Geachte voorzitter,
Waarde collega’s,
Geheel in de lijn van de CD&V-verkiezingsslogan  “Sterk in moeilijke tijden” wordt aan dit parlement een regeerakkoord voorgeschoteld met als titel  “Een daadkrachtig Vlaanderen in beslissende tijden”. Alhoewel bescheidenheid een partij die de verkiezingen verliest moet sieren, is het zeker niet mijn bedoeling om mij te beperken tot een rondgang met het wierookvat.  U mag van het Vlaams Belang een constructieve, maar  kritische oppositie verwachten. Waakhond, nooit schoothond en als het moet pitbull. Wij zijn niet van plan om een cordon sanitaire rond de regering te trekken. Onze leidraad is simpel en duidelijk : wat goed is voor Vlaanderen en de Vlamingen kan ook onze goedkeuring wegdragen, al het overige niet.
In hoeverre Peeters II een slagkrachtige regering wordt valt nog af te wachten. Veel nieuwkomers, met weinig of geen politieke en regeringservaring, weinig financiële middelen, een grote versnippering van bevoegdheden, één minister – Pascal Smet – met een hoog Bert Anciaux-gehalte en veel te weinig ambitie om voor Vlaanderen echt het verschil te maken.
Mijnheer de Minister-President,
Het ontbreekt uw regering aan middelen, geloofwaardigheid, daadkracht en visie. Uw regeerakkoord lijkt al te dikwijls een science-fiction-roman. In 2020 eten we – als ik uw regeerakkoord mag geloven – met zijn allen pap met gouden lepeltjes  : ‘Tegen 2020 belooft de Vlaamse Regering  43.000 extra sociale huurwoningen te realiseren, tegen 2020 zullen 800.000 woningen geïsoleerd zijn,  tegen 2020 zal  70 % van de beroepsbevolking aan het  werk zijn,, tegen 2020  zal het fijn stof met 25 %  gereduceerd worden.’, enz. . Het jaar 2020 komt in de tekst maar liefst 35 maal voor. Gratuite beloftes want uw mandaat loopt af in 2014.

Het mystiek huwelijk tussen N-VA en SPA
Mevrouw Gennez,
Ik moet u en de SPA proficiat wensen. U bent erin geslaagd om een verkiezingsnederlaag via regeringsdeelname om te zetten in een overwinnning. Uit het verkiezingsresultaat blijkt nochtans  dat  “links” in Vlaanderen – zelfs wanneer men de stemmen van PVDA en LSP er bij voegt – zelfs geen kwart meer van de stemgerechtigde Vlamingen weet te bekoren. Maar toch aarzelde vooral de N-VA niet om de CD&V er te helpen van overtuigen om een centrum-linkse regering op poten te zetten. Méér nog, N-VA en SPA hebben zich tijdens de onderhandelingen aan elkaar vastgeklonken.
Nochtans was het water tussen N-VA en SPA vóór de verkiezingen – terecht – bijzonder diep. Zo zei SPA-boegbeeld Frank Vandenbroucke op de voorpagina van de krant DS (03.6.2009) over de N-VA :  “Hun programma is een recept voor een impasse die nog veel dieper zal toeslaan dan de afgelopen twee jaar. En dat uitgerekend op een moment dat we volop in een economische crisis zitten. ((…) De Wever wil het land splitsen ten koste van jaren van non-beleid, uitgerekend op een moment dat we worstelen met een zware economische crisis. (…) N-VA leidt tot een totale impasse.”.  In de “Zevende Dag” van 5 november 2007, dat is nog geen twee jaar geleden,  ging Frank Vandenbroucke nog veel verder :  “Bovendien vind ik dat Bart De Wever de Vlaamse Beweging een enorm slechte dienst aan het bewijzen is. Want wat is nu het beeld dat De Wever ophangt? Eigenlijk het beeld van een ongelooflijk bekrompen soort vlaamsgezindheid. (….) Die man is bezig met het imago van wat Vlaamse Beweging is, totaal kapot te maken.”. Zoals zo dikwijls in de politiek zijn de vijanden van gisteren de bondgenoten van vandaag en de vrienden van morgen.
Maar ook de N-VA is alles vergeten wat ze over de SPA heeft verklaard. Drie jaar geleden had Bart De Wever het nog over het “ afgunstsocialisme” waarbij de SPA de  “primaire gevoelens van afgunst” cultiveerde die bestaan  “ten opzichte van hardwerkende veelverdieners”.  Een bijzonder leerzame column voor de SPA is  “Rood is troef”, gepubliceerd in DM van 14.08.2006. :  “De nieuwe SPA-er is hoogopgeleid, verdient een aardige boterham en gaat naar trendy feestjes waar er een kom couscous naast de champagne op het buffet staat. De sociaal zwakkere in de samenleving is er nog wel onderwerp van gesprek, maar het liefst zelf niet aanwezig. Gauche caviar is de norm, bourgeois bohémien de vorm.”.
Alhoewel Vlaanderen enthousiast centrum-rechts heeft gestemd krijgen de Vlamingen een centrum-linkse regering met o.a. een Vlaams Minister bevoegd voor Brusselse Aangelegenheden, Pascal Smet, die van mening is dat  “de uitbreiding van Brussel onvermijdelijk is” en die  “geen problemen heeft met het feit dat de faciliteitengemeenten bij Brussel worden gevoegd” (RTL – 14 januari 2007). Twee jaar geleden verklaarde Pascal Smet (wiens initialen niet toevallig PS zijn) :  “Bruxelles est une ville francophone (…) Il y a d’ailleurs trop de mandataires néerlandophones dans cette ville.”. (Zone 02 - 22 januari 2006).  Pascal Smet is tevens van mening dat de Vaste Commissie voor Taaltoezicht een  “oubollig instrument” is en de taalwetgeving “muggenzifterij”.
 Het mystiek huwelijk tussen SPA. en NVA. zorgt niet alleen voor voorspelbare woordspelingen over nationalisme en socialisme, maar zal in de toekomst vooral zorgen voor een incoherent en een onsamenhangend beleid zonder duidelijke visie.
Mijnheer de Minister-president,
Dat uitgerekend de CD&V als zgn. overwinnaar uit deze verkiezingen kwam – alhoewel het voor de christendemocraten de tweede laagste uitslag sinds WOII betrof - frustreert mij. Geen staatshervorming, geen vijf minuten politieke moed, geen splitsing van BHV, geen weggewerkte wachtlijsten in de zorg, een Minister-president die samen met twee van zijn belangrijkste ministers vaandelvlucht pleegt, …. “Veel” was niet genoeg maar – zoals steeds – de kiezer heeft altijd gelijk !  Laten we daarom het verleden achter ons laten en uw regeerakkoord aan een kritische evaluatie onderwerpen.

