Mijnheer de Burgemeester,
Laat mij maar direct met de deur in huis vallen. U hebt geblunderd! De aanpak van het stadsbestuur naar aanleiding van de AEL-betoging op 31 december 2008 was een miskleun van formaat. Hoe is het mogelijk dat een organisatie met een dergelijk verleden toelating krijgt om op oudejaarsdag in het centrum van deze stad te betogen zonder dat er voldoende maatregelen worden genomen om rellen en incidenten uit te sluiten of op zijn minst in te perken? De AEL laten betogen op enkele honderden meters – in vogelvlucht – van de joodse wijk zonder politieomkadering, zonder eigen ordedienst en zonder duidelijke afspraken is vragen om problemen. Die problemen zijn er uiteraard ook gekomen…Autoruiten, straatmeubilair en winkelvitrines dienden er aan te geloven. Mijnheer de Burgemeester,
Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen. Nauwelijks enkele jaren geleden, april 2002, vond in deze stad een quasi identieke AEL-betoging plaats in identieke omstandigheden met identieke gevolgen. Toch beweert de burgemeester dat naar aanleiding van de AEL-betoging op oudjaar de politie het risico “verkeerd had ingeschat” en dat de AEL “te weinig betogingservaring heeft”. Een inschattingsfout dus. Uitspraken die bij mij de wenkbrauwen doen fronsen. Na alles wat er de voorbije jaren in deze stad gebeurd is, vraag ik mij af hoe het mogelijk is om de risico’s van een AEL-betoging verkeerd in te schatten?
Mijnheer de Burgemeester,
Voor mijn part mag de AEL betogen indien ze zich aan de regels houdt maar niet in het centrum van deze stad en al zeker niet op oudejaarsdag. Laat de AEL betogen op Antwerps grondgebied op een plaats waar ze geen overlast kunnen berokkenen en niemand tot last zijn…Voor mijn part in een verlaten straat in the middle of nowhere bijvoorbeeld aan de Rode Weelweg aan de Hooge Maey maar hoe dan ook niet in Borgerhout, niet in de omgeving van de joodse wij en niet in het centrum van Antwerpen. Ten tweede, omkader zo’n betoging met voldoende politie desnoods in gevechtsuniform en met alle technische hulpmiddelen noodzakelijk, hanteer de techniek van de gecontroleerde intimidatie waaruit moet blijken wie baas op straat is en wie niet. Ten derde, leg duidelijke en bindende regels op aan de organisatoren van de manifestatie: ze moeten beschikken over hun eigen ordedienst; geen gezichtsbedekkende sjaals of maskers; geen antisemitische of racistische slogans of boodschappen die oproepen tot geweld. Bij rellen of incidenten tijdens of in de nasleep van een betoging zijn het de organisatoren die opdraaien voor de kosten. Dat het ook op deze manier kan, werd in de dagen en weken na de AEL-betoging op oudjaar bewezen. Onder druk van de publieke opinie heeft het stadsbestuur het geweer van schouder veranderd en is het na het paniekvoetbal van de dagen ervoor noodgedwongen een kordater beleid gaan voeren.
Mijnheer de Burgemeester,
Laten we eerlijk zijn. De rellen op oudjaar zijn niet het gevolg van een inschattingsfout van de politie of van het onderschatten van het risico van een dergelijke betoging maar wel van een bewuste politiek waarbij men iedere zogenaamde vorm van provocatie ten aanzien van de allochtone gemeenschap probeert te vermijden. De islamitische allochtonen zijn de nieuwe kiezers van de Sp.a en moeten dus geknuffeld en vooral niet voor het hoofd gestoten worden. Deze pamperpolitiek zorgt er voor dat een radicale minderheid zich onaantastbaar waant. “Alles kan en alles mag!” denken ze, want ze genieten de hoge bescherming van Patrick Janssens. Sommigen wanen zich zo onaantastbaar dat ze zich zelfs permitteren om naar een verboden betoging op de Groenplaats te komen, gewapend met molotov-cocktails en andere wapentuig.
Mijnheer de Burgemeester,
U oogst wat u zelf gezaaid hebt. De socialistische pamperpolitiek van de voorbije jaren en decennia ten aanzien van allochtonen is verantwoordelijk voor de explosieve situatie die we vandaag in de straten van Antwerpen en elders meemaken. De multicultuur heeft er voor gezorgd dat we in het kader van de immigratie-invasie van zovele honderdduizenden niet-Europese vreemdelingen niet alleen hun taal, hun voedsel en hun min of meer exotische gebruiken maar ook hun conflicten, hun problemen, hun godsdienstonverdraagzaamheid en hun oorlogen naar hier hebben geïmporteerd. De Antwerpenaar staat erbij, kijkt ernaar en vraagt zich af wat hij of zij daar feitelijk allemaal mee te maken heeft.
