Mijn ergernis over links neemt gestaag toe. Al die thesen over de samenleving zijn als dorre bladeren in een herbarium.

Allerlei mensen eisen mijn hoofd sinds ik in een krant geschreven heb dat Inch’Allah? van Filip Dewinter getuigt van een redelijk inzicht in onze multiculturele vrolijkheid.
Bidt allen voor mij, zo zei ik - maar de strekking van Dewinters boek wijkt niet noemenswaardig af van de strekking van stukken en manifesten die Salman Rushdie, Bernard-Henri Lévy en Ian McEwan hebben gepubliceerd en ondertekend, om nog maar te zwijgen van de waarschuwende woorden van intellectuelen die de moslimwereld zijn ontvlucht - en die we maar liever in de steek laten omdat hun boodschap ons veel te zenuwachtig maakt. Die strekking luidt dat de islam als politieke ideologie een grote zwarte steen van mannelijke agressie, inktzwart obscurantisme en diepe achterlijkheid is, gericht tegen alles wat ons dierbaar is of zou moeten zijn.
In de grote steden van West-Europa worden homo’s weggepest door hun moslimburen, en leraren in het middelbaar onderwijs worden geterroriseerd door moslimjongens, terwijl de meisjes demonsteren voor hoofddoeken, als kippen voor legbatterijen. En dat zijn maar twee voorbeelden van de toenemende terreur van de islam, die dagelijks wordt aangewakkerd door de preken van imams en de rotzooi die schotelantennes uit allerlei moslimdictaturen aanvoeren. Niettemin zijn er nog altijd intellectuelen die temen dat we ons vertrouwen moeten stellen in het emancipatorisch vermogen van de islam. verder lezen »