Vraag: Vlaams Belang is een traditionele partij

FDW: Karel Dillen zei altijd: “We zijn IN maar niet VAN het parlement’. Het Vlaams Belang mag inderdaad niet “parlementariseren”. We mogen “de straat” niet verwaarlozen. Politieke actie op straat blijft voor een verketterde partij zoals het Vlaams Belang, één van de belangrijkste methodes om de persboycot te doorbreken. In het verleden zijn sommige van die acties en betogingen wel eens fout gelopen en als een boemerang in ons gezicht terecht gekomen maar dat mag niet betekenen dat we het kind met het badwater moeten weggooien. Het Vlaams Belang moet rebels, revolutionair en volks blijven. Revolutionair zijn betekent dat we geen stuk van de taart maar een ander recept voor de taart willen. We moeten het systeem blijven uitdagen. Wies Moens zei het al: “Liever wolf in het bos dan vette hond de keten om de hals”. Door tegendraads te zijn en moeilijk te blijven doen maar vooral door electorale successen te boeken, verplichten we de traditionele partijen om het debat aan te gaan over een aantal thema’s die politiek niet correct zijn. Dat de linkse kerk vandaag de multiculturele samenleving zelf in vraag stelt en het islamdebat zelfs in linkse kringen volop woedt, heeft alles te maken met het feit dat het Vlaams Belang dertig jaar lang op die nagel heeft geklopt. Het is niet omdat we erin geslaagd zijn om langzaam maar zeker onze thema’s aan de politieke agenda te plaatsen dat we daarom een deel van het politieke establishment zijn geworden. Revolutionair is het Vlaams Belang zeker wel. Revolutionair zijn heeft niet alleen te maken met de methode maar vooral met de inhoud. Wij willen inderdaad een revolutie van de geesten op gang brengen. Het politiek establishment draait alleen maar bij wanneer de publieke opinie – het volk – hen daartoe verplicht. Na dertig jaar Vlaams Blok/Vlaams Belang kunnen we met fierheid zeggen dat we erin geslaagd zijn om vele honderdduizenden Vlamingen te overtuigen van ons gelijk zeker wanneer het gaat over het in vraag stellen van de multiculturele samenleving, het onderkennen van het gevaar van de islam maar ook de evolutie in de geesten in de richting van de Vlaamse onafhankelijkheid is opmerkelijk. Toen we eraan begonnen in 1978 waren we al blij dat in opiniepeilingen 5 tot 6% zich uitsprak ten voordele van Vlaamse onafhankelijkheid. Vandaag stellen we vast dat bijna de helft van de Vlamingen in allerlei peilingen zich achter de Vlaamse onafhankelijksidee schaart. Dat is grotendeels de verdienste van het Vlaams Belang en van de militante Vlaamse beweging. Onze strijd is niet tevergeefs geweest. Het Vlaams Belang is trouwens veel meer een beweging dan een politieke partij. Wij moeten de kar trekken; het pad effenen en de bakens uitzetten. Het revolutionaire karakter van het Vlaams Belang moet veel meer beklemtoont worden. Alleen door ons te onderscheiden van de andere partijen creëren we een politieke meerwaarde die ons aantrekkelijk maakt voor vele kiezers. Van het Vlaams Belang een
N-VA-bis  of een LDD-plus maken is zeker geen optie. Het Vlaams Blok/Vlaams Belang moet vooral zichzelf blijven; niet beschaamd zijn over het verleden van de partij en vooral geen schrik hebben van de eigen schaduw!
Vraag: Het Vlaams Belang is een partij geworden van postjesjagers.

