Herbekijk het VTMnieuws

Herbekijk de uitzending van Terzake

Herbekijk de Syrische Staatstelevisie

Herbeluister het radio 1 programma

Bekijk hieronder het interview met Al-Nusra militanten uit Turkmenistan en Al-Qaida zelfmoordterrorist uit Palestina in de militaire gevangenis van Damascus.

http://www.youtube.com/watch?v=Y1Z629KG4aA

http://www.youtube.com/watch?v=MIM89RgLcBE

Reisverslag: De weg naar Damascus

Wie naar de Syrische hoofdstad Damascus wil moet via de luchthaven van Beiroet in Libanon. Vandaar gaat het  over de weg richting de Syrische hoofdstad. Link want Zuid-Libanon en de Bekaa-vallei zijn Hezbollah-land en deze Abou Jahjah-jongens zijn niet bepaald sympathisanten van het Vlaams Belang. Het feit dat de Assad-club en Hezbollah tijdelijke bondgenoten zijn, helpt en dus krijgen we vrije doorgang…

Vanaf de Syrische grens wordt de sfeer grimmiger. Na de traditionele thee- en koffieceremonie ter verwelkoming in een verlaten gastencentrum gaat het onder begeleiding van de Syrische staatsveiligheid richting Damascus. De weg tussen Beiroet en Damascus is de levensader via dewelke de bevoorrading van de Syrische hoofdstad verloopt.

Hoeft het te verbazen dat de weg extreem beveiligd is? Om de paar kilometer zijn er wachtposten en ‘roadblocks’ van het Syrische leger.Telkens dezelfde procedure: paspoortcontrole en controle van de wagen. De vrijgeleide van het Syrische parlement doet wonderen en zorgt voor een vrije doorgang. Terwijl vroeger de 90 km tussen Beiroet en Damascus in maximum anderhalf uur kon worden afgelegd doe je er nu gemakkelijk vier uur over. Langs de weg zijn er minstens evenveel gigantische portretten van de Syrische president Assad te zien als er controleposten, wegversperringen en ‘roadblocks’ zijn… Kwestie van onmiddellijk te laten zien wie de baas is !

Damascus

De Syrische hoofdstad die 3 miljoen inwoners telt, ligt er om middernacht verlaten bij. Ook hier om de haverklap controles en militaire patrouilles. Het hotel waar officiële gasten worden gelogeerd lijkt wel een versterkte burcht. Een perimeter van betonblokken moet bomauto’s uit de buurt houden en een gewapende veiligheidsdienst controleert alles wat uit en in het hotel komt. Het leven in Damascus gaat ondertussen zijn gangetje. Restaurants en winkels zijn tot laat in de avond open, druk verkeer, veel volk op straat… De oorlog lijkt ver weg. De illusie van veiligheid is echter gevaarlijk. In Damascus worden regelmatig aanslagen gepleegd; er zijn schietpartijen en het front ligt enkele kilometers buiten de hoofdstad. Regelmatig word je opgeschrikt door een bom die ontploft of door een mitrailleursalvo. Het regime wil kost wat kost de situatie in de hoofdstad normaliseren. Dat lukt niet altijd zoals bleek tijdens ons bezoek. Eén van de zwaarste zelfmoordaanslagen ooit in Damascus schrikte de tweede dag van ons verblijf iedereen op.

Bloed aan de muur

Een uur nadat twee Al Nusra – zeg maar Al Qaida – zelfmoordterroristen zichzelf samen met 14 politie-agenten en burgers hebben opgeblazen, wordt onze delegatie ter plaatse gebracht. Samen met een BBC-cameraploeg arriveren we ter plaatse. Pure gruwel… Een eerste terrorist heeft zichzelf opgeblazen in de inkomhall van het plaatselijke politiekantoor terwijl een tweede Al Qaida-militant buiten op straat enkele minuten later – toen de overlevende agenten het politiecommissariaat buiten stormden – hetzelfde deed.   14 doden en tientallen zwaargewonden zijn de balans van deze laffe aanslag. In het politiekantoor is de ravage enorm. Menselijke resten en heel veel bloed kleven er aan de muren, deuren en meubels.

