Mijnheer de burgemeester,
Mijnheer de schepen voor Financiën,
Dames en heren,
De begroting 2009 start onder een ongunstig gesternte. De financiële crisis gevolgd door een economische neergang, zal zeker invloed hebben op deze en volgende begrotingen. De onzekerheid over de evolutie van bijv. de inflatie, de kredietverlening, de vastgoedprijzen, de tewerkstelling enz… zorgt ervoor dat de begroting en de meerjarenplanning ingehaald zal worden door de feiten.

De  Dexia-affaire heeft de stad verarmt. De participatie in de Gemeentelijke Holding die vorig jaar nog meer dan 300 miljoen waard was, is bijna helemaal weggesmolten. Het valt mij op dat uw begroting een dividend van 8 miljoen euro van de Gemeentelijke Holding vermeldt. Het is nu al meer dan duidelijk dat het begrote dividend van meer dan 8 miljoen, niet meer dan wishful thinking is. De schepen mag dan wel beweren dat de beurskoers in feite niets te maken heeft met de winst. Dat kan waar zijn bij beperkte schommelingen, maar wanneer het Dexia-aandeel op enkele maanden daalt van 30 euro naar 4 euro, wil dat zeggen dat er volgende jaren enorme verliezen dienen afgeschreven te worden en er van een dividend nauwelijks sprake zal zijn.
Mijnheer de burgemeester,
Collega’s,

Deze begroting lijkt wel een terugkeer naar het ancien regime! De republiek der kameraden is terug van weggeweest. Nu de socialisten het opnieuw quasi volledig voor het zeggen hebben wordt het geld opnieuw door deuren en vensters gegooid. Voor het eerst in vele jaren, is het resultaat van het eigen dienstjaar negatief. Voor 11 miljoen. Feit is dat deze trend zich de volgende jaren versneld voortzet. Er is weliswaar nog een positief saldo van 9 miljoen in 2010 – uitsluitend te wijden aan een eenmalige vergoeding van 33 miljoen door de verkoop van Integan aan Telenet – maar dan gaat het vlug. Een tekort van 31 miljoen in 2011, 58 miljoen in 2012, 81 miljoen in 2013.
En zo wordt de opgespaarde reserve van vorige jaren, die voor 2008 nog op 256 miljoen geschat wordt, opgesoupeerd tot bijna niets meer in 2013.
Hoofdoorzaak zijn de schulduitgaven die geleidelijk stijgen van 137 miljoen in 2007 tot 203 miljoen in 2013. Met andere woorden de totale gemeenteschuld, die al jaren dalend was, begint terug op te lopen. Van 1,2 miljard eind 2009 tot 1,35 in 2013. De geleidelijke afbouw van de saneringsleningen wordt overtroffen door de opname van nieuwe investeringsleningen: 60 miljoen in 2010, 155 in 2011, 180 miljoen in 2012, enz…
Door het opsouperen van de aangelegde reserve gaan we terug de weg van het verleden op. Al de extra middelen die men op deze manier verwerft zullen allemaal wel een doel hebben, maar het leidt ertoe dat bij onvoorziene omstandigheden (het OCMW opeens crasht, de inflatie die toeneemt, economische en/of financiële crisis, minder inkomsten uit opcentiemen en belastingen, …) deze stad op korte termijn geen enkele reserve meer heeft. Hierdoor komen we terecht in situaties die we ook in het verleden gekend hebben. Het verwondert me dat Open VLD, CD&V en NV.a zich zonder meer neerleggen bij de verspilzucht van de socialisten. Zelfs de zuinige schepen Bungeneers slaagt er niet in om de financiële geldingsdrang van de SP.a af te remmen.
Mijnheer de burgemeester,
Collega’s,

De eerste onvoorziene omstandigheid doet zich overigens al voor!
Zopas maakte het OCMW bekend dat er in 2008 een budgettekort van 13.897.000 zal zijn.
Dit tekort zal grotendeels ten laste komen van de stadsbijleg. De vastgelegde stadsbijleg voor 2008 bedraagt 94.229.000. Uiteindelijk kan die oplopen tot meer dan 108 miljoen. Daar werd bij de begroting 2009 nog geen rekening mee gehouden.
Mijnheer de burgemeester,
Collega’s,