FDW:  Het Vlaams Belang is net zoals iedere politieke partij slechts een middel nooit een doel. Uiteraard verschaft het Vlaams Belang werk en een inkomen aan tientallen mandatarissen en een honderdvijftigtal medewerkers maar dat betekent daarom absoluut niet dat het veilig stellen van mandaten en jobs het alleszaligmakend doel zou zijn van het Vlaams Belang. Wie kiest voor een snelle en succesvolle politieke carrière kan maar beter bij een andere partij aansluiten. De kans dat het Vlaams Belang op korte termijn ministers, kabinetsmedewerkers en lucratieve functies in de raden van bestuur van grote bedrijven en parastatales zal benoemen, is eerder klein. Wie bij het Vlaams Belang aan politiek doet kent de beperkingen….Dat anderzijds niemand graag zijn job, zijn mandaat of zijn inkomen  verliest daar heb ik uiteraard alle begrip voor. Dat alles mag echter niet betekenen dat we uit frustratie; uit materieel of financieel zelfbehoud of omwille van ongezonde ambitie de lat lager zouden leggen en water in de wijn van  ons programma zouden doen. Sommigen stellen het voor alsof we het cordon sanitaire kunnen doorbreken door de scherpe kantjes af te vijlen, onze “stijl” aan te passen en mogelijk zelfs het programma bij te schaven. Wie denkt daarmee het cordon te doorbreken heeft van het cordon ontzettend weinig begrepen. Het cordon sanitaire heeft immers niets te maken met ethische of morele principes, met inhoud, ideologie of partijprogramma maar alles met het monopoliseren van de macht door de traditionele partijen. Het cordon is voor hen een kwestie van zelfbehoud. Het cordon kan me dunkt alleen electoraal doorbroken worden wat betekent dat we op eigen krachten electoraal sterk genoeg zijn om het alleen te doen (zoals dat bijna in 2006 in Merksem met 44%, in Hoboken met 43,5% en in Deurne met 44,5% het geval was) of via het sluiten van allianties en akkoorden met andere partijen.

Vraag: Het Vlaams Belang heeft haar maximum in 2004 bereikt

FDW: Uiteraard was het percentage van 24% in 2004 uitzonderlijk. De omstandigheden die tot die 24% hebben geleid, waren al even uitzonderlijk; het racismeproces, het verbod van het Vlaams Blok en de oprichting van het Vlaams Belang. Vele kiezers hebben toen voor de underdog gestemd. Het was een strijd van David tegen Goliath. Het rechtvaardigheidsgevoel van de Vlamingen dreef hen in de richting van het Vlaams Belang. Die bonus zijn we al even kwijt. We moeten realistisch zijn en beseffen dat voor een radicale en non-conformistische rechts-nationalistische partij zoals het Vlaams Belang een percentage om en rond de 15% eerder de regel is. Vergeten we ook niet dat we concurrentie op rechts gekregen hebben met LDD en N-VA. Dit alles betekent echter niet dat het Vlaams Belang geen groeikansen meer zou hebben. Nieuwe bezems zoals LDD en N-VA vegen goed maar ook dat blijft niet duren. LDD is over zijn hoogtepunt heen en N-VA zal de hooggespannen verwachtingen nooit kunnen waarmaken. Een VU-bis scenario dreigt voor Dewever en co. Anderzijds zijn de maatschappelijke omstandigheden (islamisering, immigratie-invasie, multicul, toenemende onveiligheid, criminaliteit, vervreemding, sociale problemen, verder uiteenvallen van België,……) zijn van die aard dat het Vlaams Belang opnieuw electoraal zal stijgen. We moeten er ook voor zorgen dat we ons niet blind staren op die 24%. Een tijdlang zijn we verslaafd geweest aan alsmaar nieuwe overwinningen. Misschien hebben we daar teveel voor in de weegschaal geworpen. Minstens even belangrijk als nieuwe verkiezingsoverwinningen is het feit dat het Vlaams Belang een principiële, rechtlijnige en consequente rechtste en volks-nationale partij is en blijft.

Vraag: Is deelnemen aan de macht het enige dat telt? Sommige mensen zoals Karim Van Overmeire beweren dat het Vlaams Belang het cordon sanitaire zelf op slot houdt en het cordon sanitaire koestert. Van Overmeire beweert dat het Vlaams Belang een strategie moet volgen om zo snel mogelijk te kunnen deelnemen aan de macht. Wat is uw mening?

