Interview FDW met Nederland 1-radio!

In het Belgische Genk werd vandaag een werkneemster ontslagen omdat ze een hoofddoekje droeg. Ze heeft laten weten dat het ontslag niet alleen maar aan haar hoofddoekje lag maar juist aan het gebrek aan respect. Op de facebook- pagina van Hema staan veel afkeurende reacties op het ontslag.

Wij hebben aan de telefoon Filip Dewinter Vlaams Volksvertegenwoordiger van het Vlaams Belang.

Mijnheer Dewinter

Goedenavond!

Bent u het eens met dat ontslag?

Ik ben het volkomen eens met de beslissing van Hema, ik vind het een terechte en een moedige beslissing van de directie van Hema omwille van het simpele feit dat ook werknemers zich moeten houden aan de neutraliteit, ook op religieus vlak. Ik kan mij best voorstellen dat nogal wat Vlamingen aanstoot nemen aan zo’n hoofddoek, net zoals ze aanstoot zouden nemen aan andere uitdrukkelijk religieuze of politieke symbolen die de voorkeur van een werknemer expliciet zouden manifesteren.

U vindt de beslissing van Hema moedig?

Ja, omdat het niet zo simpel is om op te roeien tegen de politieke correctheid. Het is niet evident om een dergelijke  beslissing te durven nemen omdat er natuurlijk protest komt uit progressieve hoek. Zo’n beslissing wordt onmiddellijk bestempeld als racisme maar dat is het absoluut niet. De hoofddoek is discriminerend, niet de beslissing tot ontslag van Hema.

U zegt dat mensen aanstoot kunnen nemen aan een hoofddoek. Wat voor aanstoot zou een gemiddelde bezoeker van de Hema nemen aan een hoofddoek?

Wel, zo’n hoofddoek is een symbool van de radicale islam, is een symbool van de discriminatie van de vrouw en dat zijn allemaal dingen die we in onze Europese samenleving niet hoeven en niet willen tolereren. Daarom denk ik dat nogal wat mensen daar aanstoot aan nemen. Het is ook het symbool van de islamisering van ons land en van Europa. Mensen willen gaan winkelen in een winkel waar men zich thuis voelt. Dat is niet langer het geval als daar bediendes of werknemers rondlopen die uitdrukkelijk islamitische symbolen zoals die hoofddoek dragen.

Maar zij rekenen toch gewoon je boodschappen af?

Ja, dat klopt maar als ik naar een winkel ga dan wil ik dat die werkneemster neutraal is en mij geen politieke of religieuze mening opdringt van welke aard dan ook. Met zo’n hoofddoek op  weten we onmiddellijk hoe laat het is, dan betekent dat dat zo iemand behoort tot de radicale islam en mij een bepaalde mening via die hoofddoek wil opdringen. Dat is nu net wat ik niet wil, ik wil neutraliteit, ik kom in de Hema om er wat artikelen te kopen maar niet om er onderwezen te worden in de islam.

Maar als er een medewerker met een badge van het Vlaams Belang zou werken, zou u daar dan ook tegen zijn?

Dat kan evenmin. Ik kan u trouwens verzekeren dat zo’n medewerker onmiddellijk ontslagen zou worden. Ik vind ook niet dat iemand met een speld of een badge van het Vlaams Belang  moet gaan werken. Een politieke mening dat is privé, dat moet je buiten de werksfeer houden, in de werksfeer moet men zich neutraal gedragen en daarom vind ik de beslissing van Hema correct.

U steunt Hema?

Ja, absoluut omdat het één van de eerste keren is dat een dergelijk groot bedrijf dit aandurft.  Ik zou aan de mensen durven zeggen: steun Hema. Word klant en laat zien dat je het eens bent met Hema.

Hoeveel meisjes met een hoofddoek lopen er in het straatbeeld in België? In Nederland zijn dat er heel veel.

Bij ons spijtig genoeg ook steeds meer. Steeds jongere meisjes die hier geboren zijn affirmeren zich steeds uitdrukkelijker als behorende tot de radicale islam. Dat is een heel negatieve en spijtige ontwikkeling. Die ontwikkeling moet zo snel mogelijk gestopt worden, de overheid doet te weinig. Men zou een verbod kunnen opleggen- zoals in Turkije, in het openbaar ambt, in het onderwijs en in openbare gebouwen. Dat doet men niet of nauwelijks.  Dan is het heel opmerkelijk en moedig dat een bedrijf zoals Hema dat wel durft te doen.

U zegt: er zijn mensen die aanstoot nemen aan die hoofddoekjes maar er zijn toch ook heel veel mensen die aanstoot nemen aan het feit dat de hoofddoekjes  verboden worden. Op de facebook-pagina van de Hema staan reacties van mensen die zeggen dat “ze bij Hema nooit meer kopen na dit ontslag, stelletje raciste”. Ik vraag mij af of men nog wel klant wil blijven van die winkel.

Dat zijn de klassieke multiculti’s die natuurlijk heel ijverig zijn op internet maar ik denk dat de grote meerderheid van de Vlamingen achter de beslissing van Hema staat en Hema steunt. Zij zullen die Hemaworst echt wel kopen, meer dan in het verleden trouwens.

Nu heeft Hema ook laten weten dat het ontslag niet alleen maar aan het hoofddoekje lag maar ook aan het gebrek aan respect voor de Belgische gewoonten. Waarom sluit de vrouw met het hoofddoekje niet aan bij de Belgische gewoonten?

Omdat wij een Europees volk zijn dat die gelijkheid tussen man en vrouw hoog in het vaandel draagt. Het is vandaag internationale vrouwendag. Ik vond het heel symbolisch dat uitgerekend vandaag die discussie aan de orde is want die hoofddoek staat haaks op al die verwezenlijkingen die er de voorbije decennia en eeuwen zijn geweest waarbij die gelijkheid tussen man en vrouw zeker hier in Europa hoog in het vaandel wordt gedragen. Laten we dat maar blijven doen en daar geen afbreuk aan laten doen door de radicale islam die net het omgekeerde wil.

Toch wel jammer dat op internationale vrouwendag een vrouw haar baan kwijt is?

Ja, dat kan wel zijn maar het gaat over één vrouw die er vrijwillig voor kiest om al dan niet een hoofddoek te dragen. Daartegenover staan tienduizenden, honderdduizenden vrouwen die  wellicht tevreden zijn omwille van het simpele feit dat uitdrukkelijk wordt gezegd dat we ons niet onderwerpen aan de islam, een godsdienst die de discriminatie van de vrouw uiteindelijk in de koran heeft ingeschreven.

Het is toch wel goed voor de integratie dat zo’n meisje bij de Hema gaat werken en een baan heeft. Daar is toch niets mis mee?

Neen, het is juist omgekeerd. Die job heeft niets met integratie te maken, wat met integratie te maken heeft is dat we die hoofddoek niet tolereren. Dat we duidelijk maken dat wie naar hier komt zich moet aanpassen en zo niet moet opkrassen. Die hoofddoek kan niet in Turkije, kan niet in Tunesië en kan niet in een aantal andere landen waar men perfect weet hoe het functioneert met die radicale islam. Waarom zouden wij in Europa dan die hoofddoek wel tolereren?

De champagne staat al een tijdje niet meer koud bij Vlaams Belang. Er was tumult nadat enkele partijleden op Facebook hadden gelachen met de ziekte van Marie-Rose Morel. De ruzies en vuile was blijven op straat belanden. En in de peilingen flirt de zwaar afgeslankte partij met de kaap van 10%. Maar de schandalige asielcrisis in België, de politieke impasse en de dreigende splitsing van het land doen de politieke overleven in Filip Dewinter opnieuw ontwaken.