Met andere woorden, het gaat hier dus niet alleen over een goede omkadering van een betoging of degelijke afspraken met de organisatoren het gaat over meer dan de vrijheid van meningsuiting en het recht om te manifesteren, het gaat ook en misschien vooral over het falende integratiebeleid en over het failliet van de multi-culturele samenleving. Mag ik terzake citeren uit een nieuwe nota van de Nederlandse socialistische partij (PvdA) die het integratiebeleid in Nederland over een heel andere boeg wil gooien. De PvdA stelt: “Tolerantie heeft de integratie in Nederland afgeremd, dus kiezen we nu ook voor confrontatie. Integratie was lange tijd een zaak van tolerantie en dan zou het wel goed komen. In de praktijk betekende die tolerantie vooral wegkijken van problemen. De fase van vermijden is nu voorbij. Kritiek op culturen en religies inslikken omwille van de tolerantie kan daarom voortaan niet meer. We moeten onze waarden actief benoemen en er anderen mee confronteren.”
Mijnheer de Burgemeester,
De relschoppers van vandaag zijn de terroristen van morgen. Inderdaad, als ik zie hoe minderjarige allochtonen worden opgehitst en misbruikt om in dergelijke betogingen mee op te stappen en daarna als kanonnenvlees worden ingezet om vandalenstreken uit te halen en geweld te plegen; als ik merk hoe een uitzinnige massa vlaggen van bondgenoten verbrand en “Joden buiten” scandeert; als ik vaststel dat er in dergelijke betogingen gezwaaid wordt met pancartes, affiches en spandoeken met teksten zoals “Osama we need you now”, “Jihad yes we can” en “Hamas, Jihad en Hezbollah”, dan besef ik dat er een verregaande radicalisering aan de orde is bij een deel van de islamitische allochtone gemeenschap. Wat we de jongste dagen op straat te zien hebben gekregen, is helaas slechts het topje van de ijsberg. Wie de reportagereeks“De Jihad van Antwerpen-Noord” in Knack met als titel heeft gelezen, beseft dat die radicalisering ook aan de gang is in verschillende moskeeën in onze stad waar ook geronseld wordt om jonge gelovige moslims uit Antwerpen richting trainingskampen in Pakistan en het Midden-Oosten te sturen om er nadien als mujahidin de Jihad voor Allah te gaan voeren.
Mijnheer de Burgemeester,
Collega’s,
Het wordt tijd dat we aan de minderheid van radicale moslims die hier te gast zijn en die van oordeel zijn dat ze vanuit Antwerpen, vanuit ons land en vanuit Europa de heilige oorlog tegen het westen moeten voeren, hier ”Joden buiten” en “Osama we need you now” kunnen scanderen; onze samenleving en onze mannier van leven verwerpelijk en decadent vinden, duidelijk maken dat hier niet alleen het democratisch recht op vrije meningsuiting en dus ook betogen wordt gegarandeerd maar dat hier ook een ander fundamenteel recht geldt namelijk het recht om – wanneer het hen niet aanstaat – te vertrekken en terug te keren naar hun land van herkomst.
Mijnheer de Burgemeester,
Aan het politiek hooliganisme zoals we dat de jongste dagen in deze stad hebben meegemaakt, moet een einde komen. Het paniekvoetbal van het stadsbestuur moet plaatsmaken voor een kordaat en gespierd beleid dat naast het recht op vrije meningsuiting ook en misschien wel vooral het recht op identiteit, geborgenheid en veiligheid van de Antwerpenaren garandeert! Er moet streng en kordaat opgetreden worden ook ten aanzien van allochtone relschoppers en politieke-religieuze hooligans. Het vervolgingsbeleid van het parket is ter zake een lachertje. Met uitzondering van enkele administratieve aanhoudingen wordt overigens niemand gerechtelijk vervolgd voor de incidenten. Nochtans is het mijn overtuiging dat gekozen moet worden voor een lik-op-stuk-beleid waarbij allochtonen die zich bezondigen aan dit soort van incidenten en verantwoordelijk zijn voor geweldplegingen en vandalisme – of het nu in Brussel in Antwerpen of elders in ons land is – de Belgische nationaliteit wordt afgenomen en het land worden uitgewezen. Tot slot moet het integratie- en vreemdelingenbeleid over een andere boeg worden gegooid. Inderdaad naar het Nederlandse model moet gekozen worden voor confrontatie in plaats van overdreven tolerantie want we willen baas zijn en blijven in ons eigen stad en in ons eigen land!
Kernwoorden: aeel-betoging, betoging, burgemeester, extra gemeenteraad, hamas, jihad, joodse wijk, maskers, sjaals, toepsraak