“Het stadsbestuur wil de komende bestuursperiode de belastingen niet verhogen”, lezen we op bladzijde 58 van het Antwerpse bestuursakkoord. In de praktijk wordt de Antwerpenaar wel degelijk met steeds meer nieuwe lasten opgezadeld. Denken we maar aan de spectaculaire verhoging van de parkeertarieven. De Antwerpse automobilist is de nieuwe melkkoe geworden van het Antwerpse stadsbestuur. Met een uitbreiding van het aantal betalende parkeerplaatsen van 31.889 naar 37.392; met een systeem van betalend parkeren dat  in de binnenstad zelfs verlengd werd tot 22 uur ’s avonds en met een parkeertarief van 4 euro voor 2 uur parkeren, is Antwerpen de duurste parkeerstad van Vlaanderen inclusief Brussel geworden. Terwijl in andere steden de automobilisten slechts tot 18 uur moeten betalen en men in Brussel slechts 3 euro per 2 uur parkeren, in Brugge 2,8 euro, in Gent 2,5 euro, in Kortrijk eveneens 2,5 euro en in Hasselt 2 euro per 2 uur betaalt, wordt de Antwerpse automobilist uitgeperst als een citroen. De opbrengst per parkeerautomaat zou volgens de cijfers van GAPA moeten stijgen van 5.784 euro in 2008 tot 6.092 euro in 2009, wat moet leiden tot een toename van de jaaropbrengst van de parkeerretributies van 7.153.474 euro tot 9.369.393 euro. De verhoging van de parkeertarieven is niet meer of niet minder dan een verkapte belastingsverhoging. Iedere Antwerpenaar kan vaststellen dat het stadsbestuur daarmee opnieuw één van zijn belangrijkste verkiezingsbeloftes met name “geen nieuwe belastingsverhogingen” breekt.
Mijnheer de burgemeester,
Collega’s,

Dat het stadsbestuur ondertussen uitpakt met een nieuwe campagne om het winkelen in Antwerpen te promoten met als slogan “Alles vind je in ’t stad” is bepaald cynisch en hypocriet. Ik zou de slogan willen aanvullen “Alles vind je in ’t stad behalve een betaalbare parkeerplaats”. Inderdaad wie dacht dat de verhoging van de tarieven, het uitbreiden van het aantal betalende parkeerplaatsen en het tergen van de automobilisten, door hen tot 22 uur ’s avonds in de binnenstad te laten betalen voor een parkeerplaats, zou begeleid worden door allerlei maatregelen om Antwerpen bereikbaarder te maken vergist zich. In tegenstelling tot andere Vlaamse centrumsteden beschikt Antwerpen amper over randparkings. Antwerpen moet het stellen met twee bescheiden randparkings en “that’s it”. Evenmin komen er parkeerplaatsen bij. In tegendeel, bij elke heraanleg in de binnenstad sneuvelen er parkeerplaatsen.
Daarom wil het Vlaams Belang/VLOTT een ander parkeerbeleid:

- iedere inwoner moet gratis kunnen parkeren in zijn eigen district;
- de verplichte betalende parkeertijd moet teruggebracht worden naar 18 uur in plaats van 22 uur;
- er moet een goedkoop avondtarief worden ingevoerd voor de publieke parkings;
- met de heraanleg van straten en pleinen mogen geen parkeerplaatsen sneuvelen en moet telkens een parkeerbehoefteplan worden opgesteld;
- in de winkelstraten moet kort kunnen worden geparkeerd via het gebruik van de parkeerschijf;
- klanten moeten kort gratis kunnen parkeren in de stadsparkings op vertoon van hun aankoopbewijs in een winkel in de buurt;
- er moeten nieuwe randparkings komen van waaruit de stad vlot bereikbaar moet zijn met het openbaar vervoer of met stadspendelbussen.
Mijnheer de burgemeester,
Collega’s,