Tekst: Raf Liekens

We ontmoeten Dewinter de dag nadat de regering-Leterme op de vingers is getikt door de VN voor haar asielbeleid. Hulporganisaties plukken in allerijl gezinnen met kinderen van straat om hen onderdak te bieden. Voor anderen zit er niks anders op dan te overnachten in de vrieskou. De regering speurt naar kazernes en leegstaande gebouwen om asielzoekers in onder te brengen. Maar dat is niet naar de zin van het Vlaams Belang. Dewinter en co trokken vorige week naar de nieuwe opvangcentra in Ravels en Houthalen-Helchteren om te betogen.

Wilt u dan dat die mensen in de kou slapen?

DEWINTER: “Natuurlijk niet! Maar ik ben er niet voor verantwoordelijk dat dat wel gebeurt. Ik verdenk er de overheid van die asielopvang bewust in de soep te laten draaien teneinde het soepele beleid te kunnen handhaven. De morele chantage terzake is verwerpelijk. Het beleid heeft zwaar gefaald! De regularisatiegolf die vorig jaar is doorgevoerd, heeft een enorm aanzuigeffect teweeggebracht. Wij krijgen vier keer meer asielaanvragen binnen dan onze buurlanden! Die vreemdelingen weten natuurlijk dat ze nergens gemakkelijker binnen geraken dan hier. Wij dreigen één groot asielcentrum te worden. Maar daar hoor je niks meer over. Het gaat alleen maar om die arme mensen die nu in de kou moeten slapen. De Standaard drukt zelfs elke dag een portret af van een asielzoeker om ‘de asielcrisis een gezicht te geven’. Dat zijn bij voorkeur vrouwen met kinderen en zelden ongure jonge Oost-Europeanen. Zo speelt men op de compassie van het volk. De regering heeft jaren verzuimd om te doen wat ze moeten doen, maar ze praat de bevolking wel een schuldgevoel aan. Herinner u dat premier Leterme de bevolking vorige kerst opriep om asielzoekers in huis te halen. Wie dat niet deed, was een onmens. Wie zegt dat we minder asielzoekers nodig hebben in plaats van meer opvang, pleit ervoor om die mensen in de kou te laten staan. Dat is asielchantage. Mijn maag keert om van dat soort argumenten. Wij hebben die mensen niet naar hier gehaald. Dat alle politici die vinden dat er nu iets moet gebeuren hun grote villa’s openzetten voor die mensen, hè! Ik ken geen enkele politicus die daartoe bereid is.”

Maar die mensen zijn hier nu. We moeten hen toch op een menselijke manier opvangen?

DEWINTER: “Natuurlijk. Ik zeg toch niet dat die mensen onder kartonnen dozen in de kou moeten blijven liggen?”

Nee, maar als ze een dak boven hun hoofd krijgen, gaat u wel betogen.

DEWINTER: “Wij klagen het beleid aan. Al kiezen we wel symbolische plaatsen uit. Het is altijd de bevolking die rekening krijgt voor de onbekwaamheid van de regering.

Waarom zet men geen opvangcentrum in de tuin van Leterme? Nu dumpt men asielzoekers in dichtbevolkte buurten waar ze rondhangen, overlast veroorzaken en een onveiligheidsgevoel creëren. Als men de asielkraan dichtdraait, is er geen opvang nodig.”

Hoe wilt u dat doen?

DEWINTER: “Voer een lijst met veilige landen in. Mensen uit die landen worden automatisch teruggestuurd, omdat er daar geen problemen zijn die het statuut van politiek vluchteling rechtvaardigen. Alle Oost-Europese landen en het merendeel van de Afrikaanse landen zijn perfect veilig. En waarom moet iemand uit Congo per se tot hier komen? Die kan beter aarden in een buurland, waar wij desnoods met financiële steun voor opvang kunnen zorgen, tot de problemen in hun eigen land voorbij zijn. We moeten ook dringend naar korte procedures. Zonder mogelijkheid tot beroep! En we moeten asielzoekers opvangen in gesloten centra. Geen Club Méditerranées die al te uitnodigend zijn. Wat voor ons soms mensonwaardig lijkt, is voor mensen uit derdewereldlanden nog altijd een luxueus vakantiekamp. En uiteraard moet je afgewezen asielzoekers ook onmiddellijk repatriëren naar het land van herkomst. Nu komen mensen onder valse voorwendselen naar hier. Ze putten de ellenlange beroepsprocedures helemaal uit en als dat niet lukt, verdwijnen ze ‘in de natuur. De laatste tien jaar hebben we 220.000 mensen opgevangen. Dat is de volledige bevolking van Gent. 7,5% daarvan heeft het statuut van politiek vluchteling gekregen. 1 op 10 werd teruggestuurd. Het overgrote deel is hier in de illegaliteit verdwenen. Wij betalen jaarlijks 330 miljoen euro voor asielopvang. Dat is 120 euro per Vlaams gezin. Weet je nog hoeveel de jobkorting bedroeg voor de laagste inkomens in dit land? 125 euro! Men schrapt een maatregel voor onze armsten om vreemdelingen op te vangen. Dat is niet eigen volk eerst, dat is eigen volk laatst. Ik weet wel dat asiel federale materie is en de jobkorting Vlaams. Maar het is wel allemaal belastinggeld.”

‘Multikul’

Yves Desmet van De Morgen vindt dat we nog meer geld moeten investeren in asielzoekers. Als we die nieuwkomers beter begeleiden, zullen ze zich integreren en kunnen ze straks het tekort aan jonge werkkrachten op de arbeidsmarkt mee opvullen, luidt zijn redenering.

DEWINTER: “Dat zijn ideeën van 30 jaar geleden. Zowat alle studies hebben al aangetoond dat dit soort van ongeschoolde immigranten geen enkele economische meerwaarde biedt voor Europa. Die kosten alleen maar handenvol geld. De meesten komen hier om te profiteren en te parasiteren op onze sociale voorzieningen. De verborgen agenda van al degenen die vinden dat Europa geen fort mag zijn, is de multikul, de diverse samenleving. We zien in sommige steden wat voor miserie dat veroorzaakt. Het is multiconflict en multifailliet. Zelfs Angela Merkel vindt dat het immigratie- en integratiebeleid in Europa gefaald hebben.”

Je kan die multiculturele samenleving toch niet tegenhouden? We leven in een geglobaliseerde wereld. Het is toch normaal dat mensen uit straatarme landen of oorlogstaten naar hier komen voor een beter leven?

DEWINTER: “Ja en Nee, maar die gemengde samenleving moet één Europese leidcultuur hebben. Voor de progressieven hoeft dat niet. Die vinden niet dat nieuwkomers zich moeten schikken naar onze waarden en normen. Hun doel is een potpourri van verschillende culturen, nationaliteiten en godsdiensten die allemaal naast elkaar bestaan. Daarmee vernietig je onze Europese beschaving. En dat is de bedoeling van die progressieven. De multikul is een soort surrogaatcommunisme. Weg met de Europese identiteit! Laat maar een nieuwe mens ontstaan in een gelijkgeschakelde samenleving. Dat heeft men 50 jaar lang geprobeerd achter het Ijzeren Gordijn. En nu probeert men het opnieuw met de multikul. De kerstmarkt in Antwerpen mag niet meer zo heten. Het is voortaan het winterfeest. De Sint mag ook geen kruis meer op zijn mijter drager. Omdat men etnische minderheden in ons land niet voor het hoofd wil stoten met christelijke symbolen. Zo ver zijn we. Halalvlees in de scholen, rituele slachtingen, gescheiden zwemmen voor meisjes,…

Van offerfeesten of halalvlees hebben wij toch geen last?