Kledingstukken slingeren overal rond. Het geheel biedt een wezenloze aanblik. Wie doet zoiets en waarom? Allah Akbar? Na een interview met een BBC-correspondente die onze reactie wil en meer wil weten over de Belgische jihadi in Syrië vertrouwt de journaliste me toe dat je ‘nooit gewend mag raken aan de aanslagen en het geweld’. ‘De verontwaardiging moet blijven’ merkt ze terecht op. Opvallend is ook hoe gelaten de bevolking met dit soort van extreem geweld omgaat. Amper een uur na deze dodelijke aanslag zijn de winkels en terrasjes in de buurt terug open alsof er niks gebeurd is…

 
Ministeries en ministers

De belangrijkheid van ministers in Syrië is recht evenredig met de grootte en de uitstraling van het gebouw waarin hun ministerie gehuisvest is. De 1ste minister resideert in een gigantisch paleis; idem voor de minister van buitenlandse zaken. De minister van informatie – of is het propaganda? -hokt in een aftands kantoorgebouw op de 5de verdieping. Feisal Al Mikdad, de minister van buitenlandse zaken, is een beminnelijk man. Geruime tijd was hij de Syrische ambassadeur bij de Verenigde Naties. De man wordt emotioneel wanneer hij vertelt hoe zijn 85 jaar oude vader een paar weken geleden gekidnapt werd en gedurende 14 dagen gegijzeld werd door de rebellen. Ook zijn neef van amper 14 jaar oud werd een tijdje gegijzeld en gemarteld. Al Mikdad is ervan overtuigd dat de regering Erdogan actief betrokken is bij het ronselen van jihadi’s voor de strijd in Syrië. Kritische vragen over de steun van Hezbollah worden opgevangen met de mededeling dat het om een ‘strategische alliantie’ gaat. Hezbollah zou enkel de tienduizenden in Syrisch-Libanese-grensstreek verblijvende Libanese moslims willen beschermen. Ik geloof er niks van…

Wael al-Halqi, eerste minister van Syrië, houdt van uiterlijk vertoon. In een gigantische marmeren zaal met een al even pompeus portret van Assad worden we ontvangen. De manhoudt een monoloog van meer dan een uur. Hij verzekert ons dat het democratiseringsproces in Syrië volop aan de gang is. Zo worden er volgend jaar vrije verkiezingen gehouden. Tevens werd artikel 8 van de grondwet die bepaalde dat alleen de secretaris-generaal van de Baath-partij kandidaat kan zijn voor het presidentschap afgeschaft. De president zal nog slechts maximum twee ambtstermijnen mogen vervullen en iedereen zal zich kandidaat mogen stellen. De tijd dat Assad, als enige kandidaat uiteraard, 97 procent van de stemmen haalde is blijkbaar definitief voorbij…

Zelf de eerste minister  blijkt niet immuun voor de blinde terreur van de Al Qaida-terroristen. Een jaar geleden werd zijn wagen het doelwit van een aanslag waarbij vier lijfwachten werden gedood. De elfjarige zoon van al-Halqi werd een week lang gegijzeld en gemarteld. Dit soort van gijzelingsacties zijn trouwens schering en inslag in Syrië en hebben alles met geld te maken. In ruil voor losgeld worden de gijzelaars meestal snel weer losgelaten. Allah is groot maar als om het om centen gaat…