Hoe wil men in hemelsnaam het winkelen in Antwerpen stimuleren wanneer drie uren parkeren in Antwerpen – de maximum toegelaten parkeertijd – u gemiddeld 7,5 euro of 300 Belgische frank kost alleen al om uw wagen te parkeren en dat terwijl de shoppingcentra buiten Antwerpen gratis veilige parkings aanbieden? Hoe wil men toeristen naar Antwerpen lokken wanneer ze hier nauwelijks een parkingplaats vinden? Hoe wil men mensen uit de rand van de stad een avondje laten stappen in Antwerpen en van de Antwerpse horeca gebruik laten maken wanneer men tot 22 uur ’s avonds betalend moet parkeren? Ik nodig de leden van de meerderheid graag uit om vanavond eens een bezoek te brengen aan de horeca op deze Grote Markt. De helft van de horecazaken zijn gesloten of failliet en de andere helft moet het met bitterweinig klanten stellen. Kortom de parkeertarieven moeten naar beneden, Antwerpen moet bereikbaarder worden en de Antwerpse automobilist mag niet langer beschouwd worden als de melkkoe van dit stadsbestuur!
Mijnheer de burgemeester,
Collega’s,
We kunnen en willen niet ontkennen dat er inspanningen werden gedaan om prioriteit nr 1 van deze meerderheid, nl van Antwerpen een propere stad maken, te realiseren. Helaas leveren de extra middelen en personeel te weinig resultaat op. Uiteraard diende er een achterstand ingehaald te worden, maar twee jaar na het aantreden van dit college hadden we significante resultaten verwacht en die zijn er niet of nauwelijks. We stellen vast dat het tonnage sluikstort niet gedaald, maar nog gestegen is!
Het tonnage sluikstort is in 2008 in vergelijking met 2006 met gemiddeld 67 ton per maand en in vergelijking met 2007 met gemiddeld 70 ton per maand gestegen.

De redenen voor het uitblijven van concrete resultaten – ondanks de grote investeringen die werden gedaan – ligt voor de hand. Men weigert om de problemen ten gronde aan te pakken. Nog steeds weigert men – zeker in de probleemwijken – om twee ipv één ophaalrondes voor restafval en groenafval te voorzien; het samen aanbieden van groen- en restafval is in de fase van het proefproject blijven steken; de witte restafvalzakken zijn en blijven peperduur.  Sluikafval blijft problematisch omdat de stedelijke overheid de sluikstorters op hun wenken bedient door aparte sluikstortafvalrondes te voorzien – wat op zich een goede zaak is – maar zonder voldoende repressief op te treden tegen de sluikstorters en zonder het sluikstortprobleem structueel aan te pakken.

Kortom schepen, het sluikstortprobleem is niet weg, alleen het sluikstort is – sneller – weg. De maatschappelijke kost – het ophalen van 7000 ton sluikstort kost per jaar 850.000 euro – blijft en wordt alsmaar groter.

Op momenten van stakingsacties slagen de stedelijke diensten er niet in om een minimale dienstverlening te garanderen, zogezegd omdat privé-bedrijven niet bereid zijn om in te springen. In de praktijk weten we dat het stadsbestuur – met een ACOD-vakbondsman als schepen voor Stadsreiniging – de vakbonden geen strobreed in de weg wil leggen, ook niet als het over onverantwoorde stakingen – zoals die van twee weken geleden waarbij sommige Antwerpse wijken weeral met Napelse toestanden werden geconfronteerd - betreft. De algemene aanblik van Antwerpen – zeker in de kernstad – blijft vuil en verloederd met soms meterhoog onkruid, kapot straatmeubilair, graffiti, veel te veel sluikstort en zwerfvuil.

Na twee jaar Lauwers aan de huisvuilbezem hadden we meer en beter verwacht!
Mijnheer de burgemeester,
Collega’s,

De economische situatie in onze stad is allesbehalve rooskleurig te noemen. De Antwerpse economie is de motor van de Vlaamse economie, maar helaas concentreert het economische gegeven  in onze stad zich voornamelijk in de haven terwijl de economische motor in de rest van Antwerpen –  die niet havengebonden is – sputtert. De lokale economie van kleinhandel, KMO’s, horeca en middenstand is niet alleen het slachtoffer van de economische en financiële crisis maar ook van de Antwerpse etnisch-demografische situatie die alles behalve positief te noemen is.

De voorbije jaren werd door het stadsbestuur hoog van de toren geschreeuwd dat de Antwerpse stadsvlucht gestopt is en dat de stadsbevolking opnieuw aangroeit. De cijfers tonen echter aan dat deze bewering gebaseerd is op drijfzand. De cijfers laten een heel andere werkelijkheid zien.

