In de collums “Zure wijn in oude zakken” van Jo Van Damme en “Angstporno” van Marc Reynebeau word ik naar aanleiding van de publicatie van het boek “Inch’Allah? De islamisering van Europa” getrakteerd op een aantal scheldwoorden en beledigingen. Volgens Van Damme ben ik achtereenvolgens een fanatiekeling, een ophitser, een luguber persoon, een schuimbekkende gek, een racist en een provocateur. Reynebeau is origineler in zijn haatproza en noemt mij een angstzaaier en een angstpornobaas. Niet dat Van Damme en Reynebeau het boek “Inch’Allah? De islamisering van Europa” gelezen hebben. Nee, uiteraard niet….Een boek van Filip Dewinter hoef je niet te lezen om het in de krant met de grond gelijk te maken. Jozef Goebbels las de boeken van Heinrich Heine ook niet. Heine was een jood dus werden de boeken van Heine automatisch op de zwarte lijst geplaatst. Dewinter is een Vlaams Belanger dus…
De inhoud van het boek interesseren Van Damme en Reynebeau niet. De oude techniek van de diabolisering werkt nog steeds. Beschuldig een politicus, een auteur of een schrijver van racisme en xenofobie en het debat hoeft niet meer gevoerd te worden. Ook schrijvers zoals Joost Zwagerman, Pascale Bruckner, Hendrik Brüder of Ian Mc Ewan die de multi-cultuur bekritiseren en de islamisering aanklagen worden onmiddellijk als reactionair, neokoloniaal en uiteraard xenofoob bestempeld. Het idylische multi-culturele plaatje klopt enkel in zoverre dat de islam wordt neergezet als een verdraagzame, vredelievende godsdienst die perfect in overeenstemming is met de Europese vrijheden en de mensenrechten. Dat de islam in werkelijkheid een versteende, verstarde en totalitaire godsdienst is die haaks staat op de vrijheid van meningsuiting, de democratie, de gelijkheid tussen man en vrouw en de scheiding tussen kerk en staat brengt het “harmonieuze” multiculturele alleen maar aan het wankelen. Dergelijke meningen worden dus maar beter afgebrand als zijnde porno. Hoe meer de multi-cultuur door de man-in-de-straat ter discussie wordt gesteld, hoe meer figuren zoals Van Damme en Reynebeau denken ze te moeten verdedigen. Wim van Rooy, auteur van “De malaise van de multiculturaliteit” zegt hierover: “het multiculturele model samenleven is in een malaise geraakt, en elke burger ervaart dat elke dag en ziet het in zijn eigen wijk of in de grote boze buitenwereld. Van verrijking is geen sprake. De modale Vlaming is heus geen racist. Het is de islam die de hele boel verziekt. (….) In de jaren ’30 van de twintigste eeuw zagen velen het gevaar van het nazisme niet en was appeasement troef, vandaag wil men het fascisme van de islam niet zien”.
Volgens Reynebeau probeer ik politiek te kapitaliseren op het sociologische verschijnsel van de angst voor vreemde culturen. De islamisering van Europa is echter geen angstdroom maar concrete realiteit. West-Europa telt momenteel meer dan 20 miljoen moslims; in heel Europa zijn het er al 50 miljoen. Jaarlijks komen er in Europa meer dan één miljoen nieuwe moslims bij. Indien Reynebeau het boek “Inch’Allah? De islamisering van Europa” had gelezen, had hij geweten dat ik overigens niet de individuele moslim maar wel de politieke ideologie van de islam viseer. De islam genereert alleen maar achterstand en is de belangrijkste rem op de integratie van de hier verblijvende allochtonen. Het overgrote deel van de Europeanen beschouwt de islam nog altijd als een exotische variante van het Christendom waarbij Jezus toevallig de naam Mohammed draagt. De Duizend-en-één-nacht-islam van “De meiden van Halal” staat in schril contrast met de ware aard van de islam. De islam zal zich niet zoals Reynebeau denkt via zelforganisatie integreren en emanciperen maar zal Europa via de demografische, culturele en militaire Jihad eenvoudigweg onder de voet lopen.
Reynebeau en Van Damme kiezen voor de gemakkelijke weg: Dewinter afzeiken en de islam vergoeilijken. Ooit was er een tijd dat progressieve intellectuelen zich keerden tegen vastgeroeste dogma’s, clericalisme, religieus fanatisme en godsdienstverstarring. Om redenen van politieke correctheid en uit schrik het failliet van het multi-culturele model te moeten toegeven, verdedigt men nog liever de islamitische theocratie. Dat figuren zoals Reynebeau en Van Damme liever een minaret in de tuin dan een kruisbeeld in de keuken tolereren, verwondert mij geenszins. De zogenaamde intellectuele elite is immers volledig vervreemd van datgene wat leeft bij de bevolking. Deze elite is en blijft blind voor de dagelijkse realiteit. Net zoals velen geloofden in een Europees communisme met een menselijk gelaat, creëert men nu de illusie van een Europese islam. De collaboratie van een groot deel van de Europese intellectuele en culturele elite met de islam zal mee ervoor zorgen dat er op termijn in plaats van een verlichte Europese islam alleen nog een geïslamiseerd Europa overblijft.
Filip Dewinter
Kernwoorden: boeken, de standaard, Dewinter, inch alllah, reynebeau, van damme, Vrije Tribune
