Tussenkomst Filip Dewinter in de Kamer n.a.v. het ‘Voorstel van resolutie met het oog op de erkenning van de Palestijnse Staat door België’: “Agenda achter onafhankelijke Palestijnse staat is Israël van de kaart vegen.”

gepubliceerd op 05 februari 2015 om 19:20

Mijnheer de Voorzitter,
Mijnheer de Minister,
Collega’s,

Wij bespreken hier vandaag een voorstel van resolutie betreffende, en ik citeer, want de juiste terminologie is belangrijk: “met het oog op de erkenning van de Palestijnse staat door België”. Einde citaat.

Het Vlaams Belang zal zich voor wat deze resolutie betreft onthouden. We onthouden ons omdat de resolutie wazig en onduidelijk is maar vooral omdat de resolutie naïef en wereldvreemd is.

Mijnheer de Voorzitter,
Mijnheer de Minister,
Collega’s,

Wij onthouden ons zeker níet omdat wij van mening zijn dat deze kwestie in het Midden-Oosten ons niet aanbelangt. Want het tegendeel is natuurlijk waar, al is het maar omdat de islamitische jihad in Europa dermate wortel schiet dat Joden massaal Europa verlaten en naar Israël trekken in de hoop daar veiliger te zijn dan hier.

Het zijn inderdaad niet de pro-Palestijnse betogingen die zware politiebeveiliging nodig hebben, maar wel de samenkomsten van Joden. Het zijn niet de moskeeën, de Koranscholen en de Arabische vzw-lokalen die voortdurend bedreigd worden, maar wel de synagogen, Joodse scholen en andere Joodse instellingen. Vandaag wordt met andere woorden meer dan ooit aangetoond waarom het Joodse volk een veilige, verdedigbare eigen staat nodig heeft. Anno 2014 horen wij in Europese straten roepen: “Hamas, Hamas, Joden aan het gas”. Wees toch niet naïef: islamitische Jodenhaat wordt niet geprovoceerd door Israël, Israëlhaat komt voort uit islamitische Jodenhaat.

Het is paradoxaal dat de Europese Joden, op de vlucht voor de jihad, in groten getale naar Israël trekken, een staat die al bijna 100 jaar in zijn bestaan wordt bedreigd door diezelfde islamitische jihad, waarvan de Palestijnen de demografische speerpunt zijn.

Mijnheer de Voorzitter,
Mijnheer de Minister,
Collega’s,

Bij de bespreking van deze resolutie zijn een aantal kanttekeningen belangrijk:

Graag zou ik het hebben over het ellendige lot van de vele Palestijnen die zich in buurlanden van Israël zoals Libanon of Jordanië bevinden, en waar doorgaans geen haan naar kraait. Zijn de Palestijnen die zich in Libanon of Jordanië bevinden minder waard dan de Palestijnen in Gaza of op de zogenaamde ‘Westbank’? Het lijkt er al te sterk op dat het lot van de Palestijnen alleen belangrijk is wanneer er Joden mee gemoeid zijn. Wanneer de Palestijnen door hun Arabische broeders, die de Palestijnen liever kwijt dan rijk zijn, als uitschot worden behandeld, blijft het doorgaans muisstil.

De Palestijnse kwestie moet vooral dienen om Israël in diskrediet te brengen. Het zelfbeschikkingsrecht van de Palestijnen moet in eerste instantie dienen om Israël te ondermijnen.

De westerse obsessie met alles wat Israël doet en laat heeft alles te maken met de islamisering en arabisering van onze samenleving. Als gevolg daarvan wordt Israël niet alleen genoemd als bron van steeds meer onheil; op Israël worden ook andere, veel hogere standaarden toegepast dan op zowat elk ander land ter wereld. Mocht Israël geen Joods-democratische rechtsstaat maar een islamitisch land zijn, er was geen haan die naar de Palestijnen kraaide. De Israëlische Premier Benjamin Netanyahu stelde terecht toen Frankrijk de Palestijnse staat wilde erkennen, ik citeer: “Heeft men nu echt niks beters te doen op een ogenblik dat doorheen het hele Midden-Oosten onthoofdingen worden uitgevoerd?” Einde citaat.

