Geachte voorzitter,
Collega’s,
De grootste Nederlands krant “De Telegraaf” kopte enkele dagen geleden boven een artikel over de Belgische politieke crisis: “België, het lachertje van Europa”. De Telegraaf heeft gelijk maar er is meer aan de hand … België maakt zich niet alleen hopeloos belachelijk, tevens wordt iedere dag opnieuw het bewijs geleverd dat het Belgische overlegmodel niet meer werkt …kortom dat het federale België failliet is. In een vertwijfelde poging om België van de ondergang te redden, heeft de koning “action man” Verhofstadt met een informatieopdracht belast. Verhofstadt in de plaats van Leterme: het is zeer de vraag of de remedie zoveel beter is dan de kwaal.
Nu de politieke crisis omgeslagen is in politieke chaos kan en mag het Vlaams parlement en de Vlaamse regering niet werkloos aan de zijlijn blijven toekijken. Eerst en vooral moet de koninklijke staatsgreep waarbij twee dagen geleden een politieke junta werd geïnstalleerd die blijkbaar de steun krijgt van nagenoeg alle Vlaamse partijen inclusief CD&V/N-VA, ons als democratie zorgen baren! Ten tweede moeten we ons de vraag stellen wat er van het Vlaams uitgangspunt van een eventuele staatshervorming – de Vlaamse resoluties van maart 1999 – na zes maanden gepalaver nog overblijft? Ten derde moeten we als Vlaams parlement heel wat vraagtekens durven plaatsen bij de zogenaamde conventie die Verhofstadt wil opstarten en die tot een zogenaamde “grondige staatshervorming” moet leiden.
Geachte voorzitter,
Collega’s,
De machtsovername van Verhofstadt op last van de monarchie verontrust mij. Blijkbaar misbruikt de koning de politieke crisis om ondemocratische methodes in de praktijk te brengen en zo de eigen belangen veilig te stellen. Ik ben blijkbaar niet de enige die zo denkt want CD&V-kopstuk Pol Van den Driessche en andere CD&V’ers die zeggen vandaag op de voorpagina van De Morgen: “Verhofstadt, krijgt van de koning carte blanche om paars verder te zetten alsof er nooit verkiezingen zijn geweest.Waarom zouden we dan nog elke vier jaar naar de stembus trekken? En voegt de CD&V’er er aan toe: Albert II handelt vanuit een Franstalige reflex.”Niet alleen wordt de democratie in ons land op een hellend vlak geplaatst maar tevens biedt “koninklijk depanneur” Guy Verhofstadt weinig garanties voor het realiseren van een “grondige staatshervorming” op basis van de Vlaamse resoluties. Niettemin stellen we vast dat CD&V/N-VA slaafs de koninklijke bevelen opvolgt en bereid is om samen te werken met Guy Verhofstadt, de man waarvan Yves Leterme nauwelijks een half jaar geleden zei “wie gelooft die man nog?” Inderdaad, wie gelooft Guy Verhofstadt nog wanneer het gaat over communautaire aangelegenheden? Verhofstadt is de man die als premier bereid was om in mei 2005 naar aanleiding van de eerste B-H-V-crisis de faciliteitengemeenten op te offeren en de uitbreiding van Brussel te realiseren. Verhofstadt is de man die als premier de Costa en het Forum opstartte en weer liet doodbloeden en daarmee zelfs de meest bescheiden poging tot staatshervorming op de lange baan schoof. Verhofstadt is de premier die Vlaanderen het Lambermontakkoord opsolferde en zich daarna te buiten ging aan het triest opbod van “Belgisch patriottisme” waarbij hij zelfs een pleidooi hield voor het oprichten van een federale kieskring en het laten samenvallen van Vlaamse en federale verkiezingen. Inderdaad, dames en heren van CD&V/N-VA, “wie gelooft Verhofstadt nog?”
Geachte Voorzitter,
Collega’s,
Vanuit het Vlaams parlement moeten we krachtdadig het idee van een conventie, een zoveelste doofpotcommissie, krachtdadig afwijzen! Wat heeft het voor zin om lange menu’s voor één of andere conventie uit te schrijven terwijl we nu al weten dat verschillende franstalige partijen die aan deze conventie zullen deelnemen in de praktijk hun veto’s zullen stellen. Naar volledige Vlaamse bevoegdheden voor gezondheidszorg en gezinsbeleid, naar fiscale en financiële autonomie; naar volledige constitutieve autonomie, naar de overheveling van de spoorweginfrastructuur en de exploitatie ervan, naar een objectieve en doorzichtige solidariteit met de deelstaten en naar homogene bevoegdheidspakketten (de uitgangspunten van de Vlaamse resolutie van 3 maart 1999) kunnen we dan ook fluiten. Hoogstens zullen aan Vlaanderen wat kruimels – borrelnootjes - worden toegegooid maar meer zeker niet. Mag ik er trouwens op wijzen dat in het fameuze menu voor de conventie vervat in de nota Leterme van maandag 26 november 2007 – een menu waar mevrouw Milquet overigens bijzonder enthousiast over was – geen sprake was van een eigen gezinsbeleid met eigen kinderbijslagregeling, geen sprake was van de splitsing van de gezondheidszorg en al evenmin sprake was van Vlaamse vennootschapsbelastingen laat staan van Vlaamse fiscale en financiële autonomie of van volledige constitutieve autonomie. Ondertussen rolt CD&V/N-VA de spierballen en beweert men dat men niets heeft toegegeven terwijl Leterme in de nota die hij op maandag 26 november jongsleden op tafel legde ongeveer alles toegaf wat er toe te geven was.