Jihadi’s, euh terroristen…

Umran Ahid al-Za’bi, minister van informatie, is een apart geval. De man is een vrome moslim en wijst mij onmiddellijk terecht wanneer ik hem vragen stel over de buitenlandse jihadi’s. ‘De jihad is nobel en verheven. Het gaat hier over terroristen en niet over jihadi’s', spelt hij mij de les. Ok, boodschap begrepen. Jihadi’s, euh terroristen dus… Volgens al-Za’bi  vechten er 20.000 jihadi’s mee met het zogenaamde ‘Vrije Syrische Leger/Free Syrian Army (FSA)’ waarvan een 7000 uit Europa afkomstig zijn. Een 800-tal werd gedood tijdens vijandelijkheden allerhande en een onbekend aantal zit achter de tralies. Vanuit België zouden 500 tot 600 jihadi’s richting Syrië zijn afgezakt. Drie zijn er gedood en een tiental zit in de militaire gevangenis van Aleppo. Alle ministers die we hebben ontmoet zijn duidelijk over het lot van deze salafistische huurlingen. Indien ze gevangen worden genomen zullen ze in Syrië voor de rechter worden gebracht en zullen ze vervolgd worden op basis van de terrorismewetgeving. Ze zullen hun straf moeten uitzitten in Syrië en pas nadien uitgeleverd worden aan hun land van oorsprong. Op de vraag hoe lang zo’n straf gemiddeld duurt, is het antwoord van al-Za’bi laconiek: ’500 jaar’. De terugkeer  van deze jonge salafistische jihadi’s richting België, waarvan de meeste nog vrij in Syrië rondlopen, creëert een gigantisch veiligheidsprobleem. Deze dolgedraaide fundamentalisten met wapen- en oorlogservaring dreigen – eenmaal terug op Europese bodem -de terroristen van de toekomst te worden. Slechts één oplossing: hopen dat er zo weinig mogelijk terugkomen en bij eventuele terugkomst de betrokkenen opvangen in gesloten centra in afwachting van verdere vervolging op basis van de huurlingen- en terrorismewetgeving.

The ugly face of war

Een burgeroorlog is altijd een vuile oorlog. De oorlog in Syrië is vooral een guerrilla-oorlog. ‘Hit-and-run’-acties waarbij burgerdoelwitten niet gespaard worden, moeten vooral chaos en vertwijfeling zaaien bij de bevolking. Helaas is niemand in Syrië – niet het Assad-regime noch de rebellen – vrij te pleiten van gruweldaden allerhande. Het feit dat het door Al Qaida-gestuurde Al Nusrah-front steeds meer de dienst uitmaakt en vooral de militaire lijn van de rebellen lijkt te bepalen, zorgt ervoor dat het accent steeds meer komt te liggen op terroristische aanslagen. Het leveren van wapens en het opzeggen van het wapenembargo tav Syrië is dan ook een bijzonder domme beslissing van de Belgische en Europese overheden. Uiteindelijk bewapenen we salafisten en jihadi’s – waarvan een aantal afkomstig uit ons eigen land – die vroeg of laat deze wapens op Europese bodem zullen inzetten. Op deze manier importeren we het Syrische conflict richting Europa en ons eigen land. De gevolgen van die ‘vuile oorlog’ zagen we nav een bezoek aan een militaire noodkliniek waar alle oorlogsslachtoffers uit de regio Damascus naartoe worden gebracht. Dagelijks worden hier tussen de negentig en de honderd gewonden geopereerd en verpleegd. Van een bezoek aan een dergelijk militair ziekenhuis word je depressief. Oorlogswonden zijn vooral schot- en granaatwonden maar toch vooral veel geamputeerde handen, voeten, armen en benen… Veelal jonge mensen, soldaten die hun hele leven gehandicapt verder moeten. Een team van 20 legerchirurgen en dokters staat dag en nacht klaar om in te grijpen. De directeur van het ziekenhuis, een kolonel-chirug, vertelt met over de waanzin van de oorlog: ‘Als ik slachtoffers van een zoveelste aanslag opereer, kan ik aan hun ingewanden onmogelijk zeggen of het soennieten, sjiëten, alewieten, salafisten, christenen of druzen zijn. Syrië was een seculier land waar alle godsdiensten tolerant samenleefden. Nu wil men er een islamitisch kalifaat van maken.’