Het is een feit dat er zich meer mensen in Antwerpen vestigen dan er uit Antwerpen vertrekken. Het is echter eveneens een feit dat dit niets te maken heeft met een zogenaamd ‘keren van de stadsvlucht’. Het positieve migratiesaldo heeft wel alles te maken met de ‘open deur’-politiek die de Belgische regering maar ook het Antwerps stadsbestuur voert. Het rapport van de studiedienst van de Vlaamse regering ‘Migratiebewegingen in het Vlaamse Gewest in de periode 1997-2006’ toonde recent nog aan dat Vlamingen Antwerpen massaal blijven ontvluchten naar de rand rond Antwerpen. De toename van de bevolking is volledig op rekening van de buitenlandse immigratie te schrijven.

Terwijl steeds meer vreemdelingen zich in Antwerpen vestigen, verliest Antwerpen in steeds sneller tempo autochtonen aan de rest van Vlaanderen in het algemeen en de Antwerpse rand in het bijzonder. Vooral jonge Vlaamse gezinnen – dertigers met hun kinderen, blijven Antwerpen in grote getalen ontvluchten. Gedurende de laatste 10 jaar verlieten elk jaar opnieuw tussen de 1% en 2% van alle stadsinwoners tussen de 28 en 38 jaar Antwerpen voor een andere Vlaamse gemeente.  Voor wat betreft kinderen met de Belgische nationaliteit van 0 tot 4 jaar – de jongste leeftijdscategorie – was het verlies in 2006 maar liefst 674 personen (843 inschrijvingen tegenover 1.517 afschrijvingen). In de leeftijdscategorie van 5 tot 9 jaar was het verlies 384 (497 inschrijvingen en 881 afschrijvingen) kinderen.

In Vlaanderen geldt Antwerpen als dé favoriete bestemming bij uitstek voor de niet-Europese immigranten. Zelfs in verhouding tot het bevolkingsaantal laat geen enkele Vlaamse stad dergelijke buitensporige immigratiecijfers optekenen als Antwerpen. Wanneer men kijkt naar het netto- immigratiesaldo per duizend inwoners, stelt men vast dat Antwerpen in 2007 voor elke duizend inwoners (netto) 12,5 migranten te verwerken kreeg. Het gemiddelde voor alle Vlaamse gemeenten is 3,3.

In 2007 immigreerden in totaal 45.770 mensen naar Vlaanderen. Daarvan vestigde zich ongeveer 22% in Antwerpen. Nochtans bedraagt het aandeel van de Antwerpse bevolking in de totale Vlaamse bevolking maar 7,7% (472.071 Antwerpenaren op een totaal van 6.161.600 Vlamingen).

De immigranten die zich in Antwerpen vestigen zijn vooral economische gelukzoekers die worden aangetrokken door onze welvaart en ons sociaal zekerheidssysteem. Het rapport Migratiebewegingen in het Vlaamse Gewest in de periode 1997-2006 vermeldt onderkoeld: “De immigranten die in Antwerpen terechtkomen zijn, naast Nederlanders, vooral relatief grote aantallen inwoners uit minder welvarende economische landen”.

Naast deze massale legale immigratie is er ook nog eens de illegale immigratie, waartegen bovendien nauwelijks wordt opgetreden, waardoor Antwerpen momenteel geconfronteerd wordt met minimum 30.000 à 35.000 illegalen op zijn grondgebied, met alle negatieve maatschappelijke gevolgen vandien: een illegaal zwartwerk-circuit, al dan niet georganiseerde criminaliteit, huisjesmelkerij, overlast, het niet betalen van belastingen, taksen en sociale zekerheidsbijdragen terwijl men wel gebruik maakt van alle nutsvoorzieningen en andere publieke faciliteiten en de bijhorende desintegratie van de samenleving in de getroffen wijken.  

Al deze immigranten vullen het leger allochtone werklozen en bijstandtrekkers aan dat zich reeds in Antwerpen bevindt. Alhoewel Antwerpen het economische hart van Vlaanderen is, is de werkloosheid in onze stad meer dan dubbel zo hoog dan het Vlaamse gemiddelde. Vlaanderen telt minder dan 6% werklozen, Antwerpen meer dan 12%. Geen enkele ander Vlaamse stad overtreft de Antwerpse werkloosheidsgraad. Gent telt 10% werklozen, Mechelen 8%, Hasselt 7% en Leuven amper 6%.  Antwerpen dus 12%. Van de bijna 25.000 werklozen is 47% een niet EU-allochtoon, bijna de helft. Het aantal van de allochtonen in het totaal aantal OCMW-bijstandstrekkers steeg van 55% in 2006 naar maar liefst 67% in 2007.