“Daadkracht voor een sterk Vlaanderen. Actie in Vlaanderen” : de berg heeft een muis gebaard !

Mijnheer de Minister-president,
We zijn het eens met uw uitgangspunt dat Peeters II een  “investeringsregering” moet zijn die hiervoor geld moeten kunnen lenen op de kapitaalmarkten. De Vlaamse Regering moet inderdaad kunnen lenen om te investeren in economie en welzijn. Waarom zouden inderdaad de Vlaamse gezinnen niet kunnen intekenen op een obligatie, waardoor de  “volkslening” meteen een feit kan worden ? We steunen ook het  ‘meerjareninvesteringsplan’ met o.a. de aandacht voor groeibedrijven, een tweede Arkimedesfonds, de versterking en uitbreiding van het XL-fonds van de GIMV en het systeem van de win-winlening, de tijdelijke uitbreiding van de huidige waarborglening door de PMV die trouwens een steeds belangrijke rol als investeerder van de Vlaamse overheid moet krijgen. We zijn tevens akkoord met de doelstelling om het verkrijgen van vergunningen sneller af te ronden, het verbeteren van onze logistieke positie in West-Europa, een nieuw systeem voor de begrenzing van de kosten in de residentiële ouderenzorg, het verminderen van de planlast voor de lokale besturen. Ook met de doelstelling – ik kom hier straks op terug – om voor de periode 2012-2014 weliswaar een begrotingsevenwicht maar geen overschotten te realiseren kunnen we ons akkoord verklaren alhoewel we pas binnen enkele maanden zullen weten in hoeverre u zult weerstaan aan de druk van de federale regering ter zake….
Mijnheer de Minister-president,
Alhoewel het een gemiste kans is om – zoals naar Nederlands model  - de gepolitiseerde kabinetten de facto af te schaffen en de Vlaamse Regering te beperken tot 7 ministers, zijn we gematigd tevreden over het voornemen om de kabinetten af te slanken tot 288 kabinetsmedewerkers en de regering te beperken tot 9 ministers.
Mijnheer de Minister-president,
Dit Vlaams Regeerakkoord is  – hoe kon het ook anders –  gebouwd op de fundamenten van “Vlaanderen in Actie” en het  “Pact 2020”.  Terwijl men vele pagina’s vol schrijft over de noodzakelijke omslag van onze economie naar een kenniseconomie en de noodzaak van innovatie in zowel productie, administratie als distributie neemt het aantal werklozen in Vlaanderen nog steeds toe, in juni nu al tot 195.309. Dat is een stijging met 23,5 procent of ruim 37.000 werklozen tegenover juni 2008. In juni 2009 gingen in Vlaanderen 433 bedrijven over de kop (+11,3 procent in vergelijking met juni 2008) en werden voor wat het eerste semester van 2009 betreft 2.504 faillissementen geteld (+27,3 procent). De Vlaamse bedrijfsleiders verwachten in het najaar ondanks alle berichtgeving over groeiend ondernemersvertrouwen en het einde van de crisis een nieuwe golf van ontslagen. Volgens Voka-voorzitter Luc De Bruyckere verslechtert de economische toestand nog altijd en staat bij vele bedrijven het water aan de lippen.
Toch leidt de stijgende werkloosheid blijkbaar niet tot een invulling van de vacatures in de diverse knelpuntberoepen zoals verzorgenden, verpleegkundigen, horecapersoneel en opvoeders. Vooral technische functies raken niet ingevuld omdat er onvoldoende instroom is vanuit het onderwijs. De opleiding en bijscholing door de VDAB van werkzoekenden om hen mogelijkerwijze naar een knelpuntberoep te leiden volstaan dus blijkbaar niet. Het activeringsbeleid van de Vlaamse Regering schiet dus tekort en nieuwe maatregelen dringen zich op !
Vlaanderen in Actie : wel fundamenten voor het Vlaams Regeerakkoord maar de belangrijkste  “Doorbraak” ontbreekt : een grote staatshervorming !