The people’s council

Over het Syrisch parlement wordt altijd wat lacherig gedaan. Het zou een marionettenparlement zijn dat slechts een verlengstuk zou zijn van het Assad-regime. Dat klopt niet helemaal. Het vorig jaar verkozen parlement telt 9 partijen: communisten, socialisten, christen-democraten, druzen, koerden… Allemaal hebben ze hun eigen partij en vertegenwoordigers. Natuurlijk is er de Baathpartij  gedirigeerd door de Alewitische minderheid met aan het hoofd Bashar Assad. Natuurlijk is de Baatpartij oppermachtig en alomtegenwoordig in regering, administratie, leger en parlement.  Dat er nog heel wat moet veranderen vooraleer Syrië een échte democratie is, staat als een paal boven water maar is het dat wat de gewapende bendes van Al Nusra en co willen? Nee zij haten de democratie en de seculiere staat die Syrië al 40 jaar lang is. Syrië is één van de weinige landen in het midden-oosten waar de islam niet de staatsgodsdienst is maar waar een duidelijk scheiding bestaat tussen kerk en staat. Syrië is al 40 jaar lang een eiland van religieuze tolerantie in een zee van islamfundamentalisme. De openlijke bondgenoten van het FSA (Vrije Syrische Leger) zijn landen zoals Qatar en Saoudi-Arabië waar een vrouw niet eens een wagen mag besturen en afvalligheid van de islam met de dood wordt bestraft. Van democratie hebben ze in die landen nog nooit gehoord. Deze rijke golfstaten steunen het salafistische Al Qaida-terrorisme overal in de wereld. Het enige wat deze landen willen is van Syrië een islamitisch kalifaat maken en de christelijke en alewitische minderheid (telkens 10 procent van de bevolking) uitroeien. Als het ‘regime Assad’ zo verbeten vecht voor het eigen overleven dan is dat omdat christenen, druzen, alawieten en koerden bijzonder goed weten dat indien het FSA het voor het zeggen krijgt de keuze voor hen simpel is: de verhuiskoffer of de doodskist.

De meeting met de commissie buitenlandse zaken van het Syrisch parlement verloopt ‘geanimeerd’. Met 9 partijen aan het woord had ik trouwens niks anders verwacht. De charmante voorzitster vat de vergadering samen in één zin: ‘Syria after the crisis wil not be the same as before the crisis’. Juist… Ofwel wordt gekozen voor een vreedzaam proces van democratisering en vooruitgang ofwel wordt het een uitzichtloze religieuze burgeroorlog. Syrische parlementsleden van meerderheid en oppositie wijzen erop dat het Westen de fameuze ‘Arabische lente’ volledig verkeerd inschatten. ‘De Arabische lente is een islamitische winter’ geworden, zegt de leider van de Koerdische gemeenschap. Moet Syrië hetzelfde lot ondergaan als Libië, Tunesië, Egypte… Vooral Turkije moet het ontgelden: ‘Erdogan is een fundamentalist met een verborgen agenda: van buurland Syrië een islamistische vazalstaat van Turkije maken. Als dat niet lukt dat kiest Erdogan nog liever voor de balkanisering van Syrië dat uiteenvalt in drie, vier stukken dan voor een stabiel Syrië dat een onafhankelijke koers vaart’. Een ander parlementslid van de Baathpartij valt scherp uit naar de ‘hypocriete Europese politici die vroeger enthousiast de hand van vader en daarna zoon Assad kwamen schudden en nu de revolutie komen prediken.’  Hij herinnert zich de tijd dat de Baathpartij lid was van de socialistische internationale en socialisten uit heel Europa naar Syrië afzakten om Assad te prijzen en Syrië te loven als een seculiere modelstaat’.

