Vandaag gaven Bruno Valkeniers, Filip Dewinter en Anke Van dermeersch het startsein van de campagne “Keer tevreden terug!” op een symbolische locatie, nl. een café op de Turnhoutsebaan in Borgerhout.
In alle steden en gemeenten met meer dan 15% vreemdelingen wordt een pamflet verspreid dat de aandacht van de vreemdelingen vestigt op de mogelijkheden om terug te keren naar hun land van herkomst als ze zich hier niet kunnen aanpassen.
Het immigratiebeleid in ons land is enkel gericht op integratie. Daarom pleit het Vlaams Belang nu voor een tweesporenbeleid met aandacht voor remigratie zoals in Nederland. Migranten krijgen de keuze : assimilatie of terugkeer. Heel wat niet-Europese migranten hebben heimwee naar de cultuur, religie en leefgewoonten van hun landen van herkomst. Zich opsluiten in gettowijken waar men zich na een tijd in Marrakech waant, is geen optie. Deze migranten moeten aangemoedigd worden om terug te keren.
CAMPAGNE ‘KEER TEVREDEN TERUG’
Vrijwillige terugkeer als alternatief voor inburgering
Immigratie en inburgering
Sinds enkele decennia wordt Vlaanderen geconfronteerd met een massa-immigratie-invasie die zijn gelijke in de geschiedenis niet kent. Onze overheden besteden als gevolg daarvan enorme budgetten aan inburgering en integratie van de hier verblijvende immigranten en allochtonen. Voor 2011 is er alleen al op de begroting van de Vlaamse overheid 54.315.000 euro begroot voor inburgering en integratie en 4.767.000 euro voor de Huizen van het Nederlands (coördinatie van de taallessen). De massa-immigratie kost ons jaarlijks 3,2 miljard €.
Dat Vlaanderen middelen investeert in inburgering is een goede zaak, alhoewel voor het Vlaams Belang de kost van de inburgering voor onze samenleving en de Vlaamse belastingbetaler moet gereduceerd worden door ook de immigrant/inburgeraar te laten participeren aan de kost van zijn eigen inburgering en hem op deze wijze te responsabiliseren.
Het (niet-ondersteunde) alternatief van de vrijwillige terugkeer
Anderzijds kan niet ontkend worden dat een belangrijk deel van de hier verblijvende vreemdelingen en zogenaamde ‘nieuwe Belgen’, die dankzij de al te inschikkelijke nationaliteitswetgeving een Belgische identiteitskaart hebben verworven, zich nooit Vlaming zal voelen of zich nooit zal willen aanpassen aan onze levensstijl. Recente incidenten hebben nogmaals aangetoond dat sommige immigranten en allochtonen zich in sterke mate blijven vereenzelvigen met de cultuur van hun thuisland en zich zelfs vijandig opstellen tegenover onze Vlaamse samenleving.
Het is dan ook duidelijk dat het Vlaamse ‘inburgeringsbeleid’ niet het enige spoor kan en mag zijn van ons beleid met betrekking tot de aanwezigheid van immigranten in onze samenleving. Er zijn migranten die zich nooit zullen willen aanpassen, voor wie de kloof met onze cultuur, normen en waarden te groot is en die – indien daartoe voldoende faciliteiten en omkadering bestaat – graag de keuze zouden maken voor een terugkeer naar het eigen land van herkomst.
Het Vlaams Belang stelt echter vast dat op de uitbouw van een vrijwillig terugkeerbeleid nog steeds een taboe rust. De overheden in ons land doen immers geen enkele ernstige inspanning om vreemdelingen in onze samenleving die de mogelijkheid van een terugkeer naar het eigen land overwegen te helpen met hun keuze en met de administratieve formaliteiten die een terugkeer met zich meebrengt, laat staan dat ze de vreemdeling financieel bijspringen bij de organisatie van de terugkeer. 
Vrijwillig terugkeerbeleid: ook in het belang van onze Vlaamse samenleving
Niet alleen de heimwee-immigrant zelf, maar ook onze Vlaamse samenleving heeft belang bij de terugkeer van immigranten naar de landen van herkomst. In de praktijk hebben de massa-immigratie en de multicultuur immers vooral geleid tot tal van maatschappelijke problemen gaande van confrontatie en etnische spanningen, toenemende werkloosheid, over stijgende criminaliteit tot en met de daling van het onderwijsniveau.
