EEN BEZOEK AAN DE ‘JUNGLE’: DE VUILNISBELT VAN DE MULTICULTUUR …

gepubliceerd op 17 juni 2016 om 12:38

De “Jungle” is de officieuze naam voor het illegalenkamp vlakbij Calais in Noord-Frankrijk. De ‘Jungle’ doet denken aan de film “Mad Max”. Gedegenereerde en haveloze figuren die in marginale omstandigheden de ‘wet van de sterkste’ in de praktijk brengen. Gemiddeld 5 à 6000 illegalen en would-be asielzoekers leven er in derde wereld-omstandigheden die nauwelijks te beschrijven zijn. Bijna 1000 leden van de Franse oproerpolitie CRS houden er permanent toezicht en proberen de situatie onder controle te houden. De ‘Jungle’ is een uit de hand gelopen asielopvangproject van de Franse overheid. Wat in 2003 begonnen is als het opvangcentrum voor asielzoekers in de nabijgelegen gemeente Sangatte is uitgegroeid tot een heuse ‘illegalen-stad’ vlakbij de haven van Calais. Het hart van het kamp was ooit een vakantiedorp voor Franse schoolkinderen. Nadat het officiële vluchtelingenkamp in Sangatte overspoeld werd door meer dan 1000 asielzoekers terwijl er nauwelijks 150 plaatsen waren, weken de illegalen en asielzoekers spontaan uit naar de ‘Jungle’. De haven van Calais was immers dichterbij…

IMG_4524   IMG_4518  FullSizeRender2

 

 

 

 

 

 

 

 

Derde wereld-“bidonville”

Enkele maanden geleden werd geprobeerd om de ‘Jungle’ te ontruimen. Het noordelijk deel van het kamp werd afgebroken met uitzondering van de ‘school’ en de “kerk/moskee”. Ondertussen leven in het overblijvende deel van de ‘Jungle’ nog steeds meer dan 5000 personen. Wie door de ‘Jungle’ loopt krijgt een perfect beeld  van de problematiek. 98 % van de inwoners van de ‘Jungle’ zijn mannen. De ‘Jungle’ telt momenteel slechts 115 vrouwen en kinderen. Asielzoekers of illegale gezinnen zijn nergens te bespeuren. De afwezigheid van vrouwen in de ‘Jungle’ zorgt ervoor dat er heel wat prostitutie is. De ‘Jungle’ beschikt zelfs over een eigen nachtbar/bordeel waar overigens ook drugs wordt gedeald. Nadat besmettelijke ziektes uitbraken in de ‘Jungle’ werd door de overheid voorzien in stromend water en elektriciteit. Dat zorgt ervoor dat de ‘Jungle’ ondertussen meer dan 50 winkeltjes, 10-tallen cafés en bars, kapsalons een internetcafé, fitnesslokaal en school en uiteraard ook een moskee telt. De situatie in de ‘Jungle’ scheelt niet zo ontzettend veel van die in een gemiddelde derde wereldstad in pakweg Kameroen, Congo of een ander Afrikaans land. Uiteindelijk is de ‘Jungle’ een ‘bidonville’ met krotten opgetrokken uit golfplaten en plastiekzeil met minimale sanitaire en andere moderne voorzieningen. De wet van de sterkste geldt er en de zwarthandel tiert er volop.

barakken kids spacebarakFullSizeRender1

 

Een gedoogd, maar illegaal kamp vol “mensen zonder papieren”…

Iedereen vraagt zich af waarom de Franse overheid de ‘Jungle’ blijft tolereren. Het meest voor de hand liggende antwoord is dat zolang de asielstroom blijft aanhouden illegalen en aanverwanten hoe dan ook via Calais zullen proberen om de oversteek naar Engeland te wagen. Een officieel vluchtelingenopvangcentrum zou wellicht nog meer illegalen aantrekken en daarom wordt gekozen voor een gedoogd maar illegaal kamp. De “mensen zonder papieren” die in de ‘Jungle’ wonen, wordt overigens geen strobreed in de weg gelegd. Ze kunnen vrij in en uit het kamp. In het kamp kunnen ze ongestoord hun ding doen. Identiteiten worden niet gecontroleerd. In het kamp treedt de politie niet op. De ‘Jungle’ benaderen en bezoeken als buitenstaander is overigens minder evident. De lokale autoriteiten weigeren iedere medewerking voor wat een bezoek aan de ‘Jungle’ betreft en raden een bezoek – om veiligheidsredenen (hoe cynisch….) – streng af. Er zijn twee in- en uitgangen tot de ‘Jungle’ die worden gecontroleerd door de Franse oproerpolitie, de CRS. In totaal telt Frankrijk 60 CRS-compagnieën waarvan er 8 permanent in Calais gestationeerd zijn om de rust in en om de ‘Jungle’ te bewaren. De CRS heeft een soort cordon rond de ‘Jungle’ gelegd maar betreedt de ‘Jungle’ niet.