Het plan van Allah

Hallucinant… een ander woord is er niet voor het bezoek aan de militaire gevangenis van Damascus. Hier verblijven FSA-krijgsgevangen waaronder ook heel wat ‘internationale jihadi’s’. Na een tocht over anonieme landwegen krijgen we de kans om een achttal salafistische terroristen te spreken. Eerst kwamen de ‘gebroeders Dalton’ uit Turkmenistan aan de beurt. Hun ‘leider’ is de zelfverklaarde ‘emir’ van de club. Fier laat de emir weten dat hij ‘de vrouwen uitdeelde’ aan zijn handlangers. Raar maar niet uitzonderlijk want op een Libanese televisiezender verklaarde onlangs de invloedrijke Saoedische geestelijke Mohammed al-Arifi dat jihadi-strijders vrouwen mogen dwingen tot een huwelijk van enkele uren om sex met hen te kunnen hebben op een ‘islamitisch verantwoordde wijze’. Ze verklaren dat ze geld hebben gekregen om richting Syrië te komen. Het Turkmeense kanonnenvlees had – naar eigen zeggen – geen mensen vermoord. Bij de eerste schermutseling werden ze met de AK47 in de hand, gearresteerd. Hun jihad was van korte duur. Nummer 2 was een Fransman van Algerijnse origine. Ook hij had niks gedaan. Hij wou zijn soennitische broeders helpen en werd – ook al – onmiddellijk gearresteerd. Al Nusrah vond hem trouwens te oud om mee te vechten. De man was er depressief van geworden…

Nummer 3 en 4 in de rij zijn geen carnavalsgekken, integendeel… Alhoewel hij eruit ziet als een overjaarse tuinkabouter, klinkt het discours van deze salafistische zelfmoordterrorist onwaarschijnlijk extreem. De man had zich proberen op te blazen in Damascus maar dat was omwille van een technisch falen niet gelukt. Integendeel, hij werd gearresteerd en opgesloten. Op de opmerkingen dat ‘Allah blijkbaar een slechte technieker was’ komt het laconieke antwoord dat ‘Allah voor hem een ander plan in petto heeft’. Op de vraag wat zijn drijfveer is om in Syrië als buitenlander de wapens op te nemen, is zijn antwoord dat ‘hij het wereldwijde islamitische kalifaat mee wil helpen stichten. We willen een kalifaat van het midden-oosten tot in Spanje. Europa volgt nadien…’ Wanneer hem gevraagd wordt of hij geen etisch probleem heeft met het vermoorden van onschuldige kinderen antwoordt hij dat hij ‘zijn eigen kinderen als zelfmoordterrorist ter beschikking heeft gesteld’. De laatste in de rij is een Jordaniër die een zelfmoordaanslag had proberen te plegen maar de aanslag had overleefd. Hij legt uit wat er gebeurd is: ‘We laten altijd eerst een eerste bom ontploffen. Op zo’n explosie komt heel veel volk af. Ik zou dan de tweede bom laten ontploffen. Ik werd echter zelf gewond door de eerste bom en raakte bewusteloos. De tweede bom ging nooit af’. Wat moet je in hemelsnaam met dit soort van ‘mensen’ aanvangen…