Ik vraag u, collega’s:

Waar blijft dezelfde inzet rond pakweg de bezetting van de Westelijke Sahara door Marokko? Waar blijft dezelfde verontwaardiging inzake de bezetting van Noord-Cyprus door Turkije? Wie heeft het met even veel gedrevenheid over China en Tibet? Waarom gaat meer dan 40 procent van alle resoluties van de VN-mensenrechtenraad over de democratische rechtsstaat Israël en niet over verschrikkelijke mensenrechtenschendende landen zoals Soedan, Nigeria of pakweg Noord-Korea? Vanwaar die overduidelijke dubbele standaard?

Mijnheer de Voorzitter,
Mijnheer de Minister,
Collega’s,

Sta mij toe om een en ander historisch te kaderen, want dat is wanneer wij het hebben over de erkenning van een ‘Palestijnse staat’ echt wel broodnodig.

Eerst en vooral, voor de zuiverheid van het debat en de semantische hygiëne: deze resolutie gaat niet over het zogenaamd ‘Arabisch-Israëlisch conflict’. Het zogenaamd ‘Arabisch-Israëlisch conflict’ moet eigenlijk worden betiteld als de ‘islamitisch-Joodse twist over (West-)Palestina’; West-Palestina is overigens niet veel meer dan een enkele tientallen kilometers brede landstrook tussen de Jordaan en de Middellandse Zee. Het eigenlijke Palestina strekt zich uit tot ver in Jordanië en zelfs Egypte maar daar trekt niemand zich iets van aan.

De oemma, de wereldwijde islamitische gemeenschap, duldt immers geen niet-islamitische staat op wat als de ‘dar al-islam’ of ‘huis van de islam’ wordt bestempeld. Gebied dat niet onder islamitische heerschappij valt wordt ‘dar al-harb’ genoemd, wat zo veel betekent als ‘huis van de oorlog’. De ‘dar al-harb’ wordt volgens de islam via het voeren van jihad bevochten tot de sharia er geldt. In de islamitische visie is het conflict met Israël dus niet louter territoriaal, maar existentieel en dus inherent onoplosbaar, zoals dat helaas ook geldt voor het conflict tussen de islam en het Westen. De vaak gehoorde islamitische leuze dat ‘na Jeruzalem Rome valt’, sluit aan bij het Arabische spreekwoord dat ‘na de zaterdag de zondag komt’, wat zo veel betekent als: na de Joden gaan de christenen er aan, Palestijnse staat of niet.

We hebben het hier dus in essentie over een clash of civilizations tussen vrijheid en beschaving aan de ene kant en jihad en islamitische barbarij aan de andere kant. Israël is een voorpost van het Vrije Westen: niet vrij van fouten, maar desalniettemin een lichtpunt van vrijheid en democratie in een woestijn van islamitisch totalitair denken. Iedereen die Israël een beetje kent en er al is geweest, kan dat beamen. Minderheden hebben in Israël vrijheden en rechten waar ze elders in de regio alleen maar van kunnen dromen.

Mijnheer de Voorzitter,
Mijnheer de Minister,
Collega’s,

Los van alle debatten over de geschiedenis van het conflict en de twisten over petieterige stukjes grondgebied; los van alle gedetailleerde militair-technische analyses en partijdige pro-Palestijnse VN-rapporten van de steeds wederkerende conflicten tussen Israël enerzijds en Hamas anderzijds; los van dit alles moet men slechts kijken naar de ware, diepere intenties van beide partijen in het conflict, dewelke eenvoudig kunnen worden samengevat door de volgende vaststelling:

Wanneer de islamitische wereld vandaag zijn wapens neerlegt en zijn antisemitische haat laat varen, dan is er morgen vrede in het Midden-Oosten; legt Israël vandaag de wapens neer, dan is het morgen van de kaart geveegd.

