Dinsdag 12 juni 2012 trapte het Vlaams Belang de nationale verkiezingscampagne op gang. Speerpunt van de campagne is veiligheid. Terwijl de misdaad over heel Europa afneemt, nam in dit land het aantal feiten significant toe. Naar de oorzaken voor deze ontwikkeling hoeft niet ver te worden gezocht. De feitelijke straffeloosheid werkt immers als een magneet op criminele bendes en andere malafiden.
Met een spectaculaire campagne van zevenhonderd 20m²-borden, folders in alle bussen van Vlaanderen en advertenties in kranten en tijdschriften, wil het Vlaams Belang meer dan ooit de aandacht op deze problematiek vestigen en resoluut partij kiezen voor de slachtoffers.
LEES HIER DE PERSTEKST
PERSTEKSTEN, 12 JUNI 2012
PERSVOORSTELLING VERKIEZINGSCAMPAGNE ‘ZONDER PARDON’
Het Vlaams Belang zal de veiligheidsproblematiek centraal stellen bij de komende gemeenteraadsverkiezingen. Uit alle mogelijke enquêtes, zowel in de grote en de kleine steden als op het platteland komt de veiligheid naar voor als een van de eerste, zeer vaak dé eerste, prioriteit.
Dat is niet verwonderlijk als men weet dat de criminaliteit in dit land opnieuw in stijgende lijn gaat, dat bijvoorbeeld het aantal inbraken vorig jaar met 10% is gestegen en nog steeds blijft stijgen. Met deze ontwikkeling gaat België in tegen de Europese trend, die een daling van de criminaliteit aangeeft.
De hoge criminaliteit heeft in heel grote mate te maken met het hoogst inefficiënte en uiterst lakse strafbeleid dat in België gevoerd wordt. Criminelen moeten veel te lang wachten op een straf, het straffenarsenaal is niet aangepast (zeker niet voor jeugddelinquenten) en het gros van de opgelegde straffen wordt niet eens uitgevoerd, als het al niet kan afgekocht worden, volgens de meest recente kafkaiaanse maatregel van deze regering Di Rupo. Komt daar nog eens de Salduz-wet bij, die het verhoren van verdachten fors bemoeilijkt en vaak leidt tot vrijlatingen zonder verhoor. Politiek en Justitie moedigen op deze manier de criminaliteit aan in plaats van ze te bestrijden. België is stilaan verworden tot een eiland van straffeloosheid, tot een paradijs voor criminelen en fungeert als een regelrechte magneet voor buitenlandse misdaadbendes. Het open-grenzen-beleid maakt de situatie alleen maar erger.
Net zoals andere Eurokritische partijen is het Vlaams Belang trouwens voorstander van het trekken van grenzen, figuurlijke zowel als letterlijke. Ze zijn een noodzaak, al was het maar om de eigenheid, het cultureel erfgoed én de veiligheid te garanderen. Zonder grenzen is een thuisgevoel en nestwarmte een illusie. En het is juist dat thuisgevoel, die nestwarmte die we terug moeten claimen. Van hier tot de verkiezingen zal veiligheid daarom ons hoofdthema zijn: identitaire veiligheid, sociale veiligheid en fysieke veiligheid.
Net zoals het lakse immigratiebeleid dramatische gevolgen heeft voor de leefbaarheid van onze steden, net zo is het lakse veiligheidsbeleid op federaal niveau rechtstreeks verantwoordelijk voor de vele moeilijkheden die onze steden en gemeenten ondervinden op het vlak van veiligheid. De problemen worden zoveel mogelijk doorgeschoven naar de lokale besturen. Denken we maar aan de stelselmatige uitbreiding van de GAS-sancties. We hebben hier overduidelijk te maken met een afwentelingsbeleid. In plaats van de parketten te versterken en de gevangeniscapaciteit drastisch uit te breiden, moeten de gemeenten zich behelpen met lapmiddelen.
De pre-campagne van het Vlaams Belang die vandaag voorgesteld wordt, gaat over de fysieke veiligheid. Een recht van iedereen, een plicht van de overheid. Het zijn op het eerste zicht harde beelden maar ze weerspiegelen dan ook een harde realiteit. Zero tolerantie is geen hol begrip dat, nu de traditionele partijen het eindelijk ontdekt hebben, een vlag zonder lading dreigt te worden. Wat zero tolerantie in de praktijk betekent, zal u en de kiezer zien in onze pre-campagne. Meer details hierover door de volgende spreker.
Zoals gezegd: tot de verkiezingen zal veiligheid voor het Vlaams Belang net zoals voor de Vlaming dé prioriteit zijn. Vandaag in de pre-campagne gaat het om fysieke veiligheid die echter niet los kan gezien worden van de identitaire en sociale veiligheid.
