Gemeenteraadslid Wim Van Osselaer, stelde aan Schepen De Coninck enkele vragen betreffende de geboorten in Antwerpen in het jaar 2010 ‘(o.m. betreffende de nationaliteit van de ouders, de populairste voornamen, enz.). 

Uit de cijfers die de schepen ter beschikking stelde blijkt dat Antwerpen alsmaar meer blijft vervreemden en dat de Vlamingen goed op weg zijn een minderheid te worden in eigen stad.

1. Nog bij nauwelijks 1/3 van de geboortes in Antwerpen zijn beide ouders in België geboren

Volgens de mij ter beschikking gestelde cijfers blijkt dat in 2010 nog nauwelijks bij 2.750 van de in totaal 8.098 geboortes beide ouders in België geboren zijn. Nauwelijks bij 1/3 (33,9%) van de Antwerpse geboorten zagen dus beide ouders in België zelf het levenslicht. Het aantal geboortes in Antwerpen waarbij beide ouders niet in België geboren zijn (3067) overtreft dus ruim het aantal geboortes waarbij beide ouders wel in België geboren zijn¨(2750). Bij 1.793 geboortes is één van beide ouders in het buitenland geboren (bij 694 geboortes is de moeder niet in België geboren,  bij 1099 geboortes is de vader niet in België geboren). Wie de demografische realiteit in Antwerpen enigszins kent, weet dat deze laatste groep vooral migratiehuwelijken betreft. 60 à 70 procent van de hier verblijvende etnische Marokkaanse of Turkse jongeren huwt immers met een importpartner uit het herkomstland.

2. ‘Islamitische voornamen’ alsmaar populairder

De voornaam Moham(m)ed wordt alsmaar populairder voor pasgeborenen. Bij 134 geboortes gaven de ouders de naam Mohamed (98 gevallen) of Mohammed (36 gevallen) aan hun pasgeboren kind. Opnieuw een stijging tegenover 2009 toen ‘slechts’ 130 Moham(m)eds het levenslicht zagen. De voornaam ‘Mohammed’ is inmiddels al populairder dan de tweede, derde en vierde populairste voornamen samen. Zowel voor pasgeboren jongens als meisjes maken voornamen met islamitische inslag een goede helft uit van de top 20 van de populairste voornamen voor pasgeborenen.

Eigen bedenkingen

Dit alles maakt volgens gemeenteraadslid WimVan Osselaer nog meer dan ooit duidelijk dat het Belgische ‘bijna open grenzen’-beleid van de voorbije federale regeringen voor Antwerpen rampzalige gevolgen afwerpt. Met het huidige immigratietempo en het hoge geboortecijfer onder immigranten zal van het Vlaamse karakter van Antwerpen over enkele decennia allicht niets meer over zijn. Laat dit nog maar eens een oproep zijn aan de andere politieke partijen om het over een andere boeg te gooien: geen gerommel in de marge van de immigratiewetgeving, maar een fundamentele hervorming van onze immigratiewetgeving, die onze grenzen sluit voor asielmisbruikers, gezinsherenigingmisbruikers en illegale gelukzoekers. Willen we nog trachten te redden wat er te redden is, dan is het nu tijd voor actie.