Mijnheer de Minister-president,

de  duizenden nieuwe werklozen in Vlaanderen hebben momenteel geen boodschap aan de vage toekomstplannen in het VIA-plan maar willen vandaag concrete oplossingen !  Het VIA-plan en de doelstellingen van het Pact 2020 zullen nooit volledig kunnen worden verwezenlijkt zonder dat Vlaanderen over de noodzakelijke sociaal-economische hefbomen zoals het volledige tewerkstellings- en arbeidsmarktbeleid, fiscale autonomie en een eigen sociale zekerheid kan beschikken.
Het jongste jaarrapport van de OESO dat vorige week verscheen is erg kritisch over de Belgische staatsstructuur en de werking van ons fiscaal systeem.  De deelstaten moeten  dringend meer fiscale verantwoordelijkheid krijgen.  Het Oeso-rapport zegt het zelf : Vlaanderen beschikt niet over de noodzakelijke bevoegdheden om de ondernemingen echt zuurstof te geven en een volwaardig sociaal-economisch beleid te ontwikkelen. De vijf  “Doorbraken”, het Pact 2020 en VIA vormen de hoekstenen van dit regeerakkoord. Maar aan de meest essentiële, de belangrijkste  “doorbraak”, nl. de staatshervorming wordt in het regeerakkoord nauwelijks aandacht besteed. Het luik staatshervorming wordt letterlijk herleid tot een bijlage, een voetnoot, een detail in het regeerakkoord. Die staatshervorming wordt nu doorgeschoven naar de praatbarak bij uitstek, nl. het federale Overlegcomité , waar ze een staatsbegrafenis zal krijgen. Nochtans was het collega De Wever die vóór de verkiezingen de opriep om de het federale begrotingsbeleid en dus eigenlijk de federale regering  “onder curatele” te plaatsen en niet meer deel te nemen aan om het even welk  “praatcafé” :  “ Het klopt dat de N-VA een assertief Vlaams beleid wil voeren. Wij leggen ons inderdaad niet neer bij het Franstalige “non” van de voorbije twee jaren. Wij laten niet meer met onze voeten spelen zoals de traditionele partijen. Daarom stappen wij dan ook geenszins in het praatcafé dat Kris Peeters en Frank Vandenbroucke opnieuw willen open doen. Zolang de Franstaligen geen vragende partij zijn, leidt dat immers tot niets.”. (DS, 03.06.2009)  Op het verkiezingscongres van de N-VA klonk het als volgt :  “Aan een  praatcafé doet N-VA niet mee, gisteren niet, vandaag niet, nooit !”.
Mijnheer de Minister-president,
Vijf jaar na de  “vijf minuten politieke moed” van Yves Leterme is Vlaanderen verder dan ooit verwijderd van de realisatie van de vijf resoluties die het Vlaams Parlement in maart 1999 stemde en die in het communautair luik van het vorig Vlaams Regeerakkoord nog eens werden geactualiseerd en uitgebreid. Van de  ‘copernicaanse omwenteling’ van Kris Peeters waarbij het soortelijk gewicht in de Belgische federatie bij de deelstaten zou komen te liggen, is in dit regeerakkoord helemaal geen sprake meer, laat staan van het  “onder curatele plaatsen” van het begrotingsbeleid van de federale regering en het  “buiten de lijntjes kleuren” zoals Bart De Wever zich de eerste dag na de verkiezingen liet ontvallen ! In plaats van het  “buiten de lijnen kleuren” lezen we in het regeerakkoord  “We maken maximaal gebruik van onze eigen bevoegdheden binnen het grondwettelijk en wettelijk kader”. Het Vlaamse  “assertieve” beleid komt wellicht terecht waar ook de fameuze  “vijf minuten politieke moed” en het woord  “onverwijld” zijn beland : bij de mottenballen ! Van de door Bart De Wever gepredikte Vlaamse revolutie komt vooralsnog niets in huis, zelfs voor omwentelingen is het te vroeg. CD&V-voorzitster Thyssen kan op haar twee oren slapen : Bart De Wever heeft zijn  “grove praat” in ruil voor twee ministerposten en het parlementsvoorzitterschap voor vijf jaar in de koelkast gestopt.
Mijnheer de Minister-president,