Syrië is een lappendeken. Naast 90 procent Arabieren telt Syrië Armeniërs, Assyriërs, Groeken, Koerden, Palestijnen, Turkomannen, Tjerkessen… naar godsdienst: soennieten (74%), alawieten/shiieten (13%), christenen (10%) en druzen (3%). Syrië was en is – voor zolang het nog duurt – een seculiere staat gekenmerkt door religieus pluralisme. Syrië is al veel langer een doorn in het oog van de fantieke soennieten uit de golfstaten die het liefst van al heel het midden-oosten zien veranderen in een islamistische staat. Daarom ook de massale aanwezigheid van zoveel salafistische jihadi’s vanuit alle hoeken van de wereld. Deze fanatieke moslimmilitanten worden geronseld en betaald door landen zoals Qatar en Saoudi-Arabië. In de noordelijke Syrische provincie Raqqa is het al zover. Jabhat al-Nusra heeft het gebied veroverd en er onmiddellijk de sharia ingevoerd. Kortom, de Syrische burgeroorlog wordt steeds meer een religieuze burgeroorlog waarbij Syrië een soort tweelingbroer van Irak dreigt te worden. Door de massale aanwezigheid van Europese jihadi’s in Syrië dreigt de Syrische burgeroorlog op termijn geëxporteerd te worden naar Europa en dus ook naar ons land. Ooit is het Syrische conflict afgelopen en komen veel van die jihadi’s – militair getraind en met oorlogservaring – terug naar ons land. Deze ondertussen ervaren strijders zullen niet aarzelen om hun ‘ervaring’ hier in daden om te zetten met alle gevolgen vandien. Onze overheden kijken naïef en hulpeloos toe en doen niks. Erger nog een Al Qaida-leger komt onze kant uit en wat doet Europa? Beslissen dat het wapenembargo tav Syrië opgeheven moet worden. Niet alleen tekenen we het doodvonnis van de christelijke minderheid in Syrië maar tevens bewapenen we de terroristen-van-morgen die straks op Europese bodem niet zullen aarzelen om met diezelfde wapens hier aanslagen te plegen. Gekker moet het niet worden…

Sommigen verwijten mij met mijn bezoek aan Damascus het ‘Assad-regime’ te steunen. Niks van…. Eerst dit: Syrië is Disneyland niet. Je raakt er niet zomaar in; er zijn veiligheidsrisico’s en wie zich wil objectief informeren – dus ook praten met regering en parlement – moet via het ‘Assad-regime’ passeren. In Syrië moet men inderdaad kiezen tussen twee kwalen. Vraag is welke van de twee is de minst erge? Natuurlijk moet het huidige regime een evolutie richting democratisering aanvaarden. De tijd dat vader en zoon Assad met ijzeren hand – zoals nogal wat andere ‘dictators’ in de regio – zijn land bestuurden is voorbij. De repressie tav opposanten, het vermoorden van tegenstanders, het gebrek aan vrije meningsuiting en democratie… Daar moet uiteraard een einde aan komen. De vraag is in hoeverre het rebellenalternatief zoveel beter is dan het Assadregime. Het zal in ieder geval niet met het opheffen van het wapenembargo zijn dat een vreedzame oplossing kan bereikt worden. Niet alleen de christelijke minderheid die 10% van de bevolking uitmaakt, zal het slachtoffer worden van meer wapens voor de rebellen maar ook in Europa zullen we hiervan de gevolgen moeten dragen. Het leidt geen twijfel dat deze wapens ook hier vroeg of laat zullen worden ingezet tegen onze eigen bevolking. De heilige jihad beperkt zich immers niet tot Syrië maar strekt zich uit tot alle landen waar de ‘kafirs’ (ongelovigen) wonen. Syrië is een wespennest waar de EU zijn neus beter niet had ingestoken. De leider van de Syrische Koerden vatte het treffend samen: ‘Wat vandaag in Syrië gebeurt kan morgen ook in Europa. Als de radicale islam veld wint is dat altijd in het nadeel van diegenen die de vrijheid verdedigen.’

Filip Dewinter

Bekijk hieronder het interview met Al-Nusra militanten uit Turkmenistan en Al-Qaida zelfmoordterrorist uit Palestina in de militaire gevangenis van Damascus.

http://www.youtube.com/watch?v=Y1Z629KG4aA

http://www.youtube.com/watch?v=MIM89RgLcBE

Integriteitsbureau: Homans, De Wever en Van de Velde hebben oneigenlijk gebruik gemaakt van de infrastructuur van het Zorgbedrijf en de bevoegdheden van Homans als voorzitter van dit Zorgbedrijf.

