In Italië is beroering ontstaan over een Milanese moskee annex cultureel centrum. Een kleine Milanese woonwijk wordt elke vrijdag geconfronteerd met aanzienlijke overlast door een lokale moskee, die veel te klein is voor de 4.000 moslims die er elke vrijdag komen bidden. De moslims hebben er bijgevolg niet beter op gevonden dan hun gebedstapijten uit te rollen op de openbare weg, waarbij zij de rijbaan en het voetpad volledig bezetten, tot grote ontevredenheid van de buurtbewoners. Er werd gezocht naar oplossingen. De stad Milaan had de moslims het voorstel gedaan om een wielerbaan te huren, maar dit werd van de hand gewezen. Het Italiaanse geduld is nu op. De Italiaanse minister van Binnenlandse Zaken Roberto Maroni, lid van de regionalistische partij Lega Nord, kondigde aan dat er voor 31 augustus een oplossing moet gevonden worden of dat de moskee anders onherroepelijk dicht zou gaan.
Umberto Bossi, het belangrijkste kopstuk van de Lega Nord, had zich in de verkiezingscampagne uitgesproken tegen de overlastgevende moskee en stelt nu: “Vandaag heeft Maroni de moskee van Viale Jenner gesloten. Dat is onze heimat en wij zullen die aan niemand anders schenken. Wij houden ons aan onze kiesbeloften. Wij vragen het volgende van de moslims. Ten eerste: de bereidheid om te verhuizen. Niet enkel de moskee, zoals men in het begin voorgesteld heeft, maar ook het islamitische cultureel centrum. Ten tweede: hen er op te wijzen dat voor deze verhuis geen staatshulp of geld ter beschikking worden gesteld. Ten derde: wanneer de gestelde voorwaarden niet voor eind augustus worden vervuld, wordt er gesloten”.
De moslims reageren woedend: “Ze willen ons verjagen omdat iemand op de straat bidt? Dan moeten ze de politie zenden om dat te verhinderen, maar ze kunnen dit instituut niet sluiten, gewoon omdat het hen niet past. Wij kunnen dat niet aanvaarden”. Italiaans progressief links reageert hysterisch en maakt vergelijkingen met het fascisme. Rechts Italië laat zich gelukkig niet van zijn stuk brengen door de islamitische dreigementen en de linkse hysterie.
Terwijl in Vlaanderen uitermate verkrampt wordt gereageerd op de islam, aan eender welke islamitische eis tegemoet wordt gekomen en mistoestanden met de mantel der multiculturele liefde worden bedekt, durft men in Italië tegen alle politiek-correcte verdwazing in, wel ingaan tegen de islam. Italië, Maroni en Bossi tonen ons de weg. Vlaanderen is van de Vlamingen en wie zich in Vlaanderen vestigt moet zich schikken naar onze regels. Wij zijn baas in eigen huis. Het moet maar eens gedaan zijn met de permanente lava aan toegevingen aan de moslimgemeenschap, waarbij elke toegeving al snel gevolgd wordt door een islamitische eis. Een dergelijke tolerantie wordt door radicale moslims enkel maar opgevat als zwakheid.
Maroni en Bossi hebben nog op een ander punt gelijk. Moskeeën horen niet thuis in de dichtbevolkte wijken van onze steden, waar zij vaak niet alleen voor overlast zorgen, maar bovendien ook de spil zijn van islamisering van de wijk. Een moskee is immers geen louter gebedshuis zoals een kerk er een is. Een moskee heeft ook een belangrijke maatschappelijke functie. Wanneer men een moskee toelaat zijn autoriteit te ontplooien in een volkswijk, zal het al gauw de imam en niet langer de overheid zijn die de wetten stelt in die wijk. In Antwerpen kunnen we ervan meespreken: grote delen van Antwerpen-Noord, Borgerhout, Kiel,… zijn verworden tot parallelle gettosamenlevingen, opgebouwd rond een heel netwerk van moskeeën, waar er een tendens is naar een alsmaar toenemende radicalisering.
De islamisering kan maar gestopt worden wanneer men de moed heeft ‘neen’ te zeggen aan de islam. Maroni en Bossi hebben het al gedaan. Wanneer zal ook in Vlaanderen een politicus buiten het Vlaams belang die moed hebben?
Kernwoorden: Bossi, Islam, Italië, Lega Nord, Maroni, moskee, radicalisering