Op communautair vlak kiest u voor een gevaarlijke strategie. U maakt de Vlamingen momenteel wijs dat er eigenlijk geen staatshervorming meer nodig is. We doen het immers – was dat maar waar – zelf is de boodschap. “Maximale invulling van de eigen bevoegdheden”, heet het. De grote woorden worden niet geschuwd :  Vlaamse kinderbijslag, Vlaamse hospitalisatieverzekering, aanzet tot een Vlaamse sociale zekerheid, Vlaamse energiemaatschappij, enz… Veel perceptie en marketing maar weinig inhoud maar dat mag de pret niet drukken ! De Franstaligen zijn zo vriendelijk - of zo dom ? - om het spel mee te spelen en  “moord en brand” te schreeuwen waardoor heel Vlaanderen denkt dat de buit eindelijk binnen is. De zogenaamde Vlaamse kinderbijslag die niet veel meer is dan een geboortepremie (waarvoor wij trouwens al jaren pleiten) en een schooltoelage, de Vlaamse hospitalisatieverzekering (die pas in 2013 zou worden ingevoerd) en de Vlaamse energiemaatschappij (in feit een PR-bureau voor groene energie) camoufleren het gebrek aan ambitie en de afwezigheid van een concrete strategie om een staatshervorming te realiseren. Het  “maximaal invullen van de eigen bevoegdheden” – is dat niet de evidentie zelf ? – vormt het perfecte alibi om geen staatshervorming te moeten organiseren ! Door enkele op zich positieve voorstellen buiten proportie op te blazen en van de staatshervorming een bijlage in het regeerakkoord te maken wordt de staatshervorming voor deze regering bijna letterlijk een bijzaak en dreigt de afgeslankte ‘Maddens-doctrine’ het Belgische status-quo te bevestigen en te bestendigen.
Mag ik er overigens op wijzen dat de  ‘Maddens-doctrine’  zich niet beperkt tot het maximaliseren van de eigen bevoegdheden maar eveneens betekent dat men systematisch (via o.a. het inroepen van belangenconflicten) Waalse decreten en federale wetten blokkeert die de Vlaamse belangen schaden ? Welke garantie hebben we dat uitgerekend de CD&V – die uiteindelijk toch de federale premier levert – op het moment van de waarheid voldoende Vlaamse ruggegraat zal hebben om te doen wat moet gedaan worden ? Terwijl de CD&V op Belgisch niveau het communautaire status quo handhaaft en bepleit – waarbij Herman Van Rompuy scherp uithaalt naar het zgn.  “vechtfederalisme” -  wordt diezelfde partij geacht op Vlaams niveau een assertief Vlaamse beleid te voeren. Ik wil het eerlijk gezegd nog zien gebeuren !
Mijnheer de Minister-president,
Wij hadden gehoopt dat deze regering – zeker nu zovelen in Vlaanderen voor één van de V- partijen hebben gestemd een locomotief in de richting van Vlaamse onafhankelijkheid en een breekijzer voor de Belgische constructie zou zijn. Helaas dreigt het omgekeerde te gebeuren. Zelfgenoegzaamheid en vooral lijdzaamheid dreigt strijdbaarheid te vervangen en niets doen wordt nu omschreven als een geniale strategie terwijl het vooral een pijnlijke uiting van machteloosheid en een gebrek aan Vlaamse politieke moed is.
Mijnheer de Minister-president,
U hebt het momentum gemist. CD&V en N-VA hadden het been stijf moeten houden en durven kiezen voor de confrontatiestrategie. Een “laatste kans-gesprek” met de inhoud van de Vlaamse resoluties als aanbod is alles wat we Wallonië nog te bieden hebben ! “Te nemen of te laten”, dàt moet de boodschap zijn. Weigert Wallonië het aanbod, dan is de boedelscheiding onvermijdelijk en wacht ons alleen nog de definitieve Belgische echtscheiding.
Helaas heeft deze meerderheid schrik om te raken aan het taboe van het Belgische voortbestaan. Zolang men het voortbestaan van België zelfs niet in vraag durft te stellen, lukt het nooit en bepalen de Franstaligen de spelregels en de agenda.
Mijnheer de Minister-president,
Uw meerderheid gokt op het feit dat de Franstalige op termijn zelf om een staatshervorming zullen smeken. “De Franstaligen hebben geld nodig en dus moeten ze vroeg of laat aan de onderhandelingstafel verschijnen”, is de redenering.  Fout, het antwoord van de Franstaligen kennen we ondertussen.  “ In plaats van een begrotingsevenwicht na te streven gaan we schulden, veel schulden maken. Vóór 2015 komt er geen begrotingsevenwicht in Wallonië !”, zegt Waals Begrotingsminister Daerden. Wat nu, mijnheer de Minister-president? Wat indien de Franstaligen evenmin vragende partij voor een staatshervorming zijn ?

