Taboe over de kostprijs van de immigratie voor de Vlaamse overheid moet sneuvelen : immigratie kost de Vlaamse Gemeenschap jaarlijks 1,350 miljard euro !
De voorbije dagen zorgden zowel de Vlaamse Regering als de Vlaamse oppositiepartijen voor een kakafonie aan verklaringen over de nieuwe besparingsronde die de Vlaamse Regering dit jaar noodgedwongen dient te organiseren.
Het Vlaams Belang stelt evenwel vast dat geen enkele partij het taboe van de kostprijs voor de Vlaamse regering van de immigratie durft aan te snijden.
Uit de cijfers van de verschillende Vlaamse departementen blijkt dat op het vlak van onderwijsbeleid voor leerlingen van allochtone origine (o.a. GOK-decreet) jaarlijks 1,1 miljard euro wordt uitgetrokken. Daar bovenop zijn er nog eens de uitgaven van het inburgeringsbeleid (bijna 70 miljoen euro), de kostprijs van het aandeel vreemdelingen in de sociale huisvesting(184 miljoen euro) en de uitgaven voor vreemdelingen op het vlak van werk, gelijkekansenbeleid, cultuur, jeugd en sport (samen goed voor ongeveer 12 miljoen euro).
De immigratie zorgt dus voor een jaarlijkse kostprijs voor de Vlaamse overheid van meer dan 1,350 miljard euro.
Het is dus in verhouding tot dit bedrag bijzonder hallucinant dat het besparingsdebat zich nu blijkbaar volledig toespitst op de kostendekkingsgraad en de begroting van De Lijn waar men blijkbaar tussen de 50 en 70 miljoen euro wil op beknibbelen.
Het Vlaams Belang stelt tevens vast dat het resultaat van de zgn. “interne staatshervorming” die de actieradius van de provincie wil beperken geen grote besparingen zal opleveren en pleit daarom onomwonden voor het afschaffen van de provincies. Daarnaast wil het Vlaams Belang dat de inhaaloperatie die m.b.t. het cultuurbudget onder de vorige Vlaamse regering werd doorgevoerd deels wordt teruggschroef. Er is in ieder geval ook geen budgettaire ruimte voor een derde VRT-net.
Tegelijkertijd wordt over de uitvoering van het akkoord rond de staatshervorming en de hierbij gepaard gaande bevoegdheidsoverdrachten en nieuwe financieringswet amper nog gerept. Het is echter nu al duidelijk dat de Vlaamse regering budgettair niet is voorbereid op een staatshervorming en zonder volledige fiscale en dus financiële autonomie niet eens in staat is om zonder federale middelen de zgn. usurperende bevoegdheden over te nemen.
Het blijft dan ook bijzonder merkwaardig dat de N-VA-ministers in de Vlaamse regering bijzonder passief zijn gebleven t.o.v. het op vlak van fiscale autonomie allesbehalve ambitieuze Vlinderakkoord van premier di Rupo.
De lamme goedzak-mentaliteit van de Vlaamse regering t.o.v. het federale communautair akkoord breekt - nu de Vlaamse beleidsruimte in snel tempo inkrimpt – de Vlaamse coalitie nu zuur op.
Zolang de Vlaamse overheid een aantal taboes zoals de kostprijs van de immigratie, het voortbestaan van de provincies, de transfers naar Wallonië en Brussel en het nu door het federale Vlinderakkoord gebetonneerde (“federale loyauteit”) structureel gebrek aan fiscale autonomie niet in vraag stelt zal zij steeds meer gedwongen worden tot maatschappelijk pijnlijke beleidskeuzes.