Dames en heren van CD&V/N-VA, ook al stond u een paar keer op de rand, u hebt inderdaad niets toegegeven, dat klopt, maar u hebt ook na zes maanden gepalaver helemaal niets gerealiseerd! Of toch wel, u hebt bewezen dat een onderhandelde oplossing om tot een staatshervorming te komen onmogelijk is zeker zolang u weigert om het alternatief van Vlaamse onafhankelijkheid op zijn minst als stok achter de deur te durven gebruiken!
Mevrouw de voorzitter,
Collega’s,
Ik verdenk de paarse partijen, SP.a en VLD, ervan om onder andere via de machtsgreep van Verhofstadt zelf aan de macht te willen blijven desnoods met een paarse regering die in Vlaanderen niet over een meerderheid beschikt of een oranje-blauwe meerderheid met uitbreiding van de PS in Wallonië. Paars hoopt samen met de monarchie en met de schaars overgebleven Belgicisten in Vlaanderen op een kentering in de Vlaamse publieke opinie. Men hoopt door de crisis nog langer te laten duren dat de stemming in Vlaanderen zal omslaan van “goed dat de Vlamingen eindelijk eens het been stijf houden” naar “wanneer zal het eindelijk eens gedaan zijn met dat belachelijke gekrakpolitieke gekrakeel”. Anderzijds luidt het dat “de problemen van de mensen dringend opgelost moeten worden”; dat er iets moet gedaan worden aan “de achteruitgang van de koopkracht ten gevolge van de politieke crisis”; dat “het gerecht niet meer kan functioneren zolang er geen nieuwe regering wordt gevormd”; … Allemaal pogingen tot chantage om iedere vorm van staatshervorming de nek om te wringen en een regering zonder communautair akkoord te vormen. Dat men uitgerekend een staatshervorming – en wat ons betreft staatsvorming – nodig heeft om zeker aan Vlaamse zijde de socio-economische problemen te kunnen of zelfs nog maar te mogen aanpakken wil, kan of mag men blijkbaar niet begrijpen.
Mevrouw de voorzitter,
Collega’s,
Vlaanderen heeft inderdaad nood aan een “Yeltsinscenario”. De passiviteit van de Vlaamse regering die zich bezig houdt met het doorknippen van linten en het openen van tentoonstellingen terwijl de meest fundamentele belangen van Vlaanderen op het spel staan begint langzaam maar zeker misdadige proporties aan te nemen. Hoe lang kan de Vlaamse regering werkloos aan de kant blijven staan?
Mijnheer de minister-president,
Collega’s,
Indien we als Vlamingen niet krijgen waar we recht op hebben dan moeten we het desnoods maar durven nemen. Nood breekt wet! Enkele dagen geleden schreef de Engelse populaire krant The Daily Telegraph. “Hoe lang nog vooraleer de Vlaamse overheid het voorbeeld van Boris Yeltsin volgt en de bevoegdheden van de niet meer functionerende Belgische federatie overneemt?” “De voordelen voor Vlaanderen liggen voor de hand. Nochtans kunnen de grootste winnaars van het opsplitsen van België de Walen zijn. Door Wallonië en Vlaanderen eigen socio-economische bevoegdheden te geven, wordt de Waalse politieke klasse geresponsabiliseerd en kan Wallonië uitgroeien tot een nieuw soort Slovakije die eveneens na de onafhankelijkheid een enorme economische groei hebben gerealiseerd.”
Na bijna meer dan zes maanden en ondertussen bijna 200 dagen politieke crisis moeten we andere paden durven bewandelen. De halsstarrigheid waarmee men zich blijft vastklampen aan het Belgische karkas begint trouwens steeds meer op therapeutische hardnekkigheid te lijken. Nu een onderhandeld akkoord niet lukt, heeft het geen zin dat de Vlaamse regering zich braaf en gedwee beperkt tot de bijrol van tweederangsacteur in het toneelstukje van de conventie. Het Vlaams parlement en de Vlaamse regering moeten het voortouw nemen in het streven naar een staatshervorming die de Walen en de Franstaligen via een soevereiniteitsverklaring – een verklaring waarbij we onszelf een aantal bevoegdheden toe-eigenen op basis van de Vlaamse resoluties en onszelf tevens het recht toekennen om uit de Belgische federatie te treden – met de gerechtvaardigde Vlaamse eisen confronteren. Willen de Walen en de Franstaligen onze terechte democratische verzuchtingen niet aanvaarden dan moeten we daaruit de enige passende conclusie trekken en onze eigen weg gaan, los van Wallonië en zonder België!
Kernwoorden: belgië, crisis, resoluties, Vlaams Parlement, Vlaamse Regering