PPS : Berouw komt na de zonde !
Mijnheer de Minister-president,
Uiteraard zijn wij bereid om het omzetten van het huidig relanceplan in een “duurzaam investerings- en werkgelegenheidsplan” te steunen. Investeringen in gebouwen voor scholen, rust- en ziekenhuizen, wegen- en haveninfrastructuur, onderzoeksinfrastructuur zijn inderdaad essentieel om de economische crisis verder te bestrijden.
De vraag is trouwens ook of men de investeringskredieten in de begroting 2010 op hetzelfde peil zal kunnen houden als in de begroting 2008 en 2009, met name respectievelijk 3 miljard euro en 2,8 miljard euro. Opvallend is dat men in dit Vlaams Regeerakkoord nu impliciet toegeeft dat de PPS-plannen– alle geplande projecten samen vertegenwoordigen een totale waarde van zowat 4,6 miljard euro – in feite mislukt zijn ! Berouw komt na de zonde, Minister-president. Wij hebben in de vorige legislatuur meer dan eens gewaarschuwd voor de onvolkomenheid van deze PPS-operaties. Mijn collega Jan Penris komt hier straks op terug.
Een  “boulevard of broken dreams”

Mijnheer de Minister-president,

De PPS-projecten brengen ons naar de budgettaire toestand. En die is verre van rooskleurig Minister-president.
Vorige week raakte bekend dat het gat dat de Vlaamse Regering moest dichtrijden nu al gegroeid was tot 2,1 miljard euro. U hebt dan ook noodgedwongen de ambitie om in 2010 een begroting in evenwicht af te leveren, moeten loslaten. Pas in 2011 zou men via éénmalige maatregelen proberen een moeizaam begrotingsevenwicht te presenteren om dan in de begroting 2012 een structureel evenwicht te bereiken.

Onze fractie kan zich achter dit uitgangspunt scharen. Wanneer men Waals Minister van Begroting Michel Daerden spottend publiek hoort verklaren dat Wallonië heel misschien pas in 2015 een begroting in evenwicht zal hebben, dan is dat zoals de nieuwe voorzitter van Voka vorige week zei, inderdaad een  “affront” voor Vlaanderen. Vlaanderen moet en mag geen reddingsboeien meer gooien naar de federale overheid, Brussel en Wallonië.  Vlaanderen heeft de voorbije tien jaar al 2,6 miljard euro extra inspanningen, dus bovenop het bedrag dat was afgesproken, gerealiseerd om de federale begrotingen overeind te houden. De voorziene norminspanning bedroeg 3,7 miljard euro en men heeft 6,4 miljard euro gerealiseerd.