Ter gelegenheid van Pasen deelden burgemeester Bart De Wever, OCMW-voorzitster en schepen van Sociale Zaken Liesbeth Homans en schepen Rob Van de Velde paaseieren uit in de OCMW-woonzorgcentra Bloemenveld, Sint-Anna, Europasquare en Tol. Ze kwamen daarbij zelfs ongevraagd de kamer van de bewoners binnen.

Verschillende rusthuisbewoners vonden dit ongepast en voelden zich in hun privacy geschonden.  Ze  contacteerden het Vlaams Belang met de vraag dit aan te kaarten. In antwoord op een vraag van Anke Van dermeersch bevestigde schepen Homans de feiten.  Anke Van dermeersch diende naar aanleiding van deze feiten klacht in bij het integriteitsbureau van de stad, omdat ze van oordeel was dat de deontologische code van de stad werd geschonden, temeer daar Liesbeth Homans voorzitter is van het Zorgbedrijf en dus zelf besliste over de toelaatbaarheid van de eigen actie.

Het Integriteitsbureau geeft Anke Van dermeersch nu volledig gelijk en tikt De Wever, Homans en Van de Velde op de vingers.

Het integriteitsbureau stelt:

“Alhoewel OCMW-voorzitter Liesbeth Homans stelt dat er geen tekenen van partijpolitieke aard waren, wekt deze actie toch minstens de schijn van propaganda voor deze partij of de betrokken mandatarissen.”

“Deze actie kon alleen plaatsvinden door oneigenlijk gebruik te maken van de infrastructuur van het Zorgbedrijf en de bevoegdheden van de schepen als voorzitter van dit bedrijf.”

“De onpartijdigheid die ook de uitvoerende mandatarissen moeten respecteren ten aanzien van de personen die een beroep doen op het Zorgbedrijf, werd hierdoor geschonden. Dit feit is des te laakbaar voor zover bewezen is dat daarbij zomaar werd binnengegaan in de kamers van de bewoners.”

Het integriteitsbureau laat weten “dit antwoord ter kennis te brengen van de betrokken mandatarissen en de stadssecretaris.”

Anke Van dermeersch reageert: “Het Integriteitsbureau tikt De Wever, Homans en Van de Velde terecht op de vingers. Misbruik maken van gezagsposities om propaganda te gaan voeren in de rusthuiskamers van bejaarden, dat doe je gewoon niet. Zélfs de socialisten zijn gedurende al die jaren dat ze aan de macht waren nooit zover gegaan. De N-VA misbruikt het bestuur in Antwerpen voor nationale campagnedoeleinden. Dit is ontoelaatbaar. Antwerpen moet goed bestuurd worden en mag niet dienen als springplank voor nationale politieke ambities.”

Vandaag wordt bekend gemaakt dat Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Geert Bourgeois (eindelijk) overgaat tot de intrekking van de erkenning  van enkele extremistische moskeeën, zodat zij niet langer gesubsidieerd kunnen worden met Vlaams belastinggeld. Opvallend is dat dit gebeurt nauwelijks enkele weken na een interpellatie van Filip Dewinter (28 mei 2013), waarin hij de subsidiëring van extremistische moskeeën aanklaagde. Tegen één van de geviseerde moskeeën – de moskee Assounah in Waregem ­– had het Vlaams Belang overigens reeds betoogd bij de opening van die moskee. Over de andere moskee waarvan nu de erkenning wordt in getrokken stelde Filip Dewinter in het Vlaams Parlement op 17 april reeds dat ze jihadi’s ronselde om in Syrië te gaan vechten.

Eveneens opvallend is dat een dag nadat Filip Dewinter naar aanleiding van zijn Syrië-bezoek maatregelen eiste tegen terugkerende Syrië-jihadi’s Antwerps burgemeester de ambtelijke schrapping van de Syrië-jihadi’s aankondigt.