Vlaanderen is bovendien nu reeds het dichtstbevolkte land van het Europese vasteland. Indien de inwijkingstroom van vandaag niet verder zou stijgen, zal Vlaanderen in 2030 maar liefst 7,2 miljoen inwoners tellen en Brussel ruim 1,5 miljoen. Deze bevolkingstoename is quasi uitsluitend een gevolg van de toenemende immigratie. De overbevolking van Vlaanderen zorgt voor steeds langer wordende wachtlijsten in de sociale huisvesting en de zorg, voor overvolle scholen, voor dichtslibbende wegen en voor milieu- en economische problemen. Bovendien is er de gigantische financiële kost van de aanwezigheid van vele honderdduizenden vaak laag- of ongeschoolde niet-Europese vreemdelingen op het grondgebied van ons land.
‘Keer tevreden terug’: een positieve boodschap
Om al deze redenen wil het Vlaams Belang via de campagne ‘Keer tevreden terug’ de optie van de vrijwillige terugkeer onder de aandacht van de immigranten, de allochtonen en de publieke opinie brengen. Het Vlaams Belang verspreidt deze week in verschillende steden in het kader van deze campagne pamfletten (365.000 ex.) in wijken waar meer dan 15 procent migranten wonen. In het pamflet wordt enerzijds toelichting gegeven bij de huidige (weliswaar beperkte) ondersteuning die migranten kunnen ontvangen bij hun terugkeer. Het pamflet maakt duidelijkheid dat er nu reeds bepaalde ondersteuningsmogelijkheden zijn, onder meer het REAB-programma van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM), terugkeerprojecten zoals IRRiCO, via dewelke vreemdelingen adequate hulp kunnen krijgen in verband met hun terugkeer, enz. Het pamflet vermeldt ook de contactgegevens van de IOM. In het pamflet worden echter anderzijds ook de voorstellen van het Vlaams Belang met betrekking tot het vrijwillige terugkeerbeleid uiteen gezet.
De boodschap van de campagne ‘Keer tevreden terug’ is allerminst gericht ‘tegen de vreemdeling’. De terugkeer van vreemdelingen naar het eigen herkomstland kan zowel voor de samenleving én voor de vreemdeling een ‘win-win’-situatie zijn. Het Vlaams Belang wil de hier verblijvende vreemdelingen duidelijk maken dat bij aanpassing- en taalproblemen, bij een onoverbrugbare cultuurkloof en verschillen in mentaliteit, bij samenlevingsproblemen, bij problemen van kinderen die op het foute pad geraken of wanneer gewoon de heimwee zich doet gevoelen, er altijd de mogelijkheid is van de vrijwillige terugkeer naar het eigen land.
Het Vlaams Belang is zoals gezegd van mening dat de overheden in ons land veel te weinig investeren in de piste van de vrijwillige terugkeer van migranten naar het herkomstland. Daarom doet het Vlaams Belang bepaalde voorstellen die tot doel hebben de remigratie als realistisch alternatief voor de inburgering eindelijk op de politieke agenda te zetten.
Remigratie-gidsland Nederland
Het Vlaams Belang stelt vast dat bepaalde andere landen – in tegenstelling tot België – er wél voor kiezen om te investeren in hulp aan vreemdelingen die opteren voor een terugkeer naar het land van herkomst. Nederland heeft een Nederlands Migratie Instituut (NMI) met loketfunctie voor vragen in verband met remigratie. Vreemdelingen en allochtonen kunnen via het NMI een beroep doen voor al hun vragen rond vrijwillige terugkeer naar het herkomstland. Volgens het NMI doen jaarlijks meer dan 10.000 personen een beroep op het NMI.
Nederland beperkt de ondersteuning bovendien niet uitsluitend tot het leveren informatie, maar biedt ook daadwerkelijke financiële hulp aan vreemdelingen die willen terugkeren naar het herkomstland. De Nederlandse remigratiewet voorziet voor vreemdelingen die over onvoldoende middelen beschikken om terug te keren twee vormen van financiële ondersteuning. Enerzijds is er de basisvoorziening die een tegemoetkoming is voor de kosten voor de verhuizing. Anderzijds is er de remigratie-uitkering. Deze laatste uitkering is een bedrag dat de geremigreerde vreemdeling iedere maand ontvangt voor zijn levensonderhoud in eigen land.
Vlaams Belang-voorstel: het Fonds voor de vrijwillige terugkeer
Vlaams Belang is van oordeel dat ook in België en Vlaanderen naast het inburgeringbeleid werk moet gemaakt worden van het faciliteren van de vrijwillige terugkeer naar het herkomstland. Het Vlaams Belang wil het taboe inzake remigratie doorbreken en pleit voor de oprichting van een ‘Fonds voor vrijwillige terugkeer’ bovenop de budgetten voor de terugkeerprogramma’s van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM).
Met de heroriëntering van de middelen die nu besteed worden aan ontwikkelingssamenwerking kan een systeem opgezet worden waarbij de vreemdeling die ervoor kiest te remigreren, een terugkeerpremie ontvangt. Via agentschappen in de belangrijkste oorsprongslanden moet de reïntegratie van de vreemdeling in zijn land van herkomst – via tewerkstelling- en huisvestingsprojecten - begeleid worden.
Niet-Europese vreemdelingen die tenminste 10 jaar legaal in ons land hebben verbleven worden zo gestimuleerd om op vrijwillige basis terug te keren naar hun landen van herkomst. Uiteraard moeten de voorwaarden om in aanmerking te komen op een remigratietoelage van die aard zijn dat misbruik wordt uigesloten. Het ligt voor de hand dat slechts eenmalig een beroep kan gedaan worden op dit fonds. De vreemdeling die de terugkeerpremie aanvaardt, verbindt er zich toe zich in de toekomst niet meer in ons land te willen vestigen.
Financiering van het Terugkeerfonds
Voor het Vlaams Belang moet dit vrijwillige terugkeerfonds gefinancierd worden met gelden die nu besteed worden aan ontwikkelingshulp. Het Vlaams Belang is altijd al van oordeel geweest dat de budgetten voor ontwikkelingssamenwerking in de eerste plaats moeten besteed worden aan en geïnvesteerd worden in de landen van herkomst van de in ons land verblijvende immigranten. Het huidige federale budget voor ontwikkelingssamenwerking bedraagt 2,11 miljard euro (0,64 van het BBP). Ook besparingen in het inburgerings- en integratiebeleid door het ten laste leggen van tenminste een deel van de kost van de inburgering bij de immigrant zelf en het kortwieken van de integratie-industrie kunnen bijkomend zorgen voor het spijzen van het fonds.
Vermelden we nog dat de terugkeer van immigranten weliswaar een bepaalde kostprijs met zich meebrengt, maar dat de kost van de aanwezigheid van vele onaangepaste immigranten – die vaak niet of nauwelijks geschikt zijn voor de arbeidsmarkt en massaal in de werkloosheid belanden – uiteraard vele malen hoger is. In Nederland werd de kostprijs van de immigratie voor Nederland door een onafhankelijk economisch onderzoeksbureau vorig jaar geraamd op 7,2 miljard euro per jaar. Een gelijkaardige studie in Frankrijk becijferde een jaarlijkse kostprijs van 26 miljard euro. De kostprijs van de massa-immigratie in ons land bedraagt 3,2 miljard euro per jaar.
De vrijwillige financieel ondersteunde terugkeer naar eigen land van een ongeschoolde vreemdeling die leeft van een uitkering zal overigens steeds goedkoper zijn dan de kostprijs van de aanwezigheid van dezelfde vreemdeling in onze samenleving.
Naast vrijwillig terugkeerbeleid, ook gedwongen terugkeerbeleid
Bij de Vlaams Belang-voorstellen met betrekking tot de vrijwillige terugkeer moet wel een belangrijke kanttekening geplaatst worden. Niet elke vreemdeling kan in de voorstellen van het Vlaams Belang genieten van de voordelen verbonden aan een vrijwillige terugkeer. Voor het Vlaams Belang moeten bepaalde categorieën van vreemdelingen gedwongen uitgewezen worden. Dit geldt vanzelfsprekend in de eerste plaats voor personen die niet over een geldige verblijfstitel beschikken: personen die illegaal naar ons land zijn geïmmigreerd of wiens asielaanvraag verworpen werd.
Anderzijds wil het Vlaams Belang ook dat een gedwongen terugkeerbeleid wordt ontwikkeld voor criminele vreemdelingen. Vreemdelingen die een gevangenisstraf van minstens zes maanden oplopen, moeten onverbiddelijk uitgewezen worden. Bovendien moet alles in het werk gesteld worden opdat zij ook hun gevangenisstraf zelf zouden uitzitten in het land van herkomst. Daartoe dienen de nodige bilaterale akkoorden te worden gesloten, die ook kunnen voorzien in de bouw van gevangenissen in de landen van herkomst. Aan personen die de Belgische nationaliteit verkregen hebben en nog steeds de nationaliteit van hun land van herkomst bezitten, moet het Belgische staatsburgerschap ontnomen worden indien zij een dergelijke veroordeling oplopen binnen een termijn van tien jaar na de verkrijging van de Belgische nationaliteit. Vervolgens moeten ook zij het land uitgezet worden.
Tot slot wil het Vlaams Belang in navolging van verschillende Europese landen ook dat het inburgeringsbeleid gekoppeld wordt aan het vestigingsbeleid, zodanig dat immigranten die niet voldoen aan hun inburgeringsverplichtingen geen verblijfsrecht krijgen. Vreemdelingen zonder verblijfsrecht kunnen uiteraard geen beroep doen op het terugkeerfonds.