Mijnheer de Minister-president,

Zoals de voorzitter van VOKA het vorige week verwoordde : “Jaarlijks geven de Vlamingen zes tot zeven miljard aan de Franstaligen. Een jaar niet solidair zijn en we hebben voldoende geld om Vlaanderen in Actie te realiseren. Maar ondanks de economische crisis en de moeilijke Vlaamse budgettaire situatie, blijven we solidair.”

Mijnheer de Minister-president,

We vrezen echter dat u opnieuw zult toegeven. Tijdens uw samenkomst, Minister-President, een tweetal weken geleden, met premier Van Rompuy over de begrotingsinspanningen van de gewesten en de gemeenschappen, hebt u immers met geen woord gerept over de koppeling van de staatshervorming met de budgettaire inspanningen. Ik geloof dus niet dat u een institutionele stiptheidsactie waarbij u zich aan de letter van de financieringswet houdt en er geen extra Vlaams geld om het federaal begrotingstekort (van inmiddels 18 miljard euro of ruim 5 procent van het bnp) zal volhouden. Ecolo-voorzitter Javaux heeft enkele uren na uw gesprek met premier Van Rompuy trouwens gezegd dat de Vlaamse Regering zich bovendien ter zake geen illusies moet maken :  “Ik denk niet dat de Vlaamse Regering voorwaarden van dat type kan opleggen aan zijn deelname in de budgettaire inspanningen.”.  Wat ons betreft is het  echter duidelijk :  geen staatshervorming dan ook geen centen, geen solidariteit, geen eurocent meer. Het is genoeg geweest !

Mijnheer de Minister-President,

In tijden van crisis moet de tering naar de nering worden gezet. U kondigt besparingen aan. Het verwondert ons in dat verband wel dat niet bespaard wordt op de voorbije tien jaar enorm gegroeide budgetten van cultuur, dat de provincies niet definitief worden afgeschaft en het Vlaamse ambtenaren niet echt worden verminderd.
Men aarzelt echter niet om met het oog op besparingen de werkende Vlamingen te raken. De jobkorting wordt immers teruggeschroefd !
De forfaitaire jobkorting was in september vorig jaar nog hèt paradepaardje van de begroting 2009. De bestaande jobkorting werd toen zelfs uitgebreid en versterkt. Alle partijen van deze coalitie spraken zich toen enthousiast over deze belastingsvermindering uit. Nu wil men de jobkorting enkel nog aan de laagste lonen toekennen. Voor alle andere werkende Vlamingen verdwijnt de Vlaamse jobkorting. Zij zullen nu opnieuw elk jaar dus 250 tot 300 euro méér belastingen betalen. De facto komt dit neer op een structurele belastingverhoging van 585 miljoen euro. Het is interessant, Minister-president, om even in herinnering te brengen wat u op 21 mei 2009, dat is amper zeven weken, op de website van de CD&V schreef onder de titel  “De puntjes op de i over de Vlaamse begroting” :  “Het brood eerst bakken en dan verdelen’ is daarom ook ons motto in deze verkiezingscampagne. Wij zijn voor het verder zetten van de bestaande jobkorting. Het maakt werken aantrekkelijker. Het is een effectief middel om met Vlaamse bevoegdheden iets te doen aan de werkloosheidsval. Zo zorgen we er voor dat het loonbriefje ook na de fiscus aantrekkelijk blijft. (…) De gewone jobkorting is beslist in het kader van de meerjarenbegroting en blijft behouden.”