IMG_4495     FDW

 

“Nous sommes tous les refugiés du capitalisme”

Tijdens een gesprek met een officier van de CRS wordt mij verteld dat de ‘Jungle’ voor de politie een ‘no-go-zone’ is. Zij betreden de ‘Jungle’ enkel in geval van ernstige incidenten (rellen, moord, ….) Voor het overige doen ze niets. Nochtans kan het geen al te groot practisch probleem zijn om met een stevige politiemacht de ‘Jungle’ op te doeken. Niet zo simpel want heel wat linkse NGO’s en mensenrechtenorganisaties hebben zich ondertussen op de ‘Jungle’ gestort. In feite houden zij de ‘Jungle’ in stand. Er wordt gratis eten uitgedeeld; illegalen kunnen beschikken over een gsm (met abonnement); er is een mini-hospitaal annex geneeskundig centrum en er is zelfs een school waar de illegalen Engels en Frans kunnen leren. Ondertussen is er natuurlijk ook volop politieke agitatie voor een open-grenzen-beleid en helpen de ‘mensenrechtenorganisaties’ bij de vele pogingen om de oversteek naar Engelang te wagen. De ‘Jungle’ betreden doe je op eigen risico. Vrouwelijke bezoekers worden overigens niet toegelaten door de Franse politie. De kans dat zij aangerand of verkracht worden is immers te groot en nog meer negatieve publiciteit wil men liever vermijden. Wie als bezoeker foto’s wil trekken moet opletten. Overal hangen bordjes ‘No photo’s, no journalists’. Wie toch foto’s trekt wordt al snel agressief aangesproken door één van de illegalen. Een gesprek voeren met een illegaal is zo mogelijk nog moeilijker. “Nous sommes tous les refugiés du capitalisme ” is één van de slogans op de muur wanneer je de ‘Jungle’ betreedt. De bevolking wijzigt overigens dagelijks. Iedere dag komen er nieuwe illegalen bij en vertrekken er anderen. Hun doel is simpel: Engeland bereiken. “London is calling” is een slogan op één van de muren van de ‘Jungle’.

Image-1IMG_4586

 

Urban guerilla

Iedere nacht proberen tientallen groepjes van illegalen om de weg naast “De Jungle” die afgezet is met twee rijen prikkeldraad en versperringen in te nemen om camions die richting de haven van Calais, een tweetal km verderop, te bestormen. De modus operandi is simpel. Op de weg worden versperringen aangebracht waarna de camions verplicht worden te stoppen en de vrachtwagen bestormd wordt. Daarna wordt de chauffeur verplicht om naar de haven te rijden. De illegalen beschikken over wapens in de vorm van messen, knuppels en zelfs traangas en uiteraard over voldoende zwaar materiaal om de prikkeldraadversperringen door te knippen. Bijna dagelijks komt het tot ernstige gevechten met de oproerpolitie CRS die goedschiks, kwaadschiks proberen om de haven “illegalenvrij” te houden. De dagelijkse guerilla tussen oproerpolitie en illegalen eiste reeds verschillende slachtoffers: tientallen gewonden en één dode…

IMG_4486

IMG_4552

 

Haven Calais is versterkte burcht

De haven zelf is ondertussen een versterkte burcht geworden. Vele tientallen kilometers hoge dubbele hekwerken met prikkeldraad en camera’s proberen de illegalen weg te houden van de ferryboten. De havenautoriteiten zelf hebben meer dan 200 veiligheidsagenten in dienst om de haven te bewaken en de controles op de camions die de oversteek naar Engeland maken te organiseren. De camions worden visueel, via radar en warmtedetectie gecontroleerd, geopend en geïnspecteerd. Gemiddeld worden dagelijks 50 tot 60 illegalen uit de camions gehaald. Toch slagen er, ondanks boetes van de Engelse overheid van meer dan 3000€ per ontdekte illegaal gemiddeld 10% van de illegale verstekelingen in hun overtocht. De economische schade voor de haven van Calais is ondertussen niet meer te overzien. In een gesprek met de directeur-generaal van het havenbedrijf van Calais blijkt dat de trafiek in Calais op enkele jaren tijd met meer dan 25% is teruggelopen. De kost voor de beveiliging van de haven wordt geschat op gemiddeld 20 miljoen euro per jaar (camera’s, omheiningen, personeel…). Momenteel wordt nog maar eens 15 miljoen euro extra geïnvesteerd in bijkomende veiligheidsmaatregelen. Dat gebeurd in een regio met de grootste werkloosheidsgraad van heel Frankrijk. In Calais is 25% van de bevolking werkloos. Begrijpelijk dat de bevolking van Calais niet zit te wachten op duizenden illegalen en asielzoekers…

IMG_4545 IMG_4532

 

Londen calling …

“Londen Calling” lezen we op een reuzengrote graffiti aan de ingang van de “Jungle”. Inderdaad, de vraag is : wat drijft deze illegalen om weken en maanden lang in een bidonville in Calais te hokken en iedere nacht opnieuw te proberen om Engeland te bereiken? Ten eerst: al deze illegalen hebben, vooraleer ze in Calais zijn aangekomen, al een tocht van duizenden km achter de rug. Van Calais in Frankrijk naar Dover in Engeland is het nog 30 km. Wie op de stranden van Calais richting Engeland kijkt, ziet de krijtrotsen van Dover. Het doel is binnen bereik …  Ten tweede: Engeland is het beloofde land omwille van het simpele feit dat een illegaal die in Engeland asiel wil aanvragen geen identiteitspapieren moet voorleggen. Indien een illegaal erin slaagt om Engeland te bereiken en asiel aan te vragen, is hij binnen voor de regen. Een asielprocedure duurt jaren en ondertussen is de illegaal al lang verdwenen in de Engelse natuur. Alhoewel er geen officiële cijfers door de Engelse overheid worden gegeven van het aantal illegalen die slaagt in de opzet om Engeland te bereiken, spreken de vele succesverhalen via de sociale media van verstekelingen die wel succesvol de overtocht hebben gemaakt boekdelen. “Come to England, the land of great oppertunities” lezen we op boodschappen via internet van mensenhandel organisaties die zich gespecialiseerd hebben in het organiseren van de overtocht. Truckchauffeurs krijgen soms tot 3000 euro per illegaal uitbetaald om hen mee te smokkelen in hun trucks. De situatie wordt langzaam maar zeker onhoudbaar en dreigt uit te draaien op een “urban-guerillia” in Calais en omstreken. Hoelang nog vooraleer de eerste doden vallen?

London is calling   FullSizeRender

De stank van de multicultuur

De oplossing ligt misschien niet eens in Calais. Wellicht ligt de echte oplossing in  het sluiten van de Europese grenzen; in een echte asielstop en een kordate asiel- en immigratie politiek versus illegaliteit en mensensmokkel. De ‘Jungle’ in Calais is de beerput van de mislukte Europese asielpolitiek; de vuilnisbelt van de multiculturele samenleving.  De ‘Jungle’ in Calais is de voorbode van wat ons te wachten staat in vele multiculturele wijken in Europa: verloedering en verpaupering, een volledige afwezige overheid, een totaal gebrek aan ‘law and order’; het toepassen van de ‘wet van de sterkste’ en het afglijden naar derde wereldtoestanden met alle gevolgen vandien.   Wat mij meest is opgevallen in en om de ‘Jungle’ is overigens de stank van menselijke uitwerpselen, rottend voedsel, kleding die maandenlang niet werden gewassen, de stank van een vuilnisbelt, de stank van een open riool, de stank van een derde wereld ‘bidonville’, kortom de stank van de multicultuur.

Filip Dewinter

 


Kernwoorden: , , , , ,