DEWINTER: “Nee. Maar we boeten daarmee wel in op westerse verwezenlijkingen waar in het verleden rivieren van bloed voor zijn gevloeid. Er is hier een wet op het dierenwelzijn die bepaalt dat dieren onder verdoving geslacht moeten worden. Waarom moet dat veranderen? Gescheiden zwemmen voor vrouwen, is ook maar een pruts.”

Nee, dat zouden we wel erg vinden.

DEWINTER: (lacht) “Ja, dat is voor P-magazine natuurlijk vloeken in de kerk. Ik bedoel maar: tel al die futiliteiten op en je schaft je eigen beschaving af. Want binnenkort gaat het over gelijkheid tussen man en vrouw of de scheiding tussen kerk en staat. Voor je het weet wordt de sharia hier ingevoerd.”

Selahattin Koçak zei hier enkele weken geleden dat de doorsnee moslim veel meer moeite heeft met zijn belastingbrief dan met onze westerse waarden. Waarom horen we dat nooit van u?

DEWINTER: “Het overgrote deel zijn gematigde en verwesterde moslims die hun godsdienst op een soepele manier interpreteren. Spijtig genoeg is dat niet relevant. De vraag is niet of er gematigde moslims zijn, maar of er een gematigde islam is!”

Vindt u de standpunten van de Kerk dan zo gematigd? Wij volgen die onzin toch ook niet meer strikt op?

DEWINTER: “Klopt. Maar er is in Europa wel een scheiding tussen kerk en staat. In de islamwereld niet. Als puntje bij paaltje komt, gaat die zogenaamd gematigde moslim altijd voor zijn eigen geloof. Na 9/11 bleek uit enquêtes dat een aanzienlijk deel van moslims in ons land die aanslagen terecht vond of er minstens begrip voor had. Slechts een minderheid nam er expliciet afstand van. De islam is alleen vredelievend en vergevingsgezind voor de moslims. Niet voor ongelovigen. Wilders zegt: ‘Steek de Koran in brand’. Nee, lees het! Ik zou het verdorie gratis moeten uitdelen, zodat mensen het ware gelaat van de islam leren kennen. Wie in de jaren ‘30 wilde weten wat Adolf Hitler van plan was met de joden, moest Mein Kampf lezen. Wie wil weten wat de islam van plan is, vindt dat in de Koran. Er staat letterlijk in hoe ze een samenleving langzaam maar zeker kunnen veroveren. In de eerste fase past men zich aan en houdt men zich gedeisd. In een tweede fase begint men stilaan hardere eisen te stellen en zijn eigen identiteit te beleven. En eenmaal men hele gebieden heeft veroverd, laat men de maskers helemaal vallen en moet de rest van de samenleving zich aan hen onderwerpen. Wie die islam hier binnen haalt en tolereert, tekent het doodvonnis van Europa. Wij zijn de tegenpool en de erfvijand van de islam. Alleen gebruiken ze niet meer het kromzwaard om ons onder de voet te lopen, maar de moederschoot. Er is een demografische jihad aan de gang. En ik heb daar zeer veel schrik van.”

U kiest altijd voor de confrontatie. Waarom behandelen we westerse moslims niet als gewone buren en collega’s? Als we ze meer opnemen in onze club, verwesteren ze toch?

DEWINTER: “Ik geloof daar niet in. Natuurlijk heb je hier moslims die verwesteren. Maar die andere helft blijft trouw aan de enige en waarachtige islam. Die kan je niet verwesteren. De islam is een roofdier en die gaan altijd voor het zwakste dier van de kudde. Op dit moment is dat Europa. Omwille van ons laks immigratiebeleid én van onze afbrokkelende identiteit. Amerikanen beschermen hun waarden en normen veel beter dan wij! Wij durven niet eens meer zeggen dat onze beschaving superieur is. Daar is niks schokkend aan! We moeten toch durven zeggen dat de scheiding tussen kerk en staat beter is dan een staat die geleid wordt door geestelijken? Dat de gelijkheid tussen man en vrouw superieur is aan de discriminatie van de vrouw in de islam? En dat democratie en vrije meningsuiting te verkiezen zijn boven een dictatuur waarin godsdienst alles en iedereen de mond snoert? Maar als je dat doet, ben je meteen een racist of een nazi. Churchill deed ooit de fantastische uitspraak: ‘Wie de krokodil blijft voeden, doet dat enkel in de hoop als laatste opgegeten te worden‘. (glundert) Die uitspraak is typerend voor wat wij aan het doen zijn. Opgegeten worden we toch. Dus je moet die krokodil niet voeden. Je moet daar de strijd mee aangaan.”

Koçak zegt ook dat u geen job had als hij en andere moslims hier niet waren. Hij denkt dat u de mislukking van het integratiebeleid in stand wil houden. U leeft van de confrontatie, want dat is uw handelsfonds.

DEWINTER: (lacht smakelijk) “Zo kan je elke redenering omdraaien. Ik geef kritiek omdat er een probleem bestaat. Niet omgekeerd. Ik hou helemaal niks in stand. Ik mag niet eens deelnemen aan het beleid!”

Vriend Vanhecke

Over naar de partijpolitiek. U kondigde onlangs aan dat het VB een Vlaamse Tea Party wordt? Sarah Palin achterna!

DEWINTER: Het gaat me uiteraard niet over hun programma. Maar ik ben gecharmeerd door de Amerikaanse Tea Party: een volksbeweging die van onderuit wordt gestuwd en haar stem laat horen met straatacties en petities. Dat is een revolte van de burgers tegen het regime van Obama. Daar moeten wij ons aan spiegelen. In het parlement botsen wij al jaren op de grenzen van onze schijndemocratie. Hoog tijd om daar een directe democratie tegenover te plaatsen. Kijk naar Zwitserland, waar de bevolking met bindende referenda mag beslissen over belangrijke thema’s. Ze hebben tegen de bouw van nieuwe moskees gestemd en ze hebben bepaald dat criminele vreemdelingen uitgezet moeten worden. Het gematigde standpunt van de regering werd keer op keer verworpen. Zo’n systeem laat toe dat de burger de regering ook buiten de verkiezingen op de vingers kan tikken. Nu mogen we eens om de vier jaar ons gedacht zeggen en daarna doen de traditionele partijen hun zin en gooien ze hun beloftes als een vervelende rugzak af. Dat is een verkrachting van de democratie.

»Veel ideeën die bij het volk al lang mainstream zijn, worden door de politiek nog altijd verketterd. Mocht het volk het hier echt voor het zeggen hebben, dan zou er een heel ander beleid gevoerd worden op criminaliteit, immigratie en multicultuur. In het Zwitsers systeem kan het volk een tegenmacht vormen. In het parlement slagen we er te weinig in om dat te doen, want wij worden straal genegeerd. En andere partijen spelen hun oppositierol niet voluit, want zij willen zo snel mogelijk terug in de regering. Als we die tegenmacht niet kunnen vormen via referenda, omdat politici daar een heilige schrik van hebben, dan moet het maar via een burgerbeweging die actie voert.”

Er is wel een verschil in cultuur. In Amerika staat op elke hoek van de straat iemand met een bordje te zwaaien. Wij hebben geen protestcultuur.