FDW: Deelnemen aan de macht kan en mag toch nooit een doel op zich worden. Deelnemen aan de macht is slechts een middel om ons doel te bereiken. Ik zeg altijd: “oppositie voeren als het moet; machtsdeelname als het kan”. Het verhaaltje dat wij het cordon zelf op slot zouden houden, is een mythe. Er bestaat een cordon tegen het Vlaams Belang om de heel eenvoudige reden dat het Vlaams Belang de enige revolutionaire Vlaamse partij is. Wij zijn separatisten en kiezen onvoorwaardelijk voor Vlaamse onafhankelijkheid dat is de echte reden voor het cordon. We weten ondertussen allang dat België bijzonder rancuneus is ten aanzien van zijn vijanden en al zeker geen amnestie verleent. Een strategie waarbij het doorbreken van het cordon de voornaamste inzet wordt, is daarom ook tot mislukken veroordeeld. Wie denkt dat onze partijpolitieke en andere tegenstanders mild, redelijk en vergevensgezind zullen zijn omdat wij onze stijl en ons woordgebruik wat aanpassen en de lat van ons programma wat lager leggen, is naïef en gelooft in de intrinsieke goedheid van onze politieke vijanden. Ik doe dat niet! Door ons te focussen op dat ondemocratische cordon sanitaire leggen we trouwens de bal veel te veel in het kamp van onze tegenstrever wat op termijn alleen maar leidt tot machteloosheid, demotivering en teleurstelling. Als een konijn blijven kijken in de lichtbak van het cordon sanitaire is nu net hetgene wat onze tegenstanders willen. Terwijl het cordon vooral in de beginperiode een middel was om het Vlaams Belang uit te sluiten is het ondertussen uitgedraaid op een uitputtingsslag. Als politieke soldaten moeten we ons voorbereiden op een lange belegering. Ik ben ervan overtuigd dat de aanhouder wint. Dit alles betekent niet dat we het isolement moeten koesteren, ons moeten opsluiten in ons eigen grote gelijk of vervallen in extremen. Het betekent wel dat we onszelf en ons gedachtegoed trouw moeten blijven. Mag ik trouwens herinneren aan de woorden van Karel Dillen desbetreffende: “De politieke wet is dat zelfs wie morgen in de regering treedt, denkt te treden of wil treden, vandaag nog het vaandel van de aller hardnekkigste oppositie moet hoog houden.”

Vraag: Vlaams Belang verruimen was het begin van het einde

FDW: Ik gebruik het woord verruiming niet graag. Verruimen betekent dat men reizigers zonder bagage binnen neemt. Dat hebben we in het verleden proberen te vermijden. Ik heb het over verjongen, vernieuwen en vervrouwelijken. We hebben inderdaad nieuwe mensen aangetrokken maar we hebben die niet weggekocht bij andere partijen. We hebben altijd geprobeerd om rechts van ons geen andere partijen te dulden. Dat betekent dat we mensen uit RAD (Respect voor Arbeid en Democratie), WOW (Waardig Ouder Worden), N-VA (bijvoorbeeld Marie-Rose Morel), de rechterzijden van de VLD (Hugo Coveliers en Anke Van Dermeersch) bij het Vlaams Belang hebben betrokken. Anderen waren symboolfiguren zoals Jurgen Verstrepen die op het moment dat hij toetrad tot het Vlaams Belang de vaandeldrager van de vrije meningsuiting was. De poging om het monopolie op rechts te behouden, is mislukt omdat uiteindelijk de spreidstand te groot werd. Het grote probleem met sommige nieuwkomers is dat zij de tocht door de woestijn niet hebben meegemaakt. Velen van hen zijn bij de partij gekomen in de periode net voor 2004 op het moment dat het Vlaams Blok/Vlaams Belang zijn electorale hoogtepunt bereikte. Vele van ons waren toen al twintig jaar en langer bezig. Het is logisch dat succesvolle nieuwelingen hun stempel mee willen drukken op een partij maar soms voelen zij te weinig aan vanwaar we komen, wie we zijn, en wat er werkelijk leeft bij de militanten van de partij. Jurgen Verstrepen is daar een typisch voorbeeld van. Hij is geen politicus maar een mediafiguur wat betekent dat hij denkt en handelt volgens een andere logica dan een partijpolitiek militant. Zo’n mensen zijn individualist tot in de kist. Zij beseffen niet dat politiek een marathon is, geen sprint. Nieuwe jonge mensen kansen geven in een politieke partij is altijd een risico maar dit risico niet durven aangaan betekent verstarring en achteruitgang. Ik geef toe dat het een moeilijke evenwichtsoefening is maar een complete mislukking zou ik de operatie verjonging, vernieuwing en vervrouwelijking zeker niet durven noemen. Het merendeel van de jonge generatie van het Vlaams Belang zijn mensen die uit de eigen NSV,  NJSV, VNJ, Voorpost, VVB, -rangen komen. Zij vallen misschien minder op dan sommige “grote namen” maar zij zijn de werkelijke ideologische en organisatorische ruggengraat van onze partij. Het wordt trouwens meer dan tijd dat sommige van deze talentvolle jonge mensen hun bescheidenheid – die hen siert – achterwege laten en op het voorplan treden.

Vraag: Vlaams Belang is een liberale partij?