.  Mijnheer de Minister-president, was die meerjarenbegroting die door voormalig Minister Van Mechelen werd opgesteld, dan niets meer dan een verplicht nummertje dat op het einde van de vorige legislatuur vlug vlug werd opgesteld ?  Het terugschroeven van de jobkorting maakt deze Vlaamse Regering – en zeker de CD&V en de SPA. – onbetrouwbaar en ongeloofwaardig. Blijkbaar was de jobkorting niet veel meer dan een verkiezingsstunt, een snoepje voor de Vlaamse kiezer. De Vlamingen zijn gewaarschuwd en zullen wel twee keer nadenken wanneer hen in 2011 – opnieuw een verkiezingsjaar – geboortepremies, extra schooltoelagen en ander lekkers wordt voorgeschoteld ! Collega Dillen zal straks trouwens dieper ingaan op de thematiek van de zgn. aanvullende Vlaamse kinderbijslag.
Mijnheer de Minister-president,
Ondertussen heeft men blijkbaar wel een nieuwe melkkoe gevonden, met name de transportsector ! Een kilometerheffing voor vrachtwagens zal volgens verschillende studies nochtans geen spectaculaire effecten hebben op de files of het milieu alhoewel de opbrengsten voor de Vlaamse overheid – en daar is het natuurlijk om te doen  - tot meer dan 600 miljoen euro per jaar oplopen. Nederland wil op termijn ook een kilometerheffing voor personenwagens invoeren, waarbij ook Vlaanderen volgens de Minister-president zal moeten volgen. De afschaffing van de jaarlijkse verkeersbelasting zal de sociale gevolgen van een dergelijke beslissing op geen enkel moment compenseren. Onze fractie is en blijft gekant tegen de invoering van het veralgemeend rekeningrijden en blijft voorstander van een wegenvignet voor buitenlanders.
De wachtlijsten in de zorg
Collega’s,
In een moment van openhartigheid heeft voormalig Vlaams minister van Welzijn Steven Vanackere (CD&V) het al eens toegegeven: zijn partij maakte bij de verkiezingen van 2004 volgens hem ‘een ongelukkige keuze’ door de lange wachtlijsten in de gehandicaptenzorg te gebruiken als hefboom om de paars-groene meerderheid te breken. De lange wachtlijsten zijn er immers nog altijd ! De vorige regering heeft o.l.v. drie CD&V-ministers van Welzijn onmiskenbaar extra middelen vrijgemaakt voor de wachtlijsten in de gehandicaptenzorg en andere zorgsectoren maar slaagde aan het einde van de rit uiteindelijk niet in de opzet om het aantal wachtlijsten te verminderen, integendeel. Vandaag wachten nog steeds meer dan 15.000 personen (incluis de mensen die wachten op een persoonlijk assistentiebudget) op een zorgaanbod op maat van hun wensen en noden. En ondanks de extra middelen is het aandeel van het  budget voor personen met een handicap in de totale Vlaamse begroting gedaald van 4,47% in 2004 naar 4,43%  in 2009. In de tekst van het regeerakkoord is alvast geen sprake meer van een verdubbeling van de middelen tot 45 miljoen euro extra per jaar. De komende vier jaar, tussen 2010 en 2014 is volgens het meerjarenplan van het Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap nochtans minimaal 466 miljoen euro nodig om de tekorten in de gehandicaptensector op te lossen.