DEWINTER: “Vlamingen zijn te braaf. Wij zijn te veel Lamme Goedzak en te weinig Tijl Uilenspiegel. Maar het verzadigingspunt is wel ongeveer bereikt. De man in de straat beseft dat een aantal dingen zo niet meer verder kunnen. Ik voel dat mensen willen rebelleren, maar ze zullen dat niet spontaan op eigen initiatief doen. Het Vlaams Belang kan hen mobiliseren. En dat hebben we de voorbije weken al een paar keer gedaan. (met manifestaties aan asielcentra, een drugsactie op het Antwerpse De Koninckplein en een straatmaaltijd van varkensvlees en jenever in een moslimbuurt; red.) Die acties zijn voor ons de enige manier om de media nog te halen. Ik mag vijf wetsvoorstellen indienen en tien persmededelingen versturen, die worden verticaal geklasseerd op elke redactie. Men bericht alleen over het VB als het negatief is en men ons een mes in de rug kan steken. Voor de rest is men in ons niet geïnteresseerd. Daarom moeten wij flexibel en origineel zijn in onze methodes.”

Betekent het ook dat u opnieuw vuiler gaat worden?

DEWINTER: “Nee. De inhoud hoeft niet te veranderen. We gaan echt niet opnieuw het 70-puntenprogramma en de bokshandschoen bovenhalen. Daar zit niemand op te wachten.”

In De Zevende Dag legde u de lat voor het nieuwe VB tussen 10 en 15%. Vijf jaar geleden stond u nog op 24%! Heeft u het breken van de macht definitief opgegeven?

DEWINTER: “Het moet mogelijk zijn om meer te halen dan we nu hebben. Maar in het buitenland zijn er partijen die met veel minder stemmen wegen op het beleid. De Deense regering overleeft dankzij de gedoogsteun van de Deense Volkspartij. Die hebben 12,6% van de stemmen. In Nederland is er geen regering zonder Geert Wilders. Die heeft 16% en iedereen spreekt van een gigantische overwinning. Dat is 1% meer dan wij! Ons nadeel is dat we in het verleden al zoveel gewonnen hebben. Het is ontzettend moeilijk om nog beter te doen dan die 24%. Die score was uniek, omdat ze het gevolg was van specifieke omstandigheden: het migrantenstemrecht, de veroordeling van het Vlaams Blok en de volkswoede daarover. Maar ook met minder stemmen kan je wegen op het beleid. In Oostenrijk, Italië, Zweden doen de rechtsnationale partijen het ook goed. Er is een markt voor onze ideeën. Wij zijn nog lang niet dood. We staan nu terug met onze voeten op de grond beland en we hebben geleerd uit onze fouten. We zijn klaar om opnieuw successen te boeken.”

Er was de voorbije jaren ruzie over welke richting het VB uit moest. U staat voor de harde lijn. Marie-Rose Morel en co wilden een zachtere, salonfähige aanpak die vooral op de Vlaamse zaak inzette. Waarom was u daar niet voor?

DEWINTER: “U vergist zich. Ik was in 2004 heftig voorstander van de verbreding van de partij. Om aanvaardbaar te worden voor centrumkiezers moesten we ons imago wat bijsturen. Op dat moment was dat de juiste strategie. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 wilden we in sommige steden en gemeenten de meerderheid breken. Daarna zou het cordon vanzelf wel afbrokkelen. Het heeft niet veel gescheeld. In Hoboken, Deurne en Merksem zaten we aan 43 à 44% van de stemmen! Wij zijn echt op een centimeter van de meet gesneuveld. Zeer pijnlijk.

»Daarna zijn we afgekalfd en kwamen LDD en N-VA op ons terrein spelen. Dedecker claimde de antipolitiek, N-VA de Vlaamse zaak. En dan moet je een andere strategie volgen. Maar ook dat hebben we al overleefd. Met alle sympathie voor mijn vriend Dedecker: als er nu verkiezingen komen, is het gedaan met LDD. Ook het succes van N-VA zullen wij wel overleven. Er is voor ons altijd een potentieel.”

U heeft zich teruggeplooid op het vreemdelingenstandpunt.

DEWINTER: “Echt niet! We hebben meer verkoopsargumenten. De Vlaamse onafhankelijkheid blijft de absolute topprioriteit. Wij zijn de enige partij die daar voor gaat. De Wever durft dat niet. En vergeet de dégout van de politiek niet. Bij de volgende verkiezingen zullen wij dat thema absoluut niet onberoerd laten. De man in de straat heeft de buik vol van politiek. Bart De Wever ging het allemaal oplossen. We zijn zes maanden na de verkiezingen en hij is nog geen halve centimeter opgeschoven. Hij kan het dus ook niet.”

De tweespalt in de partij heeft ook voor een breuk gezorgd tussen u en Frank Vanhecke. In een interview met dit blad zei u jaren geleden dat niemand er ooit in zou slagen om u en Vanhecke uit elkaar te drijven. Het is nu toch gebeurd.

DEWINTER: “Wij hebben in het verleden inderdaad ruzie gemaakt, maar ik weiger te geloven dat ik daardoor een vriend kwijt ben. (zucht) De zaken zijn gelopen zoals ze zijn. Maar we weten van elkaar dat we het eerlijk bedoelen en bezeten zijn van dezelfde idealen. Frank maakt deel nog altijd deel uit van onze partij en ik ben ervan overtuigd dat dat zo zal blijven. Wij zijn geen vijanden.”

Heeft het u verbaasd dat hij zo radicaal de kant van Morel heeft gekozen?

DEWINTER: (lange stilte) “Ik spreek me niet uit over persoonlijke kwesties. Geen commentaar.

De laatste jaren komen er vaak ruzies naar buiten binnen het VB. Er wordt gevochten om postjes, er zijn beschuldigingen van financieel gesjoemel,… Het VB is blijkbaar een partij als een andere geworden…

DEWINTER: “Op dat vlak is niets menselijks ons vreemd. Iedereen moet de hand in eigen boezem steken. Ik doe dat ook. Ik heb ook fouten gemaakt in het verleden, van strategische, politieke en menselijke aard.“

Kan u daar één voorbeeld van geven?

DEWINTER: “Nee. U bent mijn biechtvader niet, hè. Als dat al moet uitgepraat worden, doen we dat wel intern.”

Dus Koen Dillen had gelijk toen hij in de pers verklaarde dat u grote fouten heeft gemaakt?

DEWINTER: “Wie na een politieke carrière van 30 jaar niet durft toegeven dat hij fouten heeft gemaakt, is een huichelaar. Alleen wie nooit zijn nek uitsteekt, maakt geen fouten. De grootste blunder die we de voorbije jaren gemaakt hebben, is onze meningsverschillen uitvechten in de pers. Vroeger was er eenheid. De laatste tijd is die er niet en dat is onze achilleshiel. Daarom doe ik ook nooit mee aan dat gebekvecht in de media. Hoe moeilijk dat ook is, als je onheus beschuldigd wordt van allerlei zaken. (Morel beweerde dat Dewinter jarenlang de partijkas heeft ‘leeggeroofd’ om zijn entourage te bedienen; red.) Maar als je reageert, blijft dat spelletje duren. En dan speel ik in de kaart van mijn politieke tegenstanders.”

Bart Debie werd uit de partij gezet. Het viel op hoe u niet over uw lippen kreeg dat hij een fout heeft gemaakt. U zegt ook dat hij nog altijd uw vriend is.