Filip Dewinter reageert: “Het Vlaams Belang stelt vast dat het beleid van de N-VA tegenwoordig blijkbaar volledig afgestemd wordt op de voorstellen van het Vlaams Belang. Telkens het Vlaams Belang een situatie aanklaagt of een voorstel doet, neemt de N-VA één of andere symbolische beleidsmaatregel. Dit toont aan dat het oppositiewerk van het Vlaams Belang loont en dat onze partij op een efficiënte manier druk op de ketel weet te zetten.”

Anderzijds is Filip Dewinter van oordeel dat de genomen maatregelen “too little, too late” zijn:  “Helaas zijn de genomen maatregelen slechts symboolmaatregelen en niet meer dan een pleister op een houten been. De erkenning van twee extreme moskeeën wordt ingetrokken, maar deze moskeeën kunnen (ook zonder overheidssubsidies) hun jihadistische boodschap zonder enig beletsel blijven verkondigen. De betreffende moskeeën worden immers niet gesloten. Bovendien worden er nog een hele reeks andere extreme moskeeën in Vlaanderen erkend en gefinancierd met Vlaams belastinggeld. Zelfs twee moskeeën die eigendom zijn van de fundamentalistische moslimorganisatie Milli Görüs. Het Vlaams Belang eist de sluiting van alle extremistische moskeeën.

Ook de aangekondigde maatregel van de Antwerpse burgemeester met betrekking tot de ambtelijke schrapping van Syrië-strijders heeft in de praktijk helaas niet zoveel om het lijf. Nog maar gisteren maakte minister van Justitie Turtelboom in de senaat, op een vraag van senator Anke Van dermeersch, bekend dat nauwelijks drie van de negen teruggekeerde Syrië-jihadisten aangehouden zijn en dat de zes anderen vrij in dit land kunnen rondlopen. Het Vlaams Belang wil dat de federale regering en de Vlaamse regering eindelijk kordate initiatieven nemen in het belang van onze veiligheid. Het Vlaams Belang wil dat de teruggekeerde Syrië-jihadisten aangehouden worden en berecht worden op basis van de huurlingenwetgeving.”

Bezoek aan militair hospitaal in Damascus waar tot 100 nieuwe slachtoffers van terreuraanslagen per dag verzorgd worden

Meeting met Syrisch BZ-minister Faisal Al Mikdad

Ontmoeting met vertegenwoordigster van de Christelijke gemeenschap in Syrië.

Vernield politiekantoor met bomauto in Damascus, waar gisteren door Al Qaida een aanslag werd gepleegd.

Filip Dewinter geeft interview aan BBC-ploeg op plaats waar twee Al Qaida zelfmoordterroristen 14 politieagenten en burgers doodden

Vergadering met commissie buitenlandse zaken van het Syrisch parlement.

Vergadering met Syrische minister van informatie aangaande de toevloed van ‘Belgische’ jihadi’s.

Herbeluister hier de radio-uitzending van Radio 1

De Vlaams Belangers zijn in Syrië op uitnodiging van het Syrische parlement. Ze benadrukken dat ze president Assad niet steunen, maar met eigen ogen willen zien wat er aan de hand is in het land. ‘Ik geloof de Europese berichtgeving over Syrië niet altijd’, zegt Dewinter in De Ochtend op Radio 1.

‘De burgeroorlog wordt door het lakse beleid van onze overheden geëxporteerd naar Europa’, vindt Dewinter, die in onze krant waarschuwt voor de ‘Belgische jihadisten’ die meevechten aan de zijde van Syrische opstandelingen tegen Assad.

De Syrische regering vertelde Dewinter en Creylman dat ze vechtende Belgen gevangen namen. Zij zullen eerst ter plaatse worden berecht voor ze worden uitgeleverd, zegt Dewinter. Daarover wil het regime van Assad eerst sluitende afspraken maken met de Belgische regering.

Het Vlaams Belang-kopstuk vraagt zich af of ‘we de seculiere staat wel vervangen willen zien door een islamitisch kalifaat’.