Wie echt verandering wil, kan op 14 oktober onmogelijk nog kiezen voor de traditionele partijen, aangezien zij het zijn die de bevolking met de huidige puinhoop hebben opgezadeld. Alleen een stem voor het Vlaams Belang is een krachtig signaal voor meer veiligheid. Alleen een stem voor het Vlaams Belang kan zorgen voor een échte ommekeer.
Stop straffeloosheid
Met deze affiche willen we aanklagen dat veel te weinig criminelen achter de tralies belanden of blijven:
door de invoering van de Salduz-wetgeving hebben de politiemensen vaak niet eens de kans meer om verdachten te verhoren en grondig aan de tand te voelen; verhoren worden aan zoveel vormvoorwaarden onderworpen dat ze neerkomen op het pamperen van de verdachten; het Vlaams Belang was de enige partij die deze wet hard bestreden heeft.
door het gebrek aan celcapaciteit leiden in sommige arrondissementen alleen nog de meest extreme gevallen van delinquentie tot voorhechtenis; desondanks wordt voortdurend beweerd dat er te veel verdachten in voorhechtenis zijn, maar dat is een leugen: het hoge percentage wordt enkel verklaard door het veel te lage aantal effectief veroordeelden achter tralies.
celstraffen onder de drie jaar leiden in de regel niet meer tot een effectief verblijf achter tralies, hoogstens tot een kortstondig enkelbandregime.
celstraffen boven de drie jaar worden ofwel drastisch ingekort ofwel veel te snel omgezet in een enkelbandregime.
de regering is van plan de voorlopige hechtenis nog verder aan banden te leggen via “thuisdetentie”; het werk van politie, parket en onderzoeksrechters komt hiermee in gevaar; er valt bovendien te vrezen dat ook deze periode zou meetellen als ‘uitgezeten straf’, zodat de straffeloosheid nog verder toeneemt.
de regering is helemaal niet van plan het aantal effectieve plaatsen op te drijven; alleen het comfort van de gedetineerden is van belang. Het aantal cellen wordt weliswaar opgetrokken van ongeveer 9.000 naar 11.000, maar het is de bedoeling het 1 man – 1 cel-regime te veralgemenen; tegelijk worden een aantal belangrijke gevangeniscomplexen gesloten in plaats van gerenoveerd (Antwerpen-centraal, Dendermonde, Vorst, …).
zelfs de bijna geheel gerenoveerde gevangenis van Sint-Gillis in Brussel krijgt een andere bestemming. Hierdoor zal het aantal plaatsen in Brussel uiteindelijk DALEN van 1.500 nu naar amper 1.100 in 2016, terwijl de bevolking er razendsnel toeneemt
Het Vlaams Belang wil:
minder vormvoorschriften bij politieverhoor; aanpassing van de Salduz-wet;
verhoging van het jaarlijks aantal politierekruten met 500 tot alle tekorten zijn opgevuld;
géén verdere inperking van de wetgeving op de voorlopige hechtenis;
uitvoering van alle effectieve straffen
ook de korte celstraffen onder de zes maand;
optrekken van de celcapaciteit van 9.000 naar 15.000; tijdelijke inschakeling van leegstaande kazernes en gevangenisboten; renovatie en blijvend gebruik van alle gevangenissen voor penitentiaire doeleinden; geen inkrimping, maar een uitbreiding van de capaciteit in Brussel naar minstens 2.500 plaatsen;
opdoeken van de één-man/één-cel-plannen
Criminaliteit: harde aanpak
Met deze affiche willen we aanklagen dat de zogenaamde ‘kleine criminaliteit’ in onze steden veel te zacht wordt aangepakt en dat er geen straffenarsenaal is voor delinquente jongeren:
bezit en zelfs verkoop van drugs zijn geen echte prioriteit voor Justitie. In heel wat gemeenten en steden is er op dit vlak veel te weinig recherchewerk door de lokale politie.
jonge criminelen worden na hun arrestatie al te snel weer op de samenleving losgelaten, ze lachen de politie vaak vierkant uit; deze jongeren wanen zich onaantastbaar.
in opdracht van vaak socialistische burgemeesters dient de politie bepaalde stadsdelen zo veel mogelijk te mijden, om “geen rellen uit te lokken”.
een echt lik-op-stuk-beleid en snelrecht zoals we dat kennen in bijvoorbeeld Nederland en Frankrijk is er bij ons nog altijd niet;
het aantal opvangplaatsen voor jonge criminelen blijft onvoorstelbaar laag; niet alleen de Franstalige, maar ook de Vlaamse regering neemt haar verantwoordelijkheid niet op. De behandelingstermijn in deze instellingen is daardoor veel te kort;
in tegenstelling tot alle buurlanden, die beschikken over een hedendaags jeugdsanctierecht en jongeren desnoods jarenlang kunnen weghalen uit de samenleving, zijn wij blijven hangen in de achterhaalde beschermingsideologie van de jaren ’60; tot grote frustratie van de jeugdrechters is er geen straffenarsenaal voorhanden en kunnen zij nog steeds geen echte straffen uitspreken;
waar zerotolerantie wordt ingevoerd, blijft dit helaas te vaak beperkt tot extra politie; Justitie volgt meestal niet. En de illegale economie in de betrokken wijken blijft al te vaak onaangeroerd.
