Niet Filip Dewinter, maar de islam ‘radicaliseert’

gepubliceerd op 03 februari 2015 om 17:57

In ’t Pallieterke van vorige week wordt terecht gesteld dat Filip Dewinter als een van de weinigen recht van spreken heeft wanneer het gaat over de toenemende islamisering en dreiging vanwege de islamitische jihad. Toch wordt Dewinter verweten te ‘provoceren en veralgemenen’ omdat hij in de Kamer stelde: ‘De Koran is de reden van heel wat onheil, de bron van alle kwaad, een license to kill.’ Er is echter, zoals we weten door de vermoorde en de talloze bedreigde islamcritici, veel moed nodig om deze ongemakkelijke waarheid te poneren.

Filip Dewinter kent de islam beter dan heel het parlement en bij uitbreiding de meeste journalisten en academici. Hij wordt de laatste tijd niet moe te herhalen dat de meeste mensen die zichzelf moslim noemen (‘de aanhangers’) gelukkig de islam (‘de leer’) slechts zeer selectief en onvolledig toepassen en om die reden gematigd of vredelievend zijn. Dat betekent echter niet dat de islam (‘de leer’) gematigd is. Er waren ook bijzonder veel mensen die zichzelf als nationaalsocialist omschreven maar geen vlieg kwaad deden, maar betekent dat dan dat het nationaalsocialisme (evenzeer) een gematigde of vredelievende leer is of kan zijn, en dat Mein Kampf niet ‘de reden van heel wat onheil, de bron van alle kwaad, een license to kill’ moet worden genoemd?

Essentie

De islam heeft net zoals elke leer of systeem een essentie, en die is niet fraai. De Franse arabiste Anne-Marie Delcambre verwoordde dat als volgt: ‘De gematigde islam is een westers verzinsel om de onaangename waarheid niet onder ogen te hoeven zien. Het ‘islamisme’ [de zgn. ‘politieke islam’] zit in de islam als het kuiken in het ei. Er is geen goede en slechte islam, zoals er ook geen gematigde islam bestaat. Gematigde moslims bestaan wel, dat zijn degenen die een deel van hun geloof links laten liggen.’

Plicht tot jihad

In talloze passages lijkt de Koran eerder op het reglement voor de krijgstucht van een oorlogvoerende natie dan op een religieus boek. De Koran bevat 164 oorlogspassages of jihadverzen. In essentie gaat deze ‘grondwet van de islam’ dan ook over de plicht tot jihad (strijd) tegen de ongelovigen en het ongeloof. Een Koranvers zoals ‘doodt hen waar ge ze ook maar kunt vinden’ (Koran 2:191, 4:89 en 4:91) is typerend. De talloze letterlijke oproepen in de Koran tot intolerantie of geweld tegen de ongelovigen, zijn niet plaats- en tijdsgebonden maar onbegrensd in ruimte en tijd, universeel.

Islam versus christendom

In de Bijbel worden echter specifieke plagen en straffen in specifieke omstandigheden beschreven, gebonden aan tijd en ruimte. Bovendien is de Bijbel een grote verzameling van boeken geschreven door meerdere auteurs over een bijzonder lange periode; de Bijbel is erkend mensenwerk, terwijl de Koran het rechtstreekse en onveranderlijke woord is van Allah. Daardoor werd het gebruik van de Rede wel mogelijk in het christendom, maar niet in de islam. Voorts is de ‘soenna’ (beschreven in de Hadith), de manier van leven van de islamitische profeet Mohammed, de perfecte mens en het na te volgen voorbeeld voor elke (goede) moslim, nauwelijks minder onveranderbaar, en even gezaghebbend in de islam. Mohammed bracht vooral een politiek-totalitaire boodschap en was o.a. een bedrieger, slavenhandelaar en moordenaar. Jezus was het tegengestelde: ‘Mohammed liet moorden; Jezus liet zich vermoorden.’ De Amerikaans-Syrische psychiater Wafa Sultan verwoordt het zo: ‘Het probleem met christenen is dat ze niet zo goed als Jezus zijn. Maar goddank zijn de meeste moslims beter dan Mohammed.’