In plaats van de problemen aan te pakken, beperkt het beleid van het stadsbestuur zich terzake tot het verspreiden van het jaarlijkse hoera-bericht dat de stadsvlucht is gestopt terwijl men blind blijft voor het feit dat het positief saldo bij de Antwerpse stadsbevolking enkel het gevolg is van de toename van het aantal vreemdelingen en allochtonen. Deze situatie kan niet eeuwig blijven duren. Hoe lang blijft dit alles nog betaalbaar? Hoe lang is deze situatie sociaal, maatschappelijk en politiek nog aanvaardbaar? Hoe lang blijft deze meerderheid als een struisvogel de kop in het zand steken? Antwerpen heeft nood aan een immigratiestop; Antwerpen heeft nood aan een actieve opsporing van illegalen; Antwerpen heeft in plaats van een allochtone pamperpolitiek nood aan een “aanpassen of terugkeren”-beleid. Antwerpen is dus niet van iedereen maar in Antwerpen is wel iedereen welkom die legaal in ons land verblijft; die bereid is onze manier van leven tot de zijne of de hare te maken en Vlaming onder de Vlaming wil worden. Al de anderen kunnen we missen als kiespijn!
Mijnheer de burgemeester,
Collega’s,

De etnisch-sociale vervuiling van bepaalde stadsdelen, -buurten en -wijken leidt tot steeds meer onveiligheid. Ik weet het wel, u zult mij wijzen op de dalende criminaliteitsstatistieken maar helaas voor u, mijnheer de burgemeester, hebben criminaliteitsstatistieken weinig of niets te maken met het onveiligheidsgevoel op straat. De geweldcriminaliteit blijft immers toenemen. Zo stegen in de eerste negen maanden het aantal gewapende diefstallen; ook het aantal busincidenten – zoals dat in de politiek correcte new speak tegenwoordig eufemistisch genoemd wordt – blijft toenemen. Een recent rapport van De Lijn toont aan dat Antwerpen de meeste incidenten registreert.

Niet langer dan vorige week zondag werd een jongeman die met zijn vriendin op de tram stond te wachten in de Korte Nieuwstraat zomaar door drie “jongeren” neergestoken. De jongeman is ondertussen buiten levensgevaar maar hield er wel een klaplong aan over. Al dit soort gewelddaden halen nauwelijks nog de krant. Groot nieuws is een zoveelste steekpartij in Antwerpen al lang niet meer. Ondertussen heeft echter wel iedere Antwerpenaar een eigen verhaal te vertellen over een inbraak in zijn huis of zijn woning, over een geaggresseerde zoon of dochter op de bus, de tram of tijdens een avondje stappen; over een bejaarde tante of moeder die overvallen of beroofd werd van haar handtas.   

Deze stad pakt elke keer opnieuw uit met dalende criminaliteitcijfers. De vraag blijft nog altijd of deze cijfers wel betrouwbaar zijn? Doen de mensen nog wel de moeite om misdrijven te gaan aangeven bij de politie ? Maar hoe dan ook moeten we ons de vraag stellen of de Antwerpenaar – met of zonder dalende cijfers – zich wel veiliger voelt. Waarom organiseert de stad Antwerpen geen systematische bevraging van de bevolking zoals onze fractie bij het begin van de legislatuur al herhaaldelijk heeft voorgesteld ?

Dat Antwerpen alles behalve veilig is blijkt trouwens uit de Urban Audit. Een vierjaarlijkse studie van de Europese Commissie die grote Europese steden met elkaar vergelijkt. En daaruit blijkt dat er in Antwerpen nog heel veel werk aan de winkel is. Wat de totale geregistreerde criminaliteit betreft staat Antwerpen – in vergelijk met de andere steden in ons land – op de derde plaats als meest onveilige stad. We hierin enkel nog vooraf gegaan door Luik en Charleroi. Antwerpen scoort met gemiddeld 171.96 feiten per 1000 inwoners zelfs slechter dan Brussel ! Qua autodiefstallen staan we op de vierde plaats, voorafgegaan door Charleroi, Luik en Brussel (3.27 per 1000 inw) . Idem dito voor wat betreft de woninginbraken (7.92 feiten per 1000 inw). Antwerpen is de meest criminele stad van Vlaanderen met alle gevolgen vandien!
Mijnheer de burgemeester,
Collega,