Het Vlaams Belang wil:
absolute prioriteit voor druggerelateerde criminaliteit, zeker nu in Nederland de wietpas is ingevoerd; zware straffen voor drugverkopers;
arresthuizen in de steden voor jonge draaideurcriminelen; gevoelige uitbreiding van de gesloten gemeenschapsinstellingen;
invoering van een hedendaags jeugdsanctierecht naar het model van de buurlanden; langdurige celstraffen voor minderjarige veelplegers en bij extreme geweldmisdrijven;
daadwerkelijke zerotolerantie in alle wijken die geconfronteerd worden met hoge criminaliteit; krachtige aanpak van de illegale economie; zerotolerantie betekent in de eerste plaats: intensieve samenwerking tussen politie en parket, maar wil zerotolerantie echt slagen, dan moet er daarnaast ook samengewerkt worden met douanediensten, economische, sociale, voedsel- en wooninspectie, de uitbaters van het openbaar vervoer en de dienst vreemdelingenzaken.
lik-op-stuk-beleid: veralgemening van snelrecht bij eenvoudige misdrijven; invoering van ‘supersnelrecht’ naar Nederlands model.
Criminele vreemdelingen uitwijzen
Met deze affiche willen we aanklagen dat ons strafsysteem veel te laks is voor buitenlandse criminelen:
eind maart waren 4.947 van de 11.242 gedetineerden buitenlander. Dit komt neer op 44 procent van de gevangenisbevolking (42 procent van de veroordeelden); er bestaan geen officiële cijfers van het globaal percentage allochtonen achter de tralies, maar volgens diverse schattingen ligt dit boven de 70 procent;
het aantal Marokkaanse gedetineerden (zonder de nieuwe Belgen) schommelt al jaren rond de 1.100 of 10% van de gevangenisbevolking;
sinds een aantal jaren is het moeilijker geworden om buitenlandse criminelen uit te wijzen omdat de socialisten gekant zijn tegen de zogeheten ‘double peine’; het aantal ex-gedetineerden dat wordt uitgewezen, is daardoor erg laag;
slechts 51% van de vreemdelingen die vervroegd worden vrijgelaten met een bevel het grondgebied te verlaten, wordt ook daadwerkelijk gerepatrieerd;
al te vaak moeten we van politie of openbaar ministerie vernemen dat illegale criminelen die ter beschikking werden gesteld van de Dienst Vreemdelingenzaken, opnieuw in de natuur mogen verdwijnen en dus NIET worden vastgezet in een gesloten centrum met het oog op uitzetting;
al in 2004 werd door de regering-Verhofstadt beloofd dat buitenlandse gedetineerden verplicht hun celstraf zouden gaan uitzitten in hun herkomstland; daarvan is tot op heden nauwelijks wat in huis gekomen: minister Turtelboom kondigde onlangs aan dat er een regeling was getroffen voor amper VIJF(5!) Marokkaanse gedetineerden;
zelfs bij zeer ernstige misdrijven gebeurt het nagenoeg nooit dat veroordeelde ‘nieuwe Belgen’ hun nationaliteit verliezen;
in tegenstelling tot de gangbare praktijk in Nederland weigert minister Turtelboom de criminaliteit te registreren op basis van herkomst; nochtans is deze informatie essentieel voor een doelgericht veiligheidsbeleid;
Het Vlaams Belang wil:
de systematische opsluiting en onmiddellijke uitwijzing naar hun herkomstland van illegale vreemdelingen en asielzoekers die zich te buiten gaan aan criminaliteit, mét levenslang inreisverbod achteraf. Bij kleinere misdrijven is het ontradend karakter hiervan veel sterker dan een symbolische gevangenisstraf;
onmiddellijke oprichting van gesloten terugkeercentra voor criminele illegalen en asielzoekers en voor buitenlanders die in aanmerking komen voor terugzending, bijvoorbeeld na het uitzitten van hun straf;
consequente terugzending na straftoemeting van alle vreemdelingen die veroordeeld werden tot een celstraf van meer dan zes maand effectief, met levenslang inreisverbod;
veel intensievere onderhandelingen met Afrikaanse (Marokko, Algerije, Congo, …) en Aziatische landen (Turkije, Pakistan, …) over de strafuitvoering in het herkomstland; drastische versoepeling van de voorwaarden; terugname koppelen aan (intrekken van) ontwikkelingshulp; geen bezwaar tegen financiële hulp voor de bouw van extra gevangeniscellen ter plaatse;
consequente afname van de nationaliteit én het recht op verblijf voor ‘nieuwe Belgen’ die een celstraf oplopen van een jaar effectief of meer;