DEWINTER: “Ik wil geen inquisitierechter spelen die in de schedelpan van Bart Debie kijkt om zijn intenties te achterhalen. Bart beweert dat hij het nooit zo bedoeld heeft. Dat hoop ik voor hem. Anderen geloven hem niet. Wij wilden in geen geval onduidelijkheid laten bestaan over onze intenties. Daarom hebben we niet getwijfeld om hem te ontslaan. Zelfs de verdenking dat er bij ons leedvermaak bestaat over de ziekte van iemand anders, is te veel.”

Als flik werd Debie eerder veroordeeld voor het mishandelen van Turkse arrestanten. Waarom werft u zo’n man aan?

DEWINTER: “Ik herhaal: ik ben geen rechter. Bart heeft zijn straf uitgezeten. Hij was als politiecommissaris  misschien wat grof in zijn methodes, maar hij boekte wel resultaten. Als commissaris is hij door de Antwerpse burgemeester zelfs gehuldigd voor het schoonvegen van het De Koninkplein en het Falconplein. Omwille van die expertise hebben wij hem binnengehaald. Maar deze affaire konden we niet blauwblauw laten. Dat beseft hij zelf ook.”

De vader van Marie-Rose Morel zegt dat zulke grofheden in de partijcultuur zitten. “Ik heb nooit zulke schurken gezien als bij het VB”, verklaarde hij.

DEWINTER: “Ik heb alle begrip voor de emotie van die man en zijn familie, dus daar ga ik niet op reageren.”

Ook enkele kranten schreven dat.

DEWINTER: “Ik vond die krantencommentaren laag bij de gronds. Wij hanteren soms gedurfde methodes om onze politieke standpunten duidelijk te maken, maar dat betekent niet dat er bij ons een hardvochtige partijcultuur heerst. Het ontslag van Bart Debie was een kwestie van goed fatsoen”.

U zegt dat De Wever het niet kan. Maar als u met de Franstaligen aan tafel moet, kan u het ook niet.

DEWINTER: “Ik kan het wel! En het zal nog niet te lang duren ook! De Wevers strategie werkt niet. Zolang je weigert om die Vlaamse onafhankelijkheid als stok achter de deur te gebruiken, lachen die Walen je uit. Ze spuwen De Wever al maanden in zijn gezicht, maar hij denkt nog altijd dat het regent. Hij moet zeggen: ‘Als jullie niet redelijk zijn, dan heb ik geen andere keuze‘. De bevolking zal hem daar in steunen. En wij ook.

Dus toch de methode Dehaene: een volk iets door de strot rammen? Want de Vlaming wil die onafhankelijkheid niet.

DEWINTER: “Omdat figuren zoals De Wever bij de vorige verkiezingen zelf overal zijn gaan vertellen dat zoiets tot chaos en revoluties leidt. Hij wilde daarmee de mensen op hun gemak stellen in de hoop dat ze toch maar voor hem zouden kiezen. Maar daarmee heeft hij zijn eigen stok achter de deur weggesmeten. Waarom neemt iemand die voor onafhankelijkheid is de argumenten over van zij die België krampachtig in stand willen houden? We moeten ophouden met dat voor te stellen als een rampscenario dat tot chaos en anarchie zal leiden. Mensen als De Wever, die de ongekroonde koning van Vlaanderen is, moeten de moed van hun overtuiging hebben en hun nek uitsteken. Maar dat durft hij niet. In andere landen hebben ze met veel kleinere minderheden dan hier de onafhankelijkheid afgedwongen! In Tsjechoslowakije was oorspronkelijk ook geen meerderheid voor de splitsing. Zelfs de latere Tsjechische premier Vaclav Havel was daartegen. In 1830 was er maanden voordien haast niemand die vond dat we de Hollanders moesten buiten sjotten. En toen het gebeurde, dacht men dat zij de belangrijke havenstad Antwerpen nooit zouden afstaan en dat de Engelsen nooit zouden toelaten dat een stuk van Holland zich afscheurde om een Franstalig land te vormen. Het is wel allemaal gebeurd! Soms kan het snel gaan in de geschiedenis. Met een kleine groep vastberaden mensen is alles mogelijk! We staan veel dichter bij dat punt dan sommigen denken.”

Dat roept u al jaren.

DEWINTER: (onverstoorbaar) “Het land staat al vier jaar stil, we zitten in een economische crisis die nog lang niet voorbij is. Dat zijn ideale omstandigheden voor revoluties. De Walen beseffen niet dat ze door hun onverzettelijkheid het graf van België aan het graven zijn. Geloof mij: die omslag bij de bevolking is niet ver meer weg. En als De Wever voor één keer de moed zou opbrengen om de kar te trekken, dan krijgt hij zelfs een deel van de CD&V mee. En dan zullen wij hem nog steunen ook! Het probleem is dat onze politici te laf zijn. Het zal niet door de politiek zijn dat Vlaanderen onafhankelijk wordt. Het volk zal het moeten doen. En daarna zullen de politici het wel claimen. Dan staan Kris Peeters, Alexander De Croo en zelfs Caroline Gennez op de eerste rij om de eerste Vlaamse president te worden.”

Philippe Dutilleul, de maker van de documentaire Bye Bye Belgium vindt dat het België in de hoofden van de Franstaligen een illusie is.

DEWINTER: “Dat geldt voor de Vlamingen ook. Zij klampen zich vast aan een land dat eigenlijk al niet meer bestaat. Ze houden vast aan wat ze kennen en hebben. Dat kan ik hen ook niet kwalijk nemen, omdat ze al jaren worden bang gemaakt door perslui, politici en allerhande professoren. Die waarschuwen voortdurend dat we dan in onze eigen vlees, dat de pensioenen in gevaar komen, dat de financiële markten ons zullen aanvallen,… Mensen bang maken is een klassieker in de politiek.”

Maar het klopt toch dat beleggers in geval van onafhankelijkheid massaal Belgische staatsobligaties zullen dumpen? Want dan ontstaat er onzekerheid over wie onze gigantische staatschuld zal afbetalen. En dat zal ook de Vlaamse belastingbetaler een ferme duit kosten.

DEWINTER: “Dat is het scenario als de scheiding op een chaotische manier gebeurt, zonder wederzijdse toestemming. Maar het kan ook anders. Het is perfect mogelijk dat Vlamingen en Franstaligen samen vaststellen dat het genoeg is geweest, omdat het gewoon niet meer gaat. En dat men daarna tussen twee regeringen op een rustige manier de boedelscheiding regelt. Daarom zeg ik al geruime tijd aan Kris Peeters en zijn regering dat ze de onafhankelijkheid moeten voorbereiden. Ze moeten ervoor zorgen dat de plannen en de voorzorgsmaatregelen klaar liggen om alles smooth and easy te laten verlopen. Er zijn de jongste jaren tientallen staten onafhankelijk geworden. Ook in Europa! En die zijn daar allemaal beter van geworden.”

Jullie beweren ook dat Brussel bij Vlaanderen zal horen. Slechts 2% van de Brusselaars wil dat. Wordt het niet tijd om dat fabeltje op te bergen? Het is toch veel waarschijnlijker dat België uiteenvalt in drie aparte Europese lidstaten: Vlaanderen, Brussel en Wallonië?

DEWINTER: “Frans Crols, de oud-hoofdredacteur van Trends, heeft de knuppel in het hoenderhok gegooid door te zeggen dat Brussel niet het struikelblok mag zijn op de weg naar Vlaamse onafhankelijkheid. Als separatist vind ik dat een uitdagende gedachte, maar strategisch is dat niet verstandig. Brussel zal de inzet zijn van zware onderhandelingen. Je gaat toch voor die onderhandelingen de kroonjuwelen al niet uit handen geven? Laat ons ambitieus zijn en Brussel blijven claimen als hoofdstad van Vlaanderen.”