Ontvetting van het overheidsapparaat : schaf de provincies af !

In de formateursnota viel nog te lezen dat  “de verrommeling tussen de verschillende bestuursniveaus” aan een grote schoonmaak toe was. Maar deze  “interne staatshervorming” beperkt zich nu tot een hergroepering van de bevoegdheden waarbij men per beleidssector nakijkt hoe men de huidige versnippering van bevoegdheden over de verschillende bestuurslagen kan aanpassen tot meer homogene pakketten en sleuteltaken per bestuurslaag. Van de afschaffing van de provincies is geen sprake meer. We moeten verder gaan dan de – eerder symbolische - inkrimping van het aantal provincieraadsleden en het beperken van het aantal bestuurslagen per beleidssector tot maximaal twee. Het Vlaams Belang is en blijft voorstander van de afschaffing van de provincies en het herverdelen van de provinciale bevoegdheden tussen de gemeenten en de Vlaamse overheid.
Het Vlaams Energiebedrijf :  een effect op de elektriciteitsprijzen ?

Mijnheer de Minister-president,
Het Vlaams energiebedrijf is op zich een goed voorstel dat onze steun kan genieten. Maar de vraag is natuurlijk of Vl.energie (zo zal het bedrijf noemen) veel te bieden heeft aan Jan Modaal en dan hebben we het natuurlijk over de energieprijzen. België is één van de duurste landen op vlak van energie. Dat blijkt nogmaals uit een recent onderzoek van verbruikersorganisatie Test-Aankoop die de prijzen in acht Europese landen vergeleken heeft. In april 2000 besliste de Belgische regering nog om de energietarieven af te stemmen op die van de buurlanden. Maar dat is dus negen jaar later nog altijd niet het geval. Alleen voor aardgas komen de prijzen overeen met het gemiddelde van de buurlanden.  België scoort vooral slecht bij een laag verbruik tot 2.500 kWh per jaar. Een alleenstaande met een jaarlijks verbruik van 1.200 kWh zou in België 306 euro moeten betalen. In Nederland is dat slechts 114 euro. Zo is België niet alleen het duurste land, maar zelfs 43 % duurder dan de buurlanden. Ook een Belgisch gezin met een gemiddeld jaarlijks verbruik van 3.500 kWh geeft tot 17 % meer uit aan energie dan een gezin in de buurlanden.
Vl.energie mag niet enkel een PR-bureau voor groene energie zijn. Als het dan toch de bedoeling is om een speler te creëren die van de schaalvoordelen kan profiteren én het huidige monopolie van de Franse energiebedrijven in de energieproductie kan beconcurreren moet ook in het netbeheer worden gestapt. Een gedecentraliseerde energieproductie kan immers alleen slagen als het huidige net wordt aangepast.Vl.energie moet zich volgens ons actief gaan bezig houden met het beheer van het distributienetwerk en dus o.a. ook met de nettarieven ! Tegelijkertijd rest de vaststelling dat Vlaanderen – zolang het geen bevoegdheid heeft over de kernenergie – nooit volwaardig kan meespreken over de kwestie van de energiebevoorrading. Vl.energie, Minister Lieten, dreigt echt wel een lege doos te worden !

Een scherper Vlaams inburgeringsbeleid ?

Net als de vorige regering blijft ook voor deze regering het multiculturalisme en de diversiteit het uitgangspunt van het vreemdelingen- en inburgeringsbeleid. U schrijft dat de “interculturaliteit moet worden ingezet als motor voor onze gezamenlijke toekomst”. U wil niet geweten hebben dat de multicultuur in de realiteit heel vaak neerkomt op multiconflict en u steekt uw kop ook in het zand voor het feit dat de multicultuur de poorten openzet voor de islamisering van Vlaanderen. In Nederland wordt het debat over de multicultuur heel open gevoerd, hier klampt men zich nog steeds vast aan het multiculturele dogma.

In plaats van een kordaat inburgerings- en assimilatiebeleid te voeren, blijft u de allochtonen pamperen. Gehandicapten, oudere werknemers en vrouwen zijn uw alibi om het positieve discriminatiebeleid voor allochtonen van de vorige Vlaamse regering verder te zetten. We hebben het al zo vaak gezegd: positieve discriminatie voor allochtonen komt in de praktijk neer op anti-Vlaams racisme.

Op geen enkel moment stelt u de nieuwkomers en allochtonen voor hun verantwoordelijkheid. U wil inburgeringscursussen in het land van herkomst, maar deze zijn dan wel ‘vrijwillig’ en ‘kostenloos’. U zou allochtonen graag Nederlands zien leren, maar laat na de kennis van het Nederlands af te dwingen en voorziet voor allochtonen die het vertikken onze taal te leren zelfs sociale tolkendiensten op kosten van de belastingsbetaler.
We hebben nochtans geen inburgering nodig in het land van herkomst. Met 60.000 nieuwe niet-Europese vreemdelingen per jaar hebben we in eerste instantie een waterdichte immigratiestop nodig !

Wat mij nog het meeste stoort is dat u blind blijft voor de islamisering van Vlaanderen. U rept in uw akkoord met geen woord over een veralgemeend hoofddoekenverbod in het gemeenschapsonderwijs, geen beperking van het aantal moskeeën, geen terugschroeven van de erkenning en de subsidiëring van de Islam.

De autochtone Vlaming is de grote verliezer in dit regeerakkoord. Hij zal zijn stad of gemeente verder zien islamiseren en de allochtonen verder zien gepamperd en positief gediscrimineerd worden. Voor ons is het duidelijk : wie in Vlaanderen aanspraak wil maken op een verblijfsvergunning moet slagen voor een inburgeringsexamen en moet zijn integratiewil ook in het dagelijkse leven bewijzen. Wie de religieuze regels hoger acht dan onze burgerlijke wetten is hier niet welkom en tekent, voor ons wat ons betreft,  een terugkeer naar het land van herkomst.

Mijnheer de Minister-president,
Met dit regeerakkoord heeft de berg een muis gebaard. Door het afschaffen van de jobkorting verhoogt u de belastingsdruk en ondergraaft u uw geloofwaardigheid. Op een Vlaamse geboortepremie, extra schooltoelage en ander lekkers is het vooralsnog jaren wachten en ondertussen wordt de staatshervorming in de ijskast gestopt. Onze ambitie voor Vlaanderen reikt verder. Daarom kan, mag en wil ik namens de Vlaams Belang-fractie u het vertrouwen niet geven.