In 2006 stelde Vlaams Belang een draaiboek voor gemeentelijk beleid op. ‘Sommige N-VA-burgemeesters voeren het programma uit dat wij hadden voorbereid’, zegt Filip Dewinter, die van plagiaat spreekt.

Het zogeheten ‘Draaiboek voor een Vlaams Belang-bestuur’ uit 2006 leest als een curiosum. De partij zat toen op haar maximum. Bij de gemeenteraadsverkiezingen dat jaar bestond de verwachting dat ergens in Vlaanderen het cordon sanitaire zou sneuvelen. Uiteindelijk veroverde de partij geen enkel gemeentehuis, maar in de Antwerpse

districten Deurne en Hoboken scheelde het echt geen haar.

Het vijftig pagina’s tellende document bewijst hoezeer de partij potentiële onderhandelingen had voorbereid, zowel op strategisch als op inhoudelijk vlak. ‘De gemeenten waar we bestuursverantwoordelijkheid zouden dragen, zouden de uithangborden van de partij worden. Niet vergeten dat er in 2007 parlementsverkiezingen waren’, legt partijkopstuk Filip Dewinter uit.

Om die reden schreef het draaiboek voor dat de ‘eerste wijzigingen’ vanaf ‘zes maanden al zichtbaar moeten zijn’. ‘Een ding is belangrijk: de perceptie bij de bevolking dat er een ander (en beter) bestuur aan de macht is.’ Daarbij paste een aantal thema’s waarop de partij onmiddellijk wilde wegen. Het document somde vijf speerpunten op: veiligheid, financiën en personeel, topambten, Vlaamsgezindheid, en vreemdelingen. De waslijst aan concrete voorstellen leest bij momenten opvallend actueel.

11-julivieringen

Zo wilde de partij het Vlaamse karakter van de gemeenten opkrikken. Dat moest gebeuren met 11-julivieringen, het vervlaamsen van straatnamen en het

toevoegen van leeuwenschilden op straatnaamborden. Die laatste maatregel staat in het bestuursakkoord van de gemeente Aalst. Karim Van Overmeire, N-VA-schepen in Aalst maar voormalig Belangkopstuk, werkte in 2006 trouwens mee aan dit draaiboek.

Op het vlak van vreemdelingen waarschuwde het draaiboek dat gemeentebesturen ‘niet bevoegd’ zijn om een ‘globaal vreemdelingenbeleid’ te voeren. Net daarom moesten ‘snelle en mediatieke maatregelen de nieuwe beleidsstijl benadrukken’. Het draaiboek suggereert een ‘onmiddellijke inschrijvingsstop’ voor nieuwe vreemdelingen. Bovendien wilde Vlaams Belang de inschrijvingstaks voor nieuwe vreemdelingen ‘drastisch verhogen’. De stad Antwerpen vertienvoudigde enkele maanden geleden deze ‘taks’. Vlaams Belang keurde de maatregel enthousiast mee goed. Maar Antwerps provinciegouverneur Cathy Berx schorste de verhoging wegens juridische bezwaren. Ook de Boomse N-VA-burgemeester Jeroen Baert verkiest zo’n taks.

De partij wilde zoveel mogelijk het eigen volk bedienen. ‘Binnen de wettelijke bepalingen terzake’ verkoos het Belang ‘een prioritaire tewerkstelling in het stedelijk openbaar ambt via een systeem van premies en extralegale voordelen.’ Ook het bestuursakkoord in Aalst wilde de mogelijkheid onderzoeken om ‘de eigen inwoners eerst aan een job te helpen’.

De voorgestelde maatregelen rond veiligheid behelsden ‘snelle en kordate politieacties rond drugs’, de uitbreiding van het politiecorps en de invoering van een zero-tolerantieprincipe. De handelaars in Antwerpen Noord protesteerden afgelopen weekend omdat het stadsbestuur in enkele dagen tijd twee drugsrazzia’s had doorgevoerd.

Over een mogelijk hoofddoekverbod vermeldt het draaiboek ogenschijnlijk niets. ‘Dat komt omdat dit om een grootstedelijk fenomeen gaat’, antwoordt Dewinter. ‘Voor Antwerpen maakten we een specifieke versie. Daar gingen we uit van een verbod voor alle ambtenaren, vergelijkbaar met de regeling die de N-VA-burgemeester in Lier heeft doorgevoerd.’

De Vlaams Belangvoorman heeft het gevoel dat voormalige partijgenoten die momenteel bij de N-VA actief zijn, een aantal ideeën hebben meegenomen. ‘De N-VA volgt niet alleen onze strategie, ze brengt tevens een aantal symboolmaatregelen in de praktijk. De overlopers kwamen kennelijk niet zonder rugzak toe. Ik weet niet of hun coalitiepartners dat zo leuk vinden.’

Of Dewinter dan niet moet knarsetanden wanneer hij moet toekijken hoe een andere partij doet wat hijzelf had gewild maar niet mag doen? ‘Ze diaboliseren ons. Maar of ze ooit het echte werk zullen aandurven, betwijfel ik. We zijn nog maar 100 dagen ver.’