FDW:  Het Vlaams Belang is een Vlaams-nationale partij. We zijn geen liberalen of socialisten omwille van het feit dat we als volks-nationalisten het belang van de gehele volksgemeenschap naar voor schuiven en onze politieke standpunten niet innemen in functie van het belang van één of andere socio-economische groep. Niet het individualisme van het liberalisme of het collectivisme van het socialisme is onze leidraad maar wel het belang van de volksgemeenschap. Daarom ook onze duidelijke slogan “Eigen volk, eerst!”. Liberalisme en socialisme hebben in het verleden altijd één gemeenschappelijke doelstelling naar voor geschoven: de gelijkschakeling van de mens en het laten primeren van economische belangen op het belang van de volksgemeenschap. Ik ontken niet dat ik voorstander ben van een sociaal gecorrigeerde vrije markteconomie maar altijd ondergeschikt aan het volksbelang. Een voorbeeld: een liberaal zal ongetwijfeld de toetreding van Turkije tot de EU verdedigen omwille van het simpele feit dat op economisch vlak het uitbreiden van de Europese markt met 77 miljoen nieuwe consumenten economische perspectieven biedt. Een nationalist zal vanuit een ander perspectief dit dossier bekijken en oordelen dat een land als Turkije zowel op geografisch-, cultureel- als op beschavingsvlak niets met Europa te maken heeft. Kortom, liberalen – socialisten en nationalisten ageren politiek vanuit een andere invalshoek. Daarom ook ben ik geen voorstander van de vlak-taks die een a-sociale maatregel is die vooral de zwaksten van ons volk treft. Als nationalisten moeten we de solidariteit binnen onze volksgemeenschap als prioriteit naar voor schuiven. Wij moeten solidair durven zijn met de Vlamingen die het economisch moeilijk hebben, werkloos zijn, bejaarden met een klein pensioen,…..Persoonlijk vind ik dat we als Vlaams Belanger ons op economisch vlak nog volkser en socialer moeten opstellen. Waarom moet de BTW op een brood, een liter stookolie of een liter benzine even hoog zijn als de belasting op een handtas van Louis Vuitton, een bontjas of een Rolex-horloge?

Vraag: Gaat het Vlaams Belang momenteel niet ten onder aan interne ruzies over strategie en aanverwanten? Zijn de interne meningsverschillen die soms puur persoonlijk zijn van aard nog te overbruggen? Worden we in de toekomst niet geconfronteerd met een splitsing van de partij?

FDW : Het is een ijzeren wet in de politiek dat wie ruzie maakt verkiezingen verliest. De huidige verdeeldheid is dodelijk voor de slagkracht van onze partij. Toch vind ik niet dat we nu allemaal op een Stalinistische manier identiek hetzelfde moeten gaan verkondigen. Er moet in het Vlaams Belang ruimte zijn voor nuances maar ook voor stijlverschillen. Waar het echter op neerkomt is dat we in ons gemeenschappelijk optreden naar buitenuit één blok moeten vormen. Teveel en te dikwijls laten we ons uiteen spelen door onze politieke tegenstrevers in en buiten de media. Het Vlaams Belang moet zich gedragen als een Romeinse testudo-formatie. Een testudo is een schildpadformatie waarbij Romeinse legionairs oprukten in de richting van de vijand terwijl hun rechthoekige schilden een pantser vormden rond het aanvallende peloton. Het Vlaams Belang moet opnieuw een falanks worden waarbij het principe “Right or wrong my country” moet gelden. Onze politieke vijanden bevinden zich bij de andere partijen, niet in eigen rangen. Mediabekendheid opbouwen enkel en alleen door kritiek uit te oefenen op partijgenoten is gemakkelijk en garandeert veel mediabelangstelling maar komt in de praktijk neer op nestbevuiling. Dat kan niet en nooit de bedoeling zijn. Laten we handelen naar de gevleugelde woorden van de stafchef van het Pruisische leger in de
19e eeuw Helmuth von Moltke “Getrennt marschieren, vereint schlagen”!

Vraag: Vlaams Belang heeft geen voeling meer met de Vlaamse jeugd?