Illegalen, drugsverslaafden, uitgeprocedeerde asielzoekers en zelfs allochtone amokmakers en kleine criminelen …. worden al te dikwijls als slachtoffers behandeld. Zij worden te veel gepamperd en gekoesterd ipv aangepakt, terechtgewezen en gestraft.
Anderzijds zijn er een aantal groepen die niet of nauwelijks op de steun en de aandacht van de stedelijke overheid mogen rekenen: de Antwerpse automobilist die uitgemolken en gepest wordt; de Vlaams autochtone Antwerpenaar die er permanent op gewezen wordt dat Antwerpen multicultureel, verdraagzaam, kortom van iedereen is; de hardwerkende middenstander die geconfronteerd wordt met alsmaar meer regels en taksen; de bejaarde Antwerpenaar die zich niet meer thuis voelt in zijn verkleurde wijk of buurt; de sociale zwakke autochtone OCMW-steuntrekker of werkloze die het slachtoffer wordt van het beleid van positieve discriminatie.
Zij kunnen niet rekenen op een gedoog- of pamperbeleid, zij worden in het beste geval aan hun lot overgelaten en in het slechtste geval worden sommigen van hen als halve criminelen behandeld.
Dames en heren van de meerderheid,

Het progressieve multicul-beleid discrimineert. Uw beleid sluit mensen uit! U sluit mensen uit die niet geloven in de multiculturele “A”-Urban community.
U sluit mensen uit die willen ondernemen zonder verstikkende regels en taksen.
U sluit mensen uit die hun wagen als hun vrijheid beschouwen en Antwerpen met de auto willen bereiken.
U sluit mensen uit die oud, vergrijsd, vereenzaamd en bang zijn.
U sluit mensen uit die autochtoon, arm, werkloos en hulpbehoevend zijn.
Deze uitgesloten groepen behoren tot de vergeten doelgroepen die niet het geluk hebben om op de één of andere manier positief gediscrimineerd te worden. Ook deze uitgesloten groepen hebben recht op identiteit, recht op mobiliteit, recht op een mening en recht op vrij initiatief en ondernemen!
Collega’s,

“Walk and don’t look back” is het motto van de Antwerpse burgemeester. Deze uitspraak van Patrick Janssens zegt alles over het beleid van deze meerderheid. Janssens is de baas en iedereen zal het geweten hebben. De arrogantie van de macht komt steeds uitdrukkelijker aan de oppervlakte en zorgt ervoor dat belangrijke beslissingen er met de karwats worden doorgejaagd. Het meest opvallende voorbeeld is ongetwijfeld het BAM-dossier. Deze meerderheid weigert het debat aan te gaan met de Antwerpenaren. “Walk and don’t look back” betekent geen politiek debat, geen communicatie met de bevolking, geen referendum, niks … Op deze manier voert men geen beleid, maar leidt men een dictatuur.
De meerderheid zou wel eens zijn tanden kunnen breken op het fameuze Lange Wapperproject! Eind  19de eeuw verzette de Meetingpartij zich tegen de bouw van een fortengordel rond Antwerpen. De Meetingpartij verzette zich tegen de Belgische overheid die tegen de wil van de bevolking acht forten rond Antwerpen wilde bouwen. De Meetingpartij won in 1862 de verkiezingen waarna  burgemeester Van Put in nauwelijks vijf jaar de Leien liet aanleggen. Nu hebben we wellicht 15 jaar nodig alleen al voor de heraanleg.

Wat is de moraal van het verhaal? Onderschat de Antwerpenaar niet en besef dat hij zich altijd zal blijven verzetten tegen datgene wat de overheid hem of haar tegen zijn of haar wil opdringt!
Mijnheer de burgemeester,

Uw meerderheid vervreemdt van de Antwerpenaar!
Uw meerderheid keert langzaam maar zeker terug – ook en vooral op financieel- en begrotingsvlak – naar het ancien regime!
Uw meerderheid sluit belangrijke groepen uit de Antwerpse samenleving uit!
Uw meerderheid regeert steeds meer vanuit een ivoren toren!
Daarom zal onze fractie uw begroting niet goedkeuren!

Kernwoorden: Antwerpen, begroting, burgemeester, economie, financiën, gemeenteraad, schepen, tussenkomst