Het boek “Vuile blanken, anti-Vlaams racisme, Het Laatste Taboe”

gepubliceerd op 07 mei 2014 om 11:53

NU TE KOOP AAN 10 EURO

VIA ALLE SECRETARIATEN EN VIA WWW.UITGEVERIJEGMONT.BE

 

Politici, pers, het CGKR en een hele reeks gesubsidieerde multiculturele organisaties: allen speuren ze met een vergrootglas naar “racisme” en “discriminatie”. De voorbije jaren kwamen Zwarte Piet, Kuifje en negerzoenen al in het vizier van de gedachtenpolitie. Niet elke soort racisme blijkt echter even interessant, zo toont het nieuwe boek van Filip Dewinter “Vuile blanken”, anti-Vlaams racisme, het laatste taboe aan. Racisme blijkt pas relevant wanneer een “blanke” Vlaming de dader is en het slachtoffer een “gekleurde” allochtoon. Anti-Vlaams, anti-blank racisme is immers taboe. Nochtans bestaat deze laatste vorm van racisme wel degelijk.

 

Het taboe

 

Wanneer een geestesgestoorde Vlaamse Borgerhoutenaar in 2002 de Marokkaanse Mohammed Achrak neerschoot , verdacht gans het establishment hem meteen van racisme. Het onvermijdelijke CGKR opende meteen een onderzoek. Ten onrechte, zo bleek later. Van racisme was geen sprake. De ‘racisme’-vraag wordt echter nooit gesteld wanneer Vlamingen het slachtoffer worden van allochtoon geweld. Dan spreekt men gemakshalve over “zinloos geweld”. Wanneer westerse vrouwen in de Brusselse straten beledigd en vernederd worden door moslimmannen, tracht men de culturele aspecten van het probleem te verdoezelen. Rapmuziek waarin wordt opgeroepen tot haat tegenover blanke Europeanen wordt open en bloot verkocht in ketens als Fnac.

 

Filip Dewinters boek “Vuile blanken”, anti-Vlaams racisme, het laatste taboe toont aan: het anti-Vlaams racisme bestaat wel degelijk. En er zijn verschillende oorzaken die eraan ten grondslag liggen. De radicale islam die haat predikt tegen niet-moslims is zeker één element. Het anti-Vlaams racisme wordt echter ook gecultiveerd door de “slachtoffercultuur”, waarbij bij elk falen van allochtonen in onze samenleving met een beschuldigende vinger gewezen wordt naar de zogenaamd “discriminerende” autochtone samenleving.

 

Het is niet alleen een deel van de allochtone gemeenschap die zich bezondigt aan anti-Vlaams racisme. Ook de overheid doet zijn duit in het zakje. “Positieve discriminatie” wordt tegenwoordig eufemistisch “positieve actie” genoemd. De essentie blijft echter hetzelfde: via specifieke maatregelen wil men jobs bij voorkeur toewijzen aan allochtonen. Ook bij de subsidiëring van onderwijsinstellingen blijkt een allochtoon kind net iets meer waard te zijn dan een Vlaams kind.

 

Nieuw zelfvertrouwen

 

Filip Dewinter besluit in zijn boek: “Het antiwesterse, anti-Europese, anti-Vlaamse en/of ronduit antiblank racisme van vele allochtonen, kan slechts verdwijnen indien Europa opnieuw het nodige zelfvertrouwen uitstraalt, resoluut kiest voor het herwinnen van zijn identiteit en culturele eigenheid en de ‘weg-met-ons’-mentaliteit van zich afschudt. Zolang we toelaten dat allochtonen zich wentelen in zelfbeklag; we alle overlast en problemen minimaliseren en vergoelijken en onszelf de schuld geven voor de zogenaamde ‘discriminatie’ van vreemdelingen en allochtonen, zal het nooit lukken en zal het anti-Vlaams racisme – dat we zelf aanwakkeren en voeden – toenemen.”

 

Samen met de publicatie van het boek, lanceert Filip Dewinter ook een gebruiksvriendelijke webstek waar anti-Vlaams racisme kan worden gemeld: http://antivlaamsracismespotter.crimibase.be .

 

Het boek “Vuile blanken”, anti-Vlaams racisme, het laatste taboe kan verkregen worden via uitgeverij Egmont (http://www.uitgeverijegmont.be/) of via de Vlaams Belang-secretariaten.