Golda Meir, de vierde Premier van Israël, vatte dit treffend samen, ik citeer: “Peace will come when the Arabs start to love their children more than they hate us.” (“Er zal vrede zijn wanneer de liefde van de Arabieren voor hun kinderen groter is dan de haat ten opzicht van ons.”) Einde citaat.

Mijnheer de Voorzitter,
Mijnheer de Minister,
Collega’s,

We kunnen er niet rond: reeds een eeuw lang wordt door de islamitische wereld het Joodse recht bestreden op een vreedzaam bestaan in een levensvatbare staat in het historische Joodse land. Sinds 1937 al wordt de veel genoemde tweestatenoplossing, die wij onderschrijven, middels drogredenen telkens opnieuw door de Arabieren verworpen. De ware reden en tevens ongemakkelijke waarheid is dat zij nooit een Joodse staat zullen dulden op wat zij als islamitisch grondgebied beschouwen. Of waarom denkt u dat in scholen en op pleinen zowel in Gaza als op de zogenaamde Westbank wordt gezongen: “From the river to the sea, Palestine will be free.” Dat is de nauwelijks verholen oproep om de Joden van Israël in de zee te drijven; zowel in Gaza als op de zogenaamde Westbank worden jihadisten die onschuldige Joden vermoorden verheerlijkt; zowel in Gaza als op de zogenaamde Westbank wordt antisemitisme vanuit de islamitische bronnen bedreven waarop Hitler jaloers zou zijn. In het antisemitische handvest van Hamas staat dat het Israël wil vernietigen en Abbas blijft herhalen dat hij weigert Israël als Joodse staat te erkennen.

Wie niet inziet dat Hamas, Fatah en de PLO alleen verschillen in strategie en tactiek en niet in doel, heeft er niks van begrepen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de sjiitische dreiging vanuit de as Iran-Hezbollah, of over Islamitische Staat dat zich hoe langer hoe meer nestelt in de Palestijnse gebieden.

Dat wij vanuit onze westerse, rationele logica, geloven dat daar iets aan kan en zal veranderen middels internationaal rechterlijke principes en VN-resoluties, is lachwekkend naïef en tegelijkertijd gevaarlijk.

Ik stel u dan ook tot slot de vraag: waarom is er geen Palestijnse staat opgericht tussen 1948 en 1967, toen Egypte en Jordanië respectievelijk Gaza en de zogenaamde Westbank bezetten? De vele vernietigingsoorlogen waartegen Israël zich heeft moeten verdedigen en de talloze weigeringen van de oemma om een tweestatenoplossing te aanvaarden, bewijst dat het de islamitische wereld en de Palestijnen niet te doen is om een Palestijnse staat, maar wel om de vernietiging van Israël.

Mijnheer de Voorzitter,
Mijnheer de Minister,
Collega’s,

Gunnen wij de Palestijnen hun eigen staat niet? Natuurlijk wel! Hebben de Palestijnen recht op een eigen staat? Natuurlijk wel! Iedereen, ook Israël, is voorstander van een Palestijnse, onafhankelijke staat, van een tweestatenoplossing. Maar de hamvraag is: willen de Palestijnen, willen de moslims wel een Israëlische staat? We mogen niet zo naïef zijn om niet te beseffen dat er bij velen en zeker bij de islam achter de agenda van een onafhankelijke Palestijnse staat een andere agenda schuilgaat! Namelijk Israël beschadigen en zo mogelijk Israël vernietigen en van de kaart vegen. Dit zorgt ervoor dat mijn partij bijzonder huiverig staat tegenover dit soort van resoluties. Het Vlaams Belang is voorstander van een Palestijnse staat maar niet ten koste van Israël. Zolang PLO/Hamas/Fatah en co Israël willen vernietigen komt er niks van. Een oplossing voor de Palestijnen zal dus altijd mét en nooit tégen Israël tot stand moeten komen. Daarom zal het Vlaams Belang zich naar aanleiding van deze resolutie onthouden.

 


Kernwoorden: , , , , ,