FDW: Ik geloof daar niets van! Zowat alle peilingen en studies tonen aan dat het Vlaams Belang de meest populaire partij is bij de jongste kiezers tussen 18 en 21 jaar. Dat is ook logisch aangezien wij tegen de stroom inroeien en een ander verhaal vertellen dan de traditionele partijen. Wel is het waar dat we vooral populair zijn bij werkende jongeren en bij niet-studerende jongeren. Terwijl hogeschool- en universiteitstudenten nog altijd in hun virtuele wereld leven waarbij ze te weinig in aanraking komen met de maatschappelijke realiteit, worden werkende jongeren op de arbeidsmarkt geconfronteerd met de concurrentie van vreemdelingen, illegalen en aanverwanten. Ze stellen vast dat de multiculturele samenleving geen paradijs op aarde is maar dat multicul vooral tot multi-conflict leidt. Ze komen tot de conclusie dat de economische meerwaarde van de immigratie enkel van toepassing is op de groenten en fruitteelt, de drughandel en het zwartwerk. Ze komen terecht in arbeiderswijken en sociale woonbuurten waar ze geconfronteerd worden met steeds meer vreemdelingen en dito overlast. Ondertussen wordt de studerende jeugd permanent multicultureel en politiek-correct geïndoctrineerd met alle gevolgen vandien. Als we de speerpunten van ons programma uitspelen, ben ik ervan overtuigd dat steeds meer jongeren voor het Vlaams Belang zullen stemmen. Ik geef toe dat het bereiken van jongeren vooral een kwestie is van geloofwaardigheid en van het vinden van de juiste communicatiemiddelen. Jongeren engageren zich steeds minder voor een levenslang project. Een politieke partij is zo’n levenslang project. De jeugd van vandaag wil zich alleen nog engageren wanneer het gaat over een kortlopend, duidelijk omlijnd initiatief met een concreet doel: een campagne, een actie, een of ander kortetermijn project…. Daarom ook werd het Flanders Nation-project destijds opgestart. In plaats van de voorhamer van een politieke partij hebben we toen gewerkt met de injectiespuit van een meer vrijblijvend initiatief waar de lat veel lager lag. Flanders Nation heeft ondertussen wel geleid tot een facebookgroep van bijna tienduizend leden en vele andere initiatieven die succesvol waren… ‘Flanders Nation’ betekent uiteindelijk niet veel meer dan het op een moderne manier in de praktijk brengen van de ideeën van Gramsci. Gramsci beweerde dat, wie als partij succes wil boeken, ze eerst het culturele  terrein diende voor te bereiden door het winnen van de geesten…Dat was nu net de bedoeling van Flanders Nation.

Vraag: Vlaams Belang heeft schrik van haar eigen schaduw?

FDW: De verkiezingsnederlaag heeft ongetwijfeld voor een kater gezorgd. Het is logisch dat een partij na een verkiezingsnederlaag nadenkt over strategie, programma en doelstellingen…Ik geloof echter niet dat we door gematigder te worden, stemmen gaan terugwinnen. Een gematigder profiel aannemen, betekent dat er nauwelijks nog verschil zal bestaan tussen LDD, N-VA en Vlaams Belang. Het gevolg daarvan ligt voor de hand: we verliezen nog meer kiezers en we blijven zitten met een cordon sanitaire. We moeten geloven in eigen kracht; zelfvertrouwen uitstralen en een eigen koers varen. Het Vlaams Belang heeft een historische roeping en die bestaat erin om de vlam van het radicale, rechtse Vlaams-nationalisme brandende te houden. Ons kompas moet niet alleen de uitslag van een zoveelste verkiezing zijn of het relatieve en tijdelijke succes van N-VA of LDD of deelnemen aan de macht of het doorbreken van het cordon sanitaire maar wel het rechtlijnige, complexloze, rechtse en compromisloze Vlaams-nationalisme. Indien we die weg volgen – de enige weg die uitzicht biedt op succes – dan ben ik ervan overtuigd dat de kiezer ons voor die rechtlijnigheid zal belonen. Zonder ons te wentelen in het cordon sanitaire moeten we vooral onszelf willen en durven blijven en ons gedachtegoed trouw blijven. Waar het echt op neerkomt, is dat het Vlaams Belang opnieuw in het offensief moet durven gaan. Wij hebben dat voor de verkiezingen gedaan door o.a. het voortouw te nemen in de strijd tegen de islamisering. We moeten dat blijven doen. In plaats van ons te verliezen in uitzichtloze debatten over strategieën en tactiek moeten we opnieuw concrete en enthousiasmeerde politieke projecten naar voor schuiven en de straat veroveren. Dat doen we niet vanachter één of ander bureau of computerklavier maar door op straat te militeren. Steeds uitdrukkelijker moet het Vlaams Belang zich opwerpen als een alternatief voor de traditionele machtspartijen en niet als een verlengstuk ervan. We moeten vooral een verzetsbeweging zijn die de Belgische democratuur, het politiek correcte denken en de multicul blijft ondermijnen en ondergraven. In het verzet dus! Staatsgevaarlijk zijn is voor ons immers geen schande, het is onze plicht, het is ons doel!