Uw oplossing voor Brussel is dus niet meer dan een onderhandelingstrategie?

DEWINTER: “Dat laat ik voor uw rekening.”

Rechtse volkswoede overschrijdt grenzen

Van Rucphen in Brabant en Sluis in Zeeuws-Vlaanderen tot Antwerpen in Vlaanderen en Lille in Noord-Frankrijk doen rechts-populistische partijen het goed. Kiezers lopen warm voor radicale opvattingen van Geert Wilders, Filip Dewinter en vader en dochter Le Pen. ‘Dit zijn de rebellen van historisch Vlaanderen.’

Wierd Duk in Rucphen, Antwerpen, Lille en Calais

Altijd al een buitenbeentje geweest, Sint Willebrord. Nergens in Nederland behaalden Geert Wilders en diens Partij voor de Vrijheid bij de recente parlementsverkiezingen percentueel meer stemmen dan in dit Brabantse kerkdorp, dat deel uitmaakt van de gemeente Rucphen. Meer dan de helft van de kiezers stemde op 9 juni in Sint Willebrord op de PVV.

Voor Bram Thijsse, fractievoorzitter van de Rucphense Volkspartij (RVP), komt het succes van Wilders niet als een verrassing. De inwoners van Sint Willebrord, weet hij, vertonen historisch opmerkelijk afwijkend stemgedrag. Ze kiezen graag voor rebellen: vroeger voor boer Koekoek en voor de Centrumdemocraten van Hans Janmaat, later voor wijlen Pim Fortuyn en diens LPF. Tegenwoordig is Geert Wilders in Sint Willebrord de held van de kiezers.

Thijsse: ‘En dat terwijl hier maar een handvol buitenlanders woont en we nauwelijks last hebben van criminaliteit – toch twee kernpunten van de PVV.’

De stem op Wilders is, volgens Thijsse, wiens RVP meedoet aan een lokale coalitie met VVD en CDA, vooral een stem voor duidelijkheid. ‘De mensen denken dat ze populistische kandidaten kunnen vertrouwen omdat die praten als in het café: zonder poespas. Dat herkennen ze. Zo zijn die kiezers zelf ook. Die retoriek ligt dicht bij hen. Als ze lokaal stemmen, dan stemmen ze bij voorkeur ook op kandidaten die ze persoonlijk kennen. Ja, dus ook op mij.’

In dat PVV-bolwerk Sint Willebrord, aan de grens met België, is nog wat aan de hand, weet antropoloog Herman Tak (56), die doceert aan de Roosevelt Academy in Middelburg. Hier kwam historisch het uitschot uit Breda terecht. Mensen die zich door de autoriteiten onheus bejegend voelden. Armen. Ontevredenen. Burgers die tegen de gevestigde orde stemmen.

Volgens Tak, die onderzoek doet naar Europese regionale ontwikkelingen, heerst dit gevoel van achterstelling – en de verongelijktheid daarover – ook op grote schaal in de gebieden ten zuidwesten van Rucphen, in Zeeuws-Vlaanderen, in gemeenten als Hulst en Sluis waar de PVV eveneens hoog scoorde. Hij bedacht voor die geestestoestand een term: grenssyndroom.

Tak: ‘De PVV scoort hoog in gemeenten die grenzen aan België en Duitsland. En ook op de grens tussen katholieke en protestantse streken en aan de grens tussen gebieden met veel of weinig economische groei doet de PVV het erg goed.’

Hij begrijpt wel iets van de kritiek – vooral in Zeeuws-Vlaanderen – dat deze streek door ‘de politiek’ wordt benadeeld. ‘Als ik voor de Westerscheldetunnel sta, denk ik ook: wat idioot eigenlijk dat je in je eigen land tol moet betalen om in een ander gebied te kunnen komen.’ Dat Zeeuws-Vlaanderen wordt achtergesteld, is voor Tak geen vraag. ‘Het is zo. En het was altijd al zo.’

Kanaliseren

Veel kiezers die uitdrukking willen geven aan hun onlustgevoelens, komen bij rechts-populistische partijen terecht. Die lenen zich er immers, als vergaarbak van de volkswoede, bij uitstek voor om dit soort emoties te kanaliseren. Angst voor buitenlanders, onvrede over de islam en over ‘de moslims’, ergernis over stijgende misdaad, vrees voor de gevolgen van de mondialisering, zelfs irritatie over de tol bij de tunnel door de Westerschelde? Tak: ‘Die mensen stemmen niet of ze stemmen op de PVV. Aan rechts-populistische partijen kun je, veel meer dan aan de VVD of het CDA, je persoonlijke onvrede ophangen.’

Er zit een grensoverschrijdende lijn in die rebellie van de burgers. Rechts-populistische partijen doen het niet alleen goed in West-Brabant en Zeeuws-Vlaanderen, maar ook verderop naar het zuiden, in het Vlaamse gebied rond de Schelde, waar het Vlaams Belang van Filip Dewinter zijn bakermat heeft, tot in het noordwesten van Frankrijk, waar het Front National, onder leiding van de 41-jarige Marine Le Pen (de dochter van), dit jaar met een anti-Europese campagne meer dan 20 procent van de stemmen in de wacht sleepte.

In zijn kantoor aan de Amerikalei in Antwerpen knikt Filip Dewinter (47) tevreden over het electorale succes van Wilders en de familie Le Pen. ‘Ieder doet in zijn land wat hij moet doen,’ zegt de leider van het Vlaams Belang. Dat deze partijen – hoe verschillend ook – succesvol zijn in een geografische strook, die loopt van de plattelandsgemeentes in Zeeuws-Vlaanderen tot aan Lille (Rijsel), de hoofdstad van Frans Vlaanderen, verbaast Dewinter niet.

‘Het kan geen toeval zijn: haal de huidige landsgrenzen weg en je treft het historische Vlaanderen aan.’ Het afwijkende stemgedrag in die streken heeft met de volksaard van de Vlamingen te maken, meent Dewinter. ‘Dit gebied is militair zo vaak onder de voet gelopen. Het was het slagveld van Europa, allerlei vreemde mogendheden hebben het gebruikt om er hun oorlogen uit te vechten: Spanjaarden, Oostenrijkers, Fransen, Duitsers. Gevolg is dat de mensen zich al snel verzetten tegen het gezag, tegen het establishment.’

Dewinter is al dertig jaar actief in de Vlaamse politiek. Zijn Vlaams Belang is als een bulldozer, zegt Dewinter, een partij die de weg vrijmaakt voor anderen. Zijn motto: liever gevreesd dan bemind. ‘Liever wolf in het bos dan een geketende hond.’

Dewinter sneed taboes aan, hij beschimpt de multiculturele samenleving, bekritiseert de islam, hij sneert naar de Walen en wordt ervan beschuldigd een racist en een xenofoob te zijn; in 2004 werd zijn Vlaams Blok veroordeeld wegens racisme. Hij kreeg te maken met bedreigingen, en hij incasseert na electorale successen ook verkiezingsnederlagen. Zoals in juni dit jaar. In dezelfde maand waarin Wilders won, verloor het Vlaams Belang de federale verkiezingen, vooral van de Vlaams-nationalistische N-VA van Bart De Wever, de nieuwe politieke ster aan het Vlaamse front.