‘Naskh’ of opheffing in de Koran

Het feit dat de Koran ook vredelievende verzen bevat die veelvuldig worden geciteerd in een poging om aan te tonen dat de islam zgn. ‘een religie van de vrede’ is, is bijzonder misleidend. De profeet Mohammed probeerde in het begin in Mekka de islam inderdaad op vreedzame wijze te verspreiden (de zgn. ‘Mekkaanse’ Koranverzen). Later ging hij echter over tot de verspreiding van de islam met het zwaard: hij trok van Mekka naar Medina (de zgn. ‘hijra’) en ging agressief en gewelddadig te werk (de zgn. ‘Medinese’ Koranverzen). Mohammed werd dus een oorlogszuchtige krijgsheer die in tientallen oorlogen en overvallen op karavanen duizenden mensen doodde. De Koran weerspiegelt dit proces.

Volgens de Koran is de Koran een perfect boek zonder fouten en tegenstrijdigheden. Het principe van de ‘naskh’ of ‘opheffing’ in de islam, gestipuleerd in zowel in de Koran zelf (Koran 2:106) als in elk professioneel shariahandboek, bepaalt dan ook dat latere, gewelddadige Koranverzen vroegere, vredelievende Koranverzen opheffen. Zonder dit principe zou de islam immers een totaal willekeurig en waardenloos systeem zijn. De ‘naskh’ bepaalt de ware aard van de islam: een politieke ideologie van terreur tegen andersgelovigen. De islam is de enige ‘religie’ ter wereld met een goddelijk vastgelegde licentie tot bedriegen en doden. En dus zijn het de orthodoxe, agressieve vertegenwoordigers van de islam en gewelddadige jihadisten die steeds opnieuw de boventoon kunnen voeren: ze beroepen zich met succes op de Koran en het principe van de opheffing. Het is dan ook niet Filip Dewinter maar wel de islam die ‘radicaliseert’, en dus eigenlijk gewoon zichzelf is.

Jan Jambon   

Het is dom en tragisch dat Minister van Binnenlandse zaken Jambon (N-VA) Kamerbreed applaus krijgt omdat hij in zijn reactie op Dewinter de Koran zonder meer verdedigt. Jambon dient zo de salafisten en jihadisten, laat de oprechte hervormers van de islam in de steek en spuwt in het gezicht van ex-moslims en de vele andere slachtoffers van de Koran. Hoezeer Jambon dwaalt, bleek wanneer hij tot Dewinter zei: ‘Voor de scheidslijn die u legt tussen islam en de rest van onze gemeenschap vindt u in dit halfrond bij geen enkele andere partij steun.’ Het is immers niet Dewinter, maar de Koran zélf die die ‘scheidslijn’ legt en dat wist ook, jawel, Karl Marx: ‘De islam veroordeelt de natie van de ongelovigen en creëert een toestand van permanente vijandigheid tussen moslims en ongelovigen.’ Na een aandachtige lezing van Mein Kampf stelde Winston Churchill: ‘Hier had men dan de nieuwe Koran vol blind geloof in de oorlog: gezwollen van taal, breedsprakig en vormloos – maar onheilspellend.’ Carl-Gustav Jung zei: ‘We weten niet of Hitler een nieuwe islam gaat oprichten. Hij is er nu al mee bezig; hij lijkt op Mohammed. De stemming in Duitsland is islamitisch: oorlogszuchtig en islamitisch.’ Churchill, Marx, Schopenhauer, Jung, de Tocqueville, A. Huxley, U. Eco, … De lijst filosofen, denkers en politici van allerlei slag die na lezing van de Koran een dergelijke analyse maakten, is lang. Hebben zij allen de Koran slecht begrepen?

Bart De Wever

Net zoals de traditionele partijen lopen Bart De Wever en de N-VA wat de islam betreft op eieren. De Wever doet de feitelijke vaststelling dat ‘moslimterreur de ergste gesel voor de mensheid is sinds Hitler’, maar stelt tegelijkertijd: ‘Voor mij is de islam geen probleem en de beleving van die godsdienst in onze stad evenmin. Moslims hebben dus een plaats in Antwerpen net zoals alle inwoners met een andere overtuiging. Ik heb alleen een probleem met fundamentalisme. Eender welk trouwens, van eender welke godsdienst of levensbeschouwing.’ Zou deze lichtzinnige, politiek correcte verklaring, waarin De Wever de ware jihadistische aard van de islam onder de mat veegt, alle religies op één simplistische hoop gooit en het probleem eufemistisch betitelt als ‘fundamentalisme’, niet van eender welke niet-Vlaams Belang-politicus kunnen komen?

Sam van Rooy, Vlaams Belang-studiecentrum

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Kernwoorden: , , ,