registratie van criminaliteit volgens herkomst, zowel op niveau van politie, parket, straftoemeting als strafuitvoering, naar het voorbeeld van Nederland;
snelle koppeling van de gegevensbanken van de Dienst Vreemdelingenzaken, politie en Justitie
Zware misdadigers: zware straffen
Met deze affiche willen we aanklagen dat gevaarlijke recidivisten veel te snel worden losgelaten op de samenleving en dat er geen straffen zijn om extreme misdadigers voorgoed uit de samenleving te bannen:
de straftoemeting in dit land is te dadervriendelijk: na het plegen van een veelvoud aan misdrijven, worden de lichtere feiten doorgaans opgeslorpt door de zwaardere; criminelen met een omvangrijk palmares van ernstige feiten krijgen daardoor in principe geen zwaardere straf dan de dader van één enkel feit; dit is onrechtvaardig;
de wettelijke herhaling (recidivisme) wordt in ons land zeer beperkend geïnterpreteerd, waardoor een gepaste strafverhoging voor gevaarlijke veelplegers uitblijft;
in tegenstelling tot de buurlanden beschikken wij niet over straffen die de vrijlating van extreem zware misdadigers voor altijd onmogelijk maakt; zelfs voor recidive moordenaars en seriële kinderverkrachters (genre Fourniret) blijft er in ons land altijd een perspectief op vrijlating, ook al krijgen ze een levenslange celstraf; we zijn daardoor onvoldoende gewapend tegen terroristen en potentiële massamoordenaars;
het systeem van terbeschikkingstelling (na strafeinde) biedt onvoldoende garanties en is met (maximaal) 15 jaar duidelijk ontoereikend voor zware gevallen;
in de praktijk betekent ‘levenslang’ in België een vrijlating na gemiddeld 12 tot 13 jaar van de strafduur;
ondanks de historische massa-petitie met 2,7 miljoen handtekeningen van de vzw Marc en Corinne in 1996, beschikken we nog steeds niet over een systeem van onsamendrukbare straffen; sterker nog: onder Onkelinx werd de Wet-Lejeune nog verder uitgebreid, waardoor vrijlating na één derde een ‘recht’ is geworden voor gedetineerden in plaats van een gunst;
de gevangenisstraf wordt in dit land nog altijd geïnterpreteerd als kwaadaardig en schadelijk en moet daarom gezien worden als een ‘ultimum remedium’; gevolg van dit bekrompen denken is een reductionistisch beleid dat de straffen stelselmatig inkort en herleidt tot een fractie van wat werd opgelegd;
grote frustraties zijn er bij de slachtoffers van zware criminelen, want zij komen na een zekere tijd in een afschuwelijke vrijlatingscarrousel terecht: elk jaar worden zij opgeroepen in het kader van de vrijlatingsprocedure bij de strafuitvoeringsrechtbank; telkens opnieuw worden de oude wonden opengereten en moeten zij hemel en aarde bewegen om de moordenaar of verkrachter van hun kind of verwant achter de tralies te houden;
ook de regering Di Rupo is niet van plan voor een ommekeer te zorgen; hoogstens zal de rechter bij veroordelingen tot 30 jaar of levenslang de vrijlating kunnen uitstellen tot na de uitzetting van de helft van de straf in plaats van een derde; een verschuiving bij recidive van twee derde naar drie vierde zal enkel kunnen bij extreme en uitzonderlijke gevallen zoals moord na een veroordeling tot moord; zelfs Dutroux valt daar niet onder.
Het Vlaams Belang wil:
een herwaardering van de strafrechter: er wordt uitgevoerd wat de strafrechter oplegt;
de afschaffing van de wet-Lejeune: voorwaardelijke invrijheidsstelling en enkelbandregime zijn enkel toegelaten als de strafrechter zelf dat uitdrukkelijk in zijn vonnis voorziet;
herwaardering van de gevangenisstraf en van de vergeldende en voorbeeldfunctie van deze straf;
invoering van cumulatieve celstraffen, zodat plegers van meervoudige misdrijven naar verhouding kunnen gestraft worden;
invoering van beveiligingsstraffen, die verzekeren dat gevaarlijke recidivisten en plegers van weerzinwekkende en terroristische misdaden voorgoed achter de tralies verdwijnen
aanpassing van de wet-Dupont, die veredelde kostscholen maakt van de gevangenissen; herstel van het gezag van de cipiers.
Kernwoorden: misdaad, verkiezingscampagneampagne, Vlaams belang