Filip Dewinter lijkt er gelaten onder. Het cordon sanitaire dat de andere partijen rond het Vlaams Belang spanden, heeft zijn vruchten afgeworpen, zegt hij, zittend aan zijn bureau. ‘Het was lang een middel om onze maagdelijkheid niet te verliezen en dé oppositiepartij te zijn. Maar nu keert het zich tegen ons. Mensen geven je op den duur hun stem niet meer als ze denken dat er niets mee gebeurt.’

Het Vlaams Belang effende het pad voor een partij als de N-VA (‘een soort Vlaams Belang-soft’), vindt Dewinter. En anders dan Bart De Wever, ‘die nu al water bij de wijn doet,’ blijft Dewinter hameren op de vertrouwde thema’s: immigratie, veiligheid, islam. ‘Wij zijn ons electoraat echt niet voor de eeuwigheid kwijt.’

Niet ver van Brussel, vlak bij de Belgische taalgrens in het plaatsje Ninove, zitten Georges Holtijzer (69) en zijn vrienden aan het bier. Locatie: Volkshuis De Redding. Ooit het lokaal van de plaatselijke socialisten.

Maar Holtijzer en zijn kameraden hebben een hekel aan socialisten. Ze stemmen Vlaams Belang. Gewoon: omdat ze Vlamingen zijn, omdat er ‘zo veel criminelen zijn onder al die Oost-Europeanen en moslims’ en omdat ze ‘niks van Europa moeten hebben’. Deze mannen willen dat Vlaanderen weer zo wordt als het ooit was.

Hij heeft in de dertig jaar dat hij politiek actief is, bewust ingezet op die angst voor verandering, had Filip Dewinter eerder die dag in Antwerpen erkend. ‘Natuurlijk heb ik dat beeld van het oude, welvarende en veilige Vlaanderen gebruikt. Om aan te geven hoezeer we in een andere richting zijn doorgeschoten: die van de multiculturele multicriminaliteit.’

Gevoed door de angst voor bedreigingen van buitenaf hebben rechtse populisten als Dewinter en Wilders bondgenoten tot in de orthodox-joodse wijk van Antwerpen. ‘Chapeau voor meneer Wilders,’ zegt een orthodoxe jood achter de vitrine in Hoffy’s restaurant, vlak bij het Centraal Station. ‘Hij neemt het tenminste op voor ons joden.’

Wat Wilders allemaal beweert over de islam als een fascistische ideologie, dat durft in België niemand te zeggen, ook Dewinter niet, beweert een andere orthodox-joodse man buiten op straat op fluistertoon. ‘Maar natuurlijk heeft hij gelijk. Kijk naar ons, wij komen onze wijk niet eens uit, omdat we bang zijn voor de Marokkanen aan de andere kant van het spoor.’ Het zijn niet alleen de Marokkanen, zegt de jonge mevrouw Hoffman, die erbij is komen staan. ‘Mijn zoontje Chaim van 13 is laatst in onze eigen wijk door een groep Polen achtervolgd. Ik zal niet ontkennen dat ik bang ben.’

Een deel van de angsten van zijn kiezers is reëel, had Filip Dewinter gezegd, en een deel is denkbeeldig. ‘Het zijn voornamelijk problemen van de grote stad. Maar veel van onze kiezers op het platteland zijn de stad ontvlucht en stemmen nu preventief. Hun stem betekent: wij willen niet dat het hier zo wordt als in Antwerpen of in Rijsel.’

Aanpakken

Rijsel heet in het Frans Lille. In de hoofdstad van Frans Vlaanderen is Marine Le Pen (41) actief, dochter van de oude Jean-Marie, de grote man van het Front National (FN). Steeve Briois (39) uit het naburige Hénin-Beaumont, haalde Marine Le Pen, vicevoorzitter van het FN, uit Parijs naar deze regio Nord-Pas de Calais. ‘Haar mentaliteit past bij deze noordelijke streek: niet kletsen, maar aanpakken.’ Prompt boekte het Front National bij verkiezingen in maart in Nord-Pas de Calais een uitstekend resultaat. Briois: ‘Het Front National heeft met Marine Le Pen een nieuwe toekomst. En die begint hier.’

In de kamer van Le Pen, in het luxueuze nieuwe gebouw van de Conseil Régional in Lille, bevestigt Briois, gekleed in jeans en met een openvallend overhemd, de woorden van Bram Thijsse, de leider van de Rucphense Volkspartij: ‘De kiezers moeten jou persoonlijk kennen. Wij zijn zeer militant geweest in onze campagne. We waren overal op straat, we kennen de problemen van de mensen. Ikzelf ben in mijn eigen gemeente Hénin-Beaumont altijd te spreken voor mijn kiezers.’

In deze oude mijnbouwstreek wijst het Front National graag en met succes op de ‘gevaren van Europa en het openstellen van onze grenzen’. De crisis is hier direct voelbaar, zegt Briois. Reuzen als Samsonite en Metal Europe sloten hun fabrieksdeuren, en de jeugdwerkloosheid is er met zo’n 18 procent veel te hoog.

Maar wat bij de kiezers vooral goed aankwam, was de strijd van Briois tegen de machinaties van de socialistische burgemeester van Hénin-Beaumont, een stadje van nog geen dertigduizend inwoners. Die man moest opstappen nadat bleek dat hij mogelijk voor miljoenen euro’s valse rekeningen had uitgeschreven, waarmee de burgemeester zijn politieke cliëntèle bediende. Briois: ‘Dankzij de socialisten zit de stad nu opgescheept met een tekort van 13 miljoen euro.’

Net als de PVV en het Vlaams Belang beschouwt het Front National zich als de stem van het gewone volk tegen de gecorrumpeerde gevestigde orde. Briois: ‘De kloof in Frankrijk tussen de elites en het volk is immens, in alle opzichten en op alle terreinen: politiek, sociaal, cultureel. En de ideologie van die elite is het multiculturalisme. Als ik zeg dat er een relatie bestaat tussen etnische achtergrond en crimineel gedrag, word ik vervolgd. Terwijl het overduidelijk is dat mensen van buitenlandse afkomst vaker crimineel zijn dan autochtone Fransen. De gevangenissen zitten er vol mee. Maar alleen al als je de term “ras” in de mond neemt, ben je in Frankrijk verdacht.’

De Middelburgse antropoloog Herman Tak verwijst naar een analyse van de joods-Duits-Amerikaanse politieke filosoof Hannah Arendt. ‘De mensen kunnen de meest uiteenlopende onlustgevoelens projecteren op rechtse bewegingen, omdat die bewegingen het ene moment iets vinden en het andere moment weer iets anders. Ze hoeven zich nooit te verantwoorden.’

Zo kan het Vlaams Belang, dat wortels heeft in de nationalistische Vlaamse collaboratie, tegenwoordig de joodse zaak steunen in de gezamenlijke strijd tegen de radicale islam. Filip Dewinter: ‘Iedereen moet van zijn fouten leren. Wij willen niks met dat zwarte verleden te maken hebben. We willen een moderne partij zijn en zijn beslist niet antisemitisch. De orthodoxe joden zijn hier al sinds mensenheugenis en ze hebben zich altijd correct opgesteld in Antwerpen. Het is een gemeenschap van brave burgers, die de basiswaarden van onze westerse samenleving niet bestrijden.’

Een soortgelijke strategie volgde Marine Le Pen in Nord-Pas de Calais tijdens de campagnes voor de regionale verkiezingen. Le Pen koos er bewust voor om de regionale identiteit – die van Frans-Vlaanderen, waar oudere mensen nog ‘Vlaamsch klappen’ (Nederlands spreken) – te benadrukken. Dit is in tegenspraak met de tradities van het Front National en met de lijn van haar vader. Jean-Marie Le Pen is immers voorstander van een sterke, centralistische Franse eenheidsstaat en hij moet niets hebben van de – toegegeven; zeer marginale – aanspraken op onafhankelijkheid van Frans-Vlaamse activisten en hun toenaderingspogingen tot de Vlaamse buren in België.

Zwarte leeuw

Toch is Le Pens strategie begrijpelijk. Ook het Front National vindt, net als de PVV en het Vlaams Belang, een groot deel van zijn kiezers onder blanke mannen met weinig opleiding. Die ouvriers zijn geen bereisde kosmopolieten, maar mensen die hechten aan hun eigen streek, stad en dorp.

Mannen als vader Jean-Pierre (72) en zoon Ronald Cloët (48) van café-restaurant De Drie Meulen in het landelijke stadje Cassel. Hun lokaal staat aan de Grote Markt, tegenover het uitgeleefde gebouw van Radio Uylenspiegel (‘de Stem van Vlaanderen’). Die voormalige illegale radiozender ijvert voor het behoud van de Vlaamse cultuur in Noord-Frankrijk, maar zit op het moment zonder antenne.

Op de gevel van Radio Uylenspiegel staat de verzuchting: ‘Een Zuid-Vlaming is ook een Vlaming.’ En in het bruine café van de familie Cloët – de oude moeder Francine is aan het poetsen – hangt de gele Vlaamse strijdvlag met de zwarte leeuw, de vlag die onder meer door organisaties uit de Vlaamse Beweging wordt gevoerd.

Aardige mensen, de Cloëts. Ze blijken een heel netwerk aan Frans-Vlaamse contacten te hebben. Onder hen bevindt zich ook de lokale activist Wido Triquet, die Marine Le Pen in een open brief de les leest omdat zij de pejoratieve term ‘les Ch’tis’ (‘boerenkinkels’) gebruikt als ze het heeft over de inwoners van deze noordelijke contreien: ‘Madame, nous sommes des FLAMANDS’ – ‘Mevrouw, wij zijn Vlamingen.’

Dit zijn kleine problemen vergeleken met de treurnis die je aan de kust aantreft in de havenstad Calais. Hier geven groepen zwervende illegalen voeding aan de anti-buitenlandersretoriek van rechtse populisten. Jonge mannen als Samuel (25) uit Ghana of Abdelkarim (19) uit Afghanistan. Soms maanden wachten deze sans papiers bij de boten naar Engeland in de hoop zich te kunnen vastklampen onder een vrachtwagen om zo de overtocht over het Kanaal te maken. ‘Vier van mijn vrienden heb ik zo al verloren,’ zegt Abdelkarim uit het Afghaanse Kandahar. ‘Ze verongelukten toen ze van de vrachtwagens vielen.’

De secours catholique haalt groepjes illegalen eens per dag op en brengt ze in busjes naar privé-adressen, waar de mannen zich kunnen douchen. Maar veel inwoners van Calais ergeren zich aan hun aanwezigheid. Zij vragen zich af waarom zij de overlast van de mondialisering moeten dragen.

‘Weet u waarom ik op het Front National stem?’ vraagt Jacqueline (42), een woedende hoteluitbater, retorisch. ‘Omdat wij gewone mensen worden uitgebuit tot op het bot. We betalen ons blauw aan belastingen en we houden ons keurig aan de regels, maar intussen worden die illegalen, die Oost-Europeanen en die moslims, met ons geld in de watten gelegd. Laat ze oprotten. Wij hebben voldoende problemen met onze ouderen, onze armen en onze werklozen.’

Zo schept de mondialisering haar eigen angsten, haar eigen verliezers en outcasts en uiteindelijk haar eigen politieke werkelijkheid. Steeve Briois van het Front National: ‘De mensen zijn het beu om bang te zijn. En daarom is de toekomst aan ons.’

Vlaams Belang heeft een nieuwe vijand gevonden. Na België en de islam richt de partij haar pijlen nu ook op 1,3 miljard Chinezen. Met haar nieuwe campagne speelt ze in op de diepgewortelde angst voor het gele gevaar en de globalisering. Voorwaar een vreemde zet voor een partij met een voormalige havenbaas aan het roer die jarenlang containers uit China aanvoerde. “Wij pikken het niet dat Vlaamse jobs verhuizen naar China.”

Peter GORLE

Drie opvallende affiches sieren de komende weken de reclameborden langs Vlaamse wegen. Een Belgische vlag, een groene, islamitische vlag én een rode Chinese vlag. Op de affiches prijkt telkens ‘Vlaams Belang’ en ‘Waarom?’ in het Frans, Arabisch en Chinees. Na twee weken worden de 600 affiches vervangen door een nieuwe met de slogan ‘Omdat wij de Vlamingen verdedigen’.

Hallo, mijnheer Dewinter, moeten de Chinese restaurants zich nu ook aanpassen of opkrassen?

“Allez, kom. Dit gaat niet over de Chinese restauranthouder. Die mag hier rustig blijven.”

Waarom viseert u dan plots de Chinezen?

“Wij hebben niks tegen de Chinezen. Deze campagne is niet gericht tegen China.”

Komaan, de andere vlaggen zijn die van België en de islam. U gaat toch niet vertellen dat u vóór België en islamisering bent?

“We voeren vooral campagne voor onze eigen identiteit. Voor een Vlaanderen voor de Vlamingen. Dat betekent dat we ons kanten tegen het oude België, tegen de islamisering. En nu verzetten wij ons ook tegen de delokalisatie van bedrijven, met China als symbolisch voorbeeld. Wij pikken het niet dat Vlaamse jobs verhuizen naar Azië. Zoals de arbeiders bij Opel die hun job zien verhuizen naar Korea. In Azië hebben ze geen last van strenge milieuwetgeving. Zij hebben geen last van sociale zekerheid. En zij hebben geen last van vakbonden en aanverwanten. En dat leidt tot oneerlijke concurrentie voor onze Vlaamse bedrijven.”

Dit is dus de 21ste-eeuwse versie van de gastarbeider die onze job komt afpakken?

“Het is een variatie op hetzelfde thema, dat ga ik niet ontkennen. Wij verdedigen de Vlamingen tegen de oprukkende globalisering.”

Moet u er dan eerlijkheidshalve niet bijvertellen dat de goedkope flatscreen-tv en de goedkope gsm uit dezelfde lagelonenlanden komen?

“Ja, dat is ook zo. Ik zeg ook niet dat wij ervoor pleiten dat alle grenzen dicht moeten voor alle producten uit die landen. Maar we moeten onze tewerkstelling beter beschermen tegen de oneerlijke concurrentie. En dat kunnen we momenteel niet. Want Vlaanderen heeft nu geen instrumenten in handen om een economisch beleid te voeren. Daardoor staan we machteloos aan de kant toe te kijken, zoals in het Opeldossier, want met België lukt het nu niet.”

De meeste antiglobalisten zijn anders te vinden bij klein links. Is het nu ‘Vlaams Belang-PVDA: één strijd’?

“Zeker niet, maar als nationalisten moeten wij opkomen voor Vlaamse jobs in Vlaamse handen. Ik geef toe: het is een nieuw thema. We willen ons ook profileren als een sociale volkspartij tegenover de andere kapers op de kust aan de rechterzijde. Wij zijn geen ultraliberale partij als LDD en geen louter communautaire